Öğrencilik yıllarında, geceyi geçirmek için okuldan bir arkadaşın evine gitmiştik. Soğuk kış vakti elektrik sobası başında, ucuz alkol ve ucuz sigaralarla, zengin sohbetlere dalmıştık.Soğuk iyice bedenimize işleyince, ev sahibi salep ikram etmişti. Salep, öğrencilik dönemlerimizde lüks bir içecekti. Sıcak içecek öyle tatlı gelmişti ki, tadına doyamadık. Mutfağa gidip kendimize yenisini hazırladık.
- Ne süper tadı varmış, bu bitince gene içelim.
Ev sahibi arkadaş, rafın üstünden bir kitap aldı. Çok beğendiği bölümü bizlere okumak istediğini söyleyip, sayfaları çevirmeye başladı. Pür dikkat onu dinliyorduk.
- Siz içecekleri içerken ben de bunu okuyayım. Evet, başlıyorum. GÖRGÜ KURALLARI madde 1. Sohbet güzelse, içeriğinin önemi yoktur. 2. Genel konuşmalar sırasında bir şeyler anlatırken, kırıcı olmamak, yediklerinizi yerlere dökmemeye özen göstermek gerekir. 3. Size ikram edilen güzel şeylerin kıymetini bilin. Ev sahibi söylemedikçe, çayın bile tazelenmesini istemek doğru değildir. 4. Misafir umduğunu değil, bulduğunu yer demiş atalarımız.
Kafamızdaki çarklar dönmeye başlamıştı. Çakırkeyif gülümser suratlar, yerini ekşimsi bir ifadeye bırakırken, arkadaş okumaya devam etmişti. Kendi aramızda, “bize mi diyor lan bunları” diye söylenmeye başladık.
Kasap lakaplı dostum, arkadaşın yanına koşar adımlarla gidip elindeki kitabı kaptı. Kitap, ders kitabıydı ve okuduklarıyla ilgisi yoktu.
Sonuçta hepimiz kahkahalarla gülmeye başlamıştık ama arkadaş bize çok iyi bir ders vermişti. Gerçi birlikte kaldığım ev arkadaşlarım, dolapta ne varsa götürür, kimsenin gözünün yaşına bakmazlardı. Fakat ben bir daha kimsenin evinden direk olarak bir şey istemedim. Bu yaşananlar da kulağıma taktığım en güzel küpe olmuştur.
Emre Türker
picture: deviantart
