Dayı Mısın?

Kelimelerin anlamını tam olarak aklımızda şekillendiremediğimiz dönem, çocukluk dönemlerimizdir. Ayrıca bir kelimenin birçok ifadesi olduğunu da, zamanla öğreniriz.

Ortaokul yıllarındayım. Sırada yerinde duramayan bir yapıya sahiptim. Arkadaşlarla ders sırasında konuşur, birbirimizin hareketlerine güler ve bir türlü derse tam olarak konsantre olmazdık.

Fen dersinin tam ortasındayız. Asi tavırlar sergilemişim ama tam olarak farkında değilim. Ne yaptığımı da hatırlamıyorum desem daha doğru olur. Öğretmen yanıma yaklaştı. Çok ciddi bir tavırla sordu.

- Sen dayı mısın?

Bendeki dayı kavramı, başka şehirde oturan ve yaz aylarında ziyaretine gittiğimiz annemin abisi olarak oluşmuştu. Dolayısıyla da cevabım buna göreydi.

- Yok öğretmenim dayı değilim, büyüyünce olucam.

Sınıfta bir kahkaha tufanı koptu ama ben hala olayı anlamamıştım. Bir zaman sonra öğretmenim, babama bunu gülerek anlatmış. Sonradan öğrendim dayının ne olduğunu…

Emre Türker

picture: deviantart

Yataktaki Kadına Aşık Mısın?

İçimizde büyüyen yangınların birçoğunu, bastırılmış duygularla sulayarak söndürüyoruz. Bu yolda yürürken; düşünceler hangi durakta iniyor, tutkular nereye gidiyor?

Yetişkinliğe ilk adımlarımızı attığımız andan beri, bastırılmış duyguların esiri olduk. Büyüklerimizden aldığımız ters tiyolarla, cinselliğin ne pis bir şey olduğunda karar kıldık. Öyle yetiştirilmiştik ki, bir dönem el ele tutuşanların fahişe diye nitelendirildiği, makyaj yapan kadınların da bu yola adım atmaya hazırlandığı düşüncesini yemedik, yuttuk.

Yetişkinliğe adım atmaya çalışan erkekler arasında en çok konuşulan konu, “hiçbir kadınla yattın mı?” sualleriydi. Sevdiğin kadına dokunamazdın. Sevdiğin kadın hakkında cinsel duygular besliyorsan, hasta bir kişilik sahibiydin. Neler yapılıyordu? Birçok erkek, genelev köşelerinde sıra bekledi. Bunların çoğu belsoğukluğu gibi idrak edemediği hastalıkların kurbanı oldu. Seks yaşantısının, sadece kadınların klasik zevk alıyormuş oyunlarıyla geçtiğini sandı. Kadınların orgazm olabileceği gibi bir düşünceyi bilemedi. Halende inanıyorum ki birçok erkek, kadınların orgazm olma gibi bir duygusuyla ilgilenmiyor. Erkeğin işi kısaca birkaç dakikada bitiyor ve öylece dönüp kıçını yatıyor.

Bilinçsiz birçok genç erkek için seks, kaşar diye nitelendirilen, daha önce bakirelik duygusunu bilerek ya da sevgisine inandığı bir erkeğe kaptırarak kaybetmişlerle yapılan bir oyundur. Eğer kadın bakire değilse, onunla yatmaya çalışır. Hemen yatıyorsa, o kadın işe yaramaz. O zaman soruyorum: Sen ne işe yararsın erkek müsvettesi? Kadını böyle kullanacağına, al bir şişme kadın, beş dakikalık işini gör ve söndür yangınlarını. Kadın ancak senin gibi bir özgür ifadeyle yatmak istiyorsa, o zaman önünde eğilebilirsin. Yoksa onunla birlikte olmak için oyunlar oynama.

Kadınlar, sevilen ve yatılanlar olarak ikiye ayrılmaz. Biz hep böyle bildik. Erkekler, belki de bu yüzden aşık olduğu kişiyle yatakta anlaşamıyor. Yatakta anlaşmak için aile hekimlerine müracaat ediyor. Çünkü o duygu yaşanırken, aklında kirli duygular uyanıyor. Sevdiği kadından nefret ediyor. Hatta cinsel isteklerini anlatamadığı için, dışarıdaki başka kadınlarda arzularını dindirmeye çalışıyor.

Sorgulamayı bırakın artık. Sevginin içindeki cinselliği keşfedin. Aslında çok doğru bir laf vardır. Bir kadın; yatakta fahişe, yolda dost olandır. Aynı duygu, erkek için de geçerlidir.

Hayalet

picture: deviantart

Mimci Kardeş

Sevgili Karamel. Beni mimlemişsin :) Mimlenmek, bir çeşit değer vermek anlamına geliyor. O yüzden, sana teşekkürlerimi sunuyorum.
işte hediyen:

Bir zamanlar maillerle başlayan, sonra bu tufanı mesajlara taşıyan bir çeşit rüzgârın kapısından geçmeyen yoktur. Bir çeşit anket defteri hazırlıyor, sonra da sevdiklerimize birer sayfa hazırlıyoruz. Bu sayfayı bana ayırdığın için teşekkürlerimizi sunarken, cevaplamaya başlıyor, sonra da mutlu oluyoruz. Benim küçüklükten beri vazgeçemediğim bir olaydır.

Sen şu 7 olayını 5’e indirmişsin, ben de 1’e indiriyorum. O bir sayısı da, sana teşekkür etmek içindir. Bu demek değil ki, mim den hoşlanmıyorum. Elbette bu iş hoşuma gidiyor ama bu yedi olayı bende tıkanıyor. Şahsi soru cevap üzerine olan değerlere (mim) kapım her zaman açıktır. Ama ben kapıların önüne hediyeler bırakamam, utanırım :)

Bana değer verme nezaketi gösterdiğin için, blog huzurunda sana teşekkürlerimi yeniliyorum.
Sevgiyle Kal KaRaMeL

Hayalet
picture: deviantart

Nokta Atışı

Öğrencilerin sevmediği dersler, genelde konuların zorluk derecesinden kaynaklanmaz. Eğitimcinin davranışları, konuyu anlatış biçimi, içeriği sevdirmesi ve öğrencilerle olan ilişkisi, başarıya giden yolda daha önemli bir paya sahiptir.

Sıkıcı dersin sevimli profesörü, öğrencilerin hafif dalgınlığı ve uykulu hallerini fark ettiği bir anda, kendini de içine koyduğu hikâyeler anlatırdı.

En sevdiği hikâyesini dinleyelim:

Bir gün ava çıktık! Size av merakımdan bahsetmiş miydim? Her türlü av mevsiminin vazgeçilmez adamlarından biriydim. En çok geyik avına gitmeyi severdik. İşte günlerden o gündür ki, en büyük geyiğin kim tarafından avlandığı belirlenecekti.

Bizler bir tepenin eteklerinde pusu kurmuş bekliyoruz. Yukarıda da iri bir geyik, tepenin başında dikilmiş havaya bakıyor. Hayatımızda gördüğüm belki en büyük geyikti. Hemen silahıma sarıldım. Benimle birlikte herkes nişan almış bekliyordu. Silah sesleriyle birlikte büyük bir gürültü koptu.

Seslerin ardından iri geyik, tepeden aşağıya doğru yuvarlanmaya başladı. Herkes “vurdum” diye bağırıyordu. Biri başından, biri kıçından, biri karnından, biri de kulağından vurdum diyordu.

Hepimiz geyiğin başına doğru koşmaya başladık. Herkesi büyük bir heyecan sarmıştı.

Ama o da ne!

Orasına baktık, burasına baktık, sağa çevirdik, sola çevirdik ama gördük ki geyiği kimse vuramamış. Bizim koca hayvan, silah seslerinden dolayı panikleyip aşağıya yuvarlanmış.

En büyük geyik, zirveye oynar. Önemli olan yukarı çıkabilmek değil, orada kalabilmektir. Zirveye çıkanı indirmek isteyen bir sürü avcı vardır. Paniğe kapılan her geyik, bir şekilde aşağıya düşer.

Emre Türker

picture: deviantart

Bir Aparkatın Sert Etkisi

Ringe çıkmadan önce kalabalık arasından şiddet sesleri yükseliyor. Kulağımda ilk rauntta işi bitirmem gerektiği sesi fısıldanırken, dişliği yutmamak için anlamsızca etrafıma bakınıyorum. Rakip göründüğü gibi değil, görünmeyen tehlikelerden korkmuşluğun ürkekliği sinmiş üzerime.

Rakibin gözleri içine bakarken, ruhumu sindiren bir kapının kulpunu tutmuş, açmaktan çekiniyorum. Oysa o çoktan içeriye girmiş, odanın kokusunu içine çekmiş gibi görünüyor. İlk salladığım yumruk boşa giderken, boşa geçen zamana yanıyorum. Etkiye tepkinin gecikmediği bir dakikada gelen o sert darbe, dişliğimi çekip alıyor dudaklarımın arasından. Çocukluğum aklıma geliyor. Sakin, ürkek ve korkmuş. Bir boğanın boynuz darbesi, omzumun üstünden sıyrılıp geçiyor. Kadınların çığlıkları arasında, acımtırak bir ekşilik tadı alıyorum. Yere düşerken canımın yanmasından değil, çevremdeki kalabalıktan ürküyorum. Gözyaşlarımın sebebi bu olmalıydı.

İkinci yumruk gözümün tam ortasında patlarken, bulutların arasında uyanıyorum. Bir yaşlı adam beni çağırıyor. Vazgeçmemekle ilgili bir şeyler fısıldıyor. Bana adaleti öğretiyor başka çocukların yanında ve hep onu uygulamamı istiyor. Bulutların üstünde duramıyor, yere düşüyorum. Bilmem kaç kez tekmeleri karnımda hissederken, kan tükürüyorum. Ben hiç istememiştim bu karmaşaya girmeyi, beni rahat bırakın.

Çenem ile kalbimin hizasından dönerek uzanan yumruğum, vahşi suratın tam ortasında patlıyor. Geriye doğru sendelerken, suratıma yansıttığı intikam kokusundan içim yanıyor. Kulağıma dokunan sert bir tokadın çınlamasıyla dalıp gidiyorum. Çocuklar dalga geçiyor benimle. Bir asalağın ismiyle adımı çağırırlarken, kardeşimin koruyucu titreşimleriyle rahatlıyorum. Onlara uzak durmalarını söylüyor.

Bir akşam vakti, sarhoşluğum aklıma geliyor. Bilmem kaçıncı sert plastiğin acısını sırtımda hissederken, bir şey yapmadığımı haykırıyorum. Yalnız kalmak istiyorum. Sabah olup güneş doğsun, bir daha hiç kimse bugünü bana hatırlatmasın. Arkadaşlarım kollarıma girdiğinde, bana utançla bakmasın. Aslında ben de bir dal olmak istiyordum bu ağaçta ama oduncunun zayıflamış dalı kesmesi, benim suçum muydu?

Dudağımın tam ortasında bir atom bombası patlıyor. Yıldızları saymam gerektiğini söyleyen vahşi koro eşliğinde gözlerim kapanıyor. Çatışmanın tam ortasında kalmış, yoldan geçen masum bir vatandaşı oynuyorum. Sopalardan aldığım darbeleri sorgulayacak vaktim hiç olmuyor. Kimisi teşekkür ediyor geldiğim için, kimisi yadırgıyor. Oysa gelme sebebim, sadece günlük bir gazete alıp evime götürebilmek, akşam sevdiğimle kavuşma hayaliyle temiz havayı soluyabilmekti. Babayiğitsin diyorlar. Oysa hiçbir zaman baba olmadım. Hiçbir yiğit adamla karşılaşmadım. Eşyalarımı toplayıp giderken, kimseye kızgın değildim. Sadece çabalarımdan ötürü yıkılmışlığın ekşiliğini tadıyordum.

Yıldızları sayıyorum. Ne zaman yere düştüğüm önemsiz. Sadece aklımdan geriye giden sayıların sesleriyle uyanmaya çalışıyorum. 3… 2… 1… ve her yer karanlık.

Emre Türker

picture: deviantart

Cadde

Caddedeyim yine,
Yürüyorum, öyle kalabalıkta
Hava kararmış her zamanki gibi
Esen rüzgâr üşütüyor beni, titriyorum
İnsanların yüzlerine bakıyorum, şaşkın
Unutmak istiyorum belki her şeyi
Hızlı adımlarla yürüyorum o yüzden
Her şeye gülüyorum.
Sıkılıyorum sonra kalabalıktan
Dalıyoruz bir ara sokağa düşünmeden,
Nasıl olsa çıkarır bizi bir yere,
Gittiğim salaş bir kafe var.
Bugünlerde huzur bulduğum tek yer, biliyor musun?
Unuttum galiba diyorum.
Daha bir hızlı yürüyorum, aldığım kuvvetle
Sonra gözüm bir şeye takılıyor
Donup kalıyorum olduğum yerde
Gördüğüm ise sadece bir tabela
Burasıydı diyorum, yanımdakine
İşte burasıydı!
Burayı aramıştık o akşam
Nasıl da bir aşağı bir yukarı koşturmuştuk birlikte
Bulamamıştık sonra
Ben hala bağırıyorum " burası"
“buldum işte bak kapanmamış.”
Oysaki ne önemi var artık
Zaten yanımdaki de anlamıyor.
Öyle şaşkın bakıyor bana
Çekiyor kolumdan beni, giriyoruz benim salaş kafeme.
Tanıdık yüzler gülümsüyor bana, hoş geldiniz diyor
İşte bu melodi de tanıdık
Rahatlıyorum biraz olsun
Konuşuyorum insanlarla
Oysaki yeni tanıştım daha
Hatta hiç birine karşı bir şey hissetmiyorum
Ama niye konuşuyorum, güldürüyorum onları
Oysaki ben konuşmam sevmediğim insanlarla bilirsin.
Gülerken canım sıkılıyor birden
Çıkıyoruz yine caddeye
Aslında hava çok güzel
Ama üşüyorum ben yine
Çocukluk anılarımızdan bahsediyoruz, birbirimize
Bandoda borazan çaldığından bahsediyorsun taklidini yaparak
Güldürüyorsun o halinle beni
Ne ilginç, niye anlatıyorum bunları sana
Gökyüzüne bakıyorum, yıldızlara “ben iyiyim galiba” diyorum.
Gözlerimi kapatıyorum bir an,
Yüzün gözlerimin önüne geliyor, aniden
Oysaki aklımda bile değildin o an
Yanımdaki konuşuyor durmadan
Dinlemiyorum artık onu
Sen değilsin yanımdaki, canım sıkılıyor
Senle de yürümüştük, işte tam burada
Belki ayak izlerimiz duruyordur hala
Bakıyorum ama yoklar
Tıpkı senin gibi,
Hızla uzaklaşıyorum kaçar gibi
Daha bir hızlı yürüyorum.
Her şeyi unutmak ister gibi.

Figen Türker

picture: deviantart

Rüya

Sana rüya olduğunu söylemiştim
Biz rüyalarımızı gerçek yapamadık sevgili
Olmadı yapamadık
En uzun rüya sekiz saniyeymiş biliyor musun?
Oysaki anlatırken rüyalarımızı dakikalarca
Yaşananların çok kısa olduğunu düşünmek istemeyiz
Sana rüya olduğunu söylemiştim
Uyandım ben şimdi
Ama gözlerimi açmadım hala, sıcacık yatağımdayım
İnanmak istemiyorum rüya olduğuna
Yaşadıklarımızı düşünüyorum tekrar tekrar
Tekrar dalmak istiyorum rüyalara
Gözlerindeki derinliği görmek ne güzeldi
Ya ellerindeki sıcaklık içimi ısıtırdı
Ama rüyaydı işte hepsi ve ben uyandım
Tekrar uyuyamıyorum istesem de
Belki de artık yataktan kalkma zamanı geldi
Açmalıyım artık gözlerimi
Yeni doğan güne bakmalıyım
Biliyorum dışarısı çok soğuk
Artık sıcaklığında yok yanımda bunu da biliyorum
Ama kalkmalıyım sımsıkı giyinip çıkmalıyım dışarı
Hayata devam etmeliyim kaldığı yerden
Evet kolay olmayacak biliyorum
Özleyeceğim seni...
İşte açabildim gözlerimi gün doğarken
Merhaba dedim yeni doğan güne
Belki gerisi daha kolay kim bilir...
Ve
Sana rüya olduğunu söylemiştim...

Figen Türker

picture: deviantart