Ella Enchanted (2004)

Tür: Komedi / Aile / Fantastik / Romantik
Yönetmen: Tommy O'Haver
Süre: 96 dakika
Oyuncular: Anne Hathaway, Hugh Dancy, Cary Elwes, Aidan McArdle, Joanna Lumley, Lucy Punch, Jennifer Higham, Minnie Driver, Eric Idle, Jimi Mistry, Vivica A. Fox, Parminder Nagra, Jim Carter, Patrick Bergin
Periler ülkesinde, Ella (Anne Hathaway) adında bir bebek dünyaya gelir. Annesi Ella’yı, Lucinda (Vivica A. Fox) isimli periden saklamaya çalışır ama başaramaz. Bebeklere kötü hediyeler veren bu peri, Ella’ya da itaat hediyesi verir. Bu özellik, onun her söylenileni mutlaka yapması demektir.

Annesinin ölümüyle savunmasız kalan Ella’nın tek kurtuluşu, Lucinda’yı bulmaktır. Çünkü eve gelen üvey anne ve kızları, onu çıkmaza sürüklemektedir.

Kralın ölümünden sonra ülkeyi yöneten Edgar, devleri ve elfleri esir alarak özgürlüklerini kısıtlamıştır. Kral olmaya hazırlanan prens Char’ın (Hugh Dancy) bundan haberi yoktur.

Prens Char ve Ella’nın ormanda karşılaşması, periler ülkesinin dönüm notası olacaktır.

Hayalperest ve romantik bir komedi olan Ella Enchanted, ailece izlenebilecek eğlenceli bir filmdir.

Emre Türker

picture: impawards

21 Grams (2003)

Türkçe Adı: 21 Gram
Tür: Polisiye / Dram / Gerilim
Yönetmen: Alejandro González Iñárritu
Süre: 124 Dakika
Oyuncular: Sean Penn, Naomi Watts, Benicio Del Toro, Charlotte Gainsbourg, Clea DuVall, Eddie Marsan, Melissa Leo
Yaşamla mücadeledeki her an, bir başka olaya sebep olabilir. Ölüm anında 21 gram kaybedildiği söylenir. Öyleyse 21 grama kaç yaşam sığar?

Mary, kalp rahatsızlığı nedeniyle 1 aylık ömrü kalan kocası Paul’dan (Sean Penn) çocuk ister. Göremeyeceği çocuğa karşı çıkan Paul, Mary’le de problemlidir.

Daha önce birçok suça karışmış Jack Jordan (Benicio Del Toro), kendini dine vererek günahlarından arınmaya çalışır. Fakat işlediği suçlar, daima önüne çıkmaktadır.

Evli ve iki çocuk sahibi Cristina Peck (Naomi Watts), hayatından memnundur. Zamanının bir kısmını yüzerek değerlendirmektedir.

Yaşanacak talihsiz kaza, onların kaderini belirleyecektir.

21 Grams, zaman aralığındaki gelgitler halinde izleyiciye sunuluyor. Modern sinemaseverlerin hoşuna gidebilecek bir tarzda olduğu söylenebilir.

Emre Türker

picture: impawards

Aşk Bulmacasında Yön Arayışı

Bu dünya, hiçbir canlı üzerine kurulmadı. Belki ister istemez yapılan hatalar, bunu fark edemeyecek kadar aciz oluşumuzdan kaynaklanıyor. Öyle bir an geliyor ki, gördüğümüz tablolar üzerinde takılıp kalıyoruz. Sanki bir sonraki adımda basacak zemin yokmuş gibi…

İlk görüşte aşka inanır mısınız? Gözlerin bakış açısında yakaladığı hoş bir nokta, kalbimizdeki odalardan birini boşaltmamızı sağlıyor. Düzenli işleyen mekanizmalara fazla yükleme yaparak, koşullu şartlanmalara başlıyoruz. Duyu organlarımız zamanla önemli yetilerini kaybediyor. Gidip geldiğimiz yolların trafiğini düzenleyerek, tüm çıkışları aynı yere odaklıyoruz. Başka odalara açılan her kapıyı bilinçsizce kilitleyerek, anahtarları kaybediyoruz. Tam ortalarda birlerlerde kaybolup havasızlıktan bunaldığımızda, nefes almayı unutuyoruz.

Çaresizlik, sürekli uğradığımız adreste kimsenin oturmadığını fark ettikten sonra başlar. Fırsat bulduğumuz her an, adresi kontrol ederiz. Ama ne gelen vardır, ne de giden... Diğer tüm odaları kilitlediğimiz için, pusulanın gösterdiği yönden ilerleyemeyiz. Hiç icat edilmemiş bir zaman makinesinin üreticisini ararız. Her şey geriye alınmalı, tersine yaşamalı, sonra aynı yerden bir daha başlanmalıdır. Belki giden suçludur ama her zaman hata payı düşünülmeli, çözüm mutlak bulunmalıdır. Fakat bilmemiz gereken bir şey varsa, o da bazı problemlerin çözümü olmadığıdır. Çünkü her problem, kusursuz hazırlanmaz. Çözümü olmayan çıkmazlarda dolaşmanın ne anlamı var? Eğer bizler bir denklemin X leri olmuşsak ve Y ler hareketliyse, hangi plan içinde onları sabitleyebiliriz ki?

İşler mantıkla çözülemediğinde, mantıksız hayatın anlamsız denklemleri ortaya çıkar. Geleceğe olan kayıtsızlık, bizleri fallara sürükler. Uzun bir yol vardır ve sıkıntıya düştüğümüz bir anda kuş çıkarak, tüm yollar açılacaktır.

Kapıları kilitleyip anahtarı kaybedenler, çıkışı olmayan bir labirentin içinde dolanırlar. Aslında kapıyı açacak çilingirler her zaman vardır ama o adrese uğramak kimsenin aklına gelmez. Her dosttan, her arkadaştan yardım istenir. Aşkın sona erebileceği gerçeğini anlatanlar, sizi anlamayanlardır. Onsuz yapamıyorsanız, neden anlamamakta ısrar ederler ki? Sonunda çevrenizdeki yaşama gözlerinizi kapayarak, yalnız olduğunuzu düşünmeye başlarsınız. Bundan sonraki inancınız, aşk mabedinin modern putlarına taparak devam eder.

Bu dünya hiç kimse için kurulmadı. Zaman ilerlerken, kavuşamadığımız hayaller uğruna parçalanmanın, bedduaların, ahların ve vahların ne anlamı var? Kötü düşünceleri, kalbinizin geri dönüşümsüz çöp kutusuna gönderin. Kilitli kapıları açmayı çilingirlere bırakın. Hayatınızın labirentini tek çıkışla sınırlandırmayın, bırakın ruhunuz serbest kalsın.

Sevgi evrenseldir. Her çiçek açtığı gibi bir gün solabilir. Önemli olan, topraktan vazgeçmemektir.

Emre Türker

picture: deviantart

Akılsız Başın Cezasını Ayaklar Çekermiş

İzmir’deyiz. Yakın bir arkadaşımla, eski tren istasyonunun iki yakasını paylaşıyoruz. Memleketten gelirken, sevdiğim dostlardan birini yanıma getirmiştim. Sabah erkenden kalkacak, hazırlık yapıp Urla’ya gidecektik. Eğer olacakları bilseydim, o sabah hiç kalkmazdım.

İzmir’deki arkadaşın, aralarında pek yaş farkı olmayan kardeşi de bizimle gelince, dört kişi olmuştuk. Sabah erkenden Urla otobüsüne binip, yola çıkmıştık. Cep telefonu icat dışı, para yok, araba yok, doğru dürüst çevre yok, kadın yok. İzmir’deki arkadaş alfa, kardeşi beta, misafirim de gama olsun bu hikâyede…

Otobüste iki ya da üç kişilik bir kız grubu var. Gama, kızların bizim tarafa doğru baktığını söylüyor. Beta ile ben, kız muhabbetinden sıkılıp uzaklaşıyoruz. Bizim Alfa, Gama’ya yardım amaçlı yaklaşıyor. Karşılıklı bakışmalar yol boyu sürüyor ama bu sırada durmamız gereken Urla merkezden uzaklaşmaya başlıyoruz. Kızlar aniden otobüsten inmek için hamle yapıyorlar. Arkalarından biz iniyoruz. Kaos! Kızlar yanlış yerde inmiş, doğal olarak biz de. Çevrede ev diye bir şey yok, hava sıcak, yükümüz ağır.

Oradan bir yerlere sapan kızlar, bizden uzaklaşıyor. İki dakikalık eğlence uğruna, deniz sefamız yarıda kesilmişti. Bu arada Alfa’nın aklına bir fikir geliyor. “Urla uzak değil, şuradan ikişerli gruplar halinde otostop çekip merkeze gidelim. Sahilde buluşuruz.” Dört kişilik sap gibi duran hiçbir erkeği, yoldan geçenler arabasına almaya cesaret edemeyeceğinden, böyle bir karar verilmişti. Alfa ile Gama, yaklaşık 100 150 metre ilerleyerek, arayı açıyorlar. Tesadüf, yoldan geçen biri onları alıyor. Beta ile ben, otostop çekmeye devam ediyoruz. Yarım saat, bir saat, bir buçuk saat… Duran Yok…

O dönemler cüzdan taşımıyoruz. Paraları bir yerde toplayıp Alfa’ya vermiştik. Yanımızda getirdiğimiz yiyecekler, havlulardan biri ve para onlarda. Bizde ise, üstümüzü değiştirmek için ekstra kıyafet, havlu, ayakkabı gibi ağırlık yapan malzemeler var. Hayatımda böyle bir kâbusu çok fazla yaşamamıştım. Tepemizde yaklaşık 40 dereceye yakın sıcak, yollarda su bile yok. Gelip geçen arabaların tozu burnumuzda, kimse durmuyor ve güneş tenimizi yavaşça haşlamakta.

Beta bir an “yeter be abicim” diyor. Çantalardan birinde oyun kâğıdı varmış, onları çıkarıyor. Havluyu serip başlıyoruz pişti oynamaya. Otoyolun kenarında iki sap, yakıcı güneşin altında kâğıt oynayınca, millet avare bakıyor ama kimse bizi arabaya almıyor. Zaten bunlar manyak diyerek, bundan sonra da almazlardı herhalde.

Bir şekilde Urla’ya gelmiş ama denize girecek halimiz kalmamıştı. Gördüğümüz ilk musluğa dayanıp serinlemiştik. Fakat yolumuz çok uzun olduğundan, fazla beklemesek iyi ederdik. Öyle yapıp tekrar yola koyulduk. İstikamet, tabanvay olarak Urla’dan İzmir’e, belki yolda biri durur da bizi alır ümidiyle…

Poşetler ellerimizi kesmeye başlamış, bacaklarda damarlar iyice belirginleşmiş, tabanlar yürümekten şişmiş bir vaziyette yaklaşık gece yarısı 23:00 civarında İzmir’e gelmiştik. Zaten saat 16:00 gibi otostop yapmayı kesmiştik. “İzmir göründü” diyerek birbirimize sarılmıştık.

Cevap verecek halimiz yok. İzmir’e geldik ama eve gitmek için daha 22 km civarında yol var. Para yok, yürüyecek halimiz yok. Cepleri karıştırmaya başlıyoruz. Beta’dan dört adet jeton çıkıyor. Bakkalın birine girip “abicim yolda kaldık, para istemiyoruz, sadece bu jetonları alır mısınız?” Dilenci gibi bakıyorlar bize. Zaten tip öyle yamulmuş ki, dilenciden ayırmak güç. Satamıyoruz. Denemeye devam ediyoruz. Hatta bizle dalga geçen bile olmuştu. “Bende daha çok jeton var, size satayım.” Arkadaşın kardeşi biraz sinirlenmişti, sakinleştirdim. En sonunda jetonları satmayı başarıp bilet almıştık ama sadece Konak’a kadar gidebilmiştik. Cepte iki jeton daha vardı. Onları da satıp yeniden otobüse binme düşüncesindeydik, satamadık. Bu sefer otobüs şoförüne bizi götürsün diye yalvardık. Kabul edince, jetonları zorla ona vermiştik.

Eve varmayı başardığımızda, Alfa ile Gama’yı televizyon izlerken bulduk. Onlar Urla’ya gitmiş ve denize girmiş, sonra da eve gelip duş almışlar. Hatta dışarıda biraz gezip keyif yapmışlar. Şimdi de gülüyorlardı. İki uçar tekme, bir aparkat, sekiz kroşe…

Aradan yıllar geçti ama ne zaman bir araya gelsek, ilk Urla hikâyesi aklımıza gelir. O günden sonra Urla lafını ne zaman duysam, tüylerim ürperir. Bahtsız bedevi olayı…

Emre Türker

picture: deviantart

Evlen Diyen Var Mı?

Evlilik, toplumun insanlara dayatması mıdır? Yoksa iki insanın bir araya gelerek yaşantılarını birleştirme kararı mıdır?

Yetiştirmek, evlendirmek ve torunları sevmek, ailelerin ortak rüyasıdır. Yaş ilerledikçe, evlatlar üzerindeki baskı artmaya başlar. Belli bir yaşa geldiyseniz, karar verme aşamanıza ortak olan çok olur. Artık görüntü ve şekil önemli değildir. Eğer hayırlı bir evlatsa, o aranılan kişidir. Sizden istenen, bu düşünceyi uygulamaya geçirmektir.

Acaba gerçekten öyle midir? Çok iyi para kazanabilirsiniz. Belki dolaşmayı sevdiği için başıboş erkek veya odasını sevdiği için evde kalmış kız rolü size uygun görülüyordur. Bu yakıştırmayı yapan kim?

Aslında mutluluğa taş koyan en büyük engel, çevrenin kişilere yaptığı baskıdır. Bu iş, “elli kere deli dersek” olayına benzer. Her şey iyi gidiyordur. Belki partneriniz vardır, belki de o partner için uygun zamanda değilsinizdir. Fakat öyle baskılarla karşı karşıya kalırsınız ki, size önerilen seçenekleri göz atmazsanız, hayatınızın kararacağını düşünmeye başlarsınız. İlk başlarda önerilere kızarken, sonradan her türlü öneriye açık hale gelirsiniz. Çünkü şartlanma başlamıştır. Ya evlenemezsem?

Evliliği araç olarak görenler vardır. Evden çıkışı sürekli sorgulanan kadın, özgürlüğüne kavuşacaktır. Ailesinin kıymetli oğlu ev işinden doğal olarak anlamadığından, yeni bir hizmetçi aranacaktır. Bunlar, en sık görülen olaylardır. Evlilik bu değildir. Çünkü bu düşünceler, hayatınızı zehirleyen en kötü kâbusun başlangıcıdır.

Eğer ruh eşi tam manasıyla bulunamadıysa, başkalarının hayalleriyle hareket edilerek karar aşamasına geliniyorsa, aşk yaşanmamışsa ya da aşk, bir kâğıt gibi alevlenip küle dönüşüyorsa, evlenmemek gerek. Belki her şey olumlu yönden gelişecek, olumsuzluklar evlenince değişecek, kim bilir! Unutmamak gerekir ki bu düşünceyle hareket etmek, yarardan çok zarar getirir.

Evlenilecek kişiyle bir ömür birlikte yol alınacaksa, bazı şeyleri anlamak gerek. Aşk, para, dostluk, mutluluk ve acı birlikte yaşanabiliyorsa, karar verme aşamasına gelmişsiniz demektir. Yoksa birilerini mutlu etmek için ki bu genelde ailenizdir, oyunlara gerek yok. Çünkü ayrılık kararı, nikâh masasındaki “evet” kadar kolay değildir.

Emre Türker

picture: deviantart

Just My Luck (2006)

Türkçe Adı: Şansa Bak
Tür: Komedi / Fantastik / Romantik
Yönetmen: Donald Petrie
Süre: 103 dakika
Oyuncular: Lindsay Lohan, Chris Pine, Samaire Armstrong, Bree Turner, Faizon Love, Missi Pyle, Makenzie Vega, Carlos PonceBazıları şanslı doğar, bazıları şanssız… Önemli olan, her durumda mutlu olmanın yolunu bulabilmektedir.

Ashley Albright (Lindsay Lohan), şanslıdır. Nereye el atsa, oradan altın çıkarır. Jake Hardin (Chris Pine) ise şanssızdır. Her çabası hüsranla sonuçlanır.

Şirketinin toplantısına kimsenin gelmediğini gören Damon Phillips (Faizon Love), çok sinirlenir. Ashley, toplantıya geç kalan yöneticisi Peggy’i kurtarmak için, parti fikri ortaya atar. Düşüncesi beğenilince, eğlenceyi Ashley’nin hazırlaması istenir.

Bu arada Jake, menajerliğini yaptığı grubun hazırlık çalışmalarını dinletmek için Damon Phillips’e ulaşmaya çalışmaktadır. Fakat şanssızlığı peşini bırakmadığı için, ona ulaşamaz.

Parti zamanı gelmiştir. Maskeli partide, şanslı Ashley ve şanssız Jake, birbirleriyle tanışma fırtası yakalayacak, bu onların kaderini belirleyecektir.

Güzel vakit geçirten bu romantik komedi, fantastik düşüncelerle süslenmiş. Zevkle izlenebilir.

Emre Türker

picture: impawards

Gone with the Wind (1939)

Türkçe Adı: Rüzgar Gibi Geçti
Tür: Dram / Romantik / Savaş
Yönetmen: Victor Fleming
Süre: 238 dakika
Oyuncular: Thomas Mitchell, Barbara O'Neil, Vivien Leigh, Evelyn Keyes, Ann Rutherford, George Reeves, Fred Crane, Hattie McDaniel, Oscar Polk, Butterfly McQueen, Victor Jory, Everett Brown, Howard C. Hickman, Alicia Rhett, Leslie Howard, Olivia de Havilland, Rand Brooks, Carroll Nye, Clark Gable, Laura Hope Crews, Eddie 'Rochester' Anderson, Harry Davenport, Leona Roberts, Jane Darwell, Ona Munson, Paul Hurst, Isabel Jewell, Cammie King, Eric Linden, J.M. Kerrigan, Jackie Moran, Marcella Martin, Louis Jean Heydt, Olin Howland, Mary Anderson

Güneyli ve yankiler arasında büyüyen gerilim, savaşın tohumlarını ekmektedir. Bu sırada güneyli kasabanın birinde, genç erkeklerin yanıp tutuştuğu bir kadın vardır. Bu kadın, güzel olduğu kadar, bencil ve kibirlidir. Eğer birine aşık olmuşsa, önünde hiçbir engeli tanımayacaktır.

Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) için, erkeklerin yapamayacağı şey yoktur. Fakat Ashley Wilkes (Leslie Howard), onlardan biri değildir. Hayali, sevdiği kadın Melanie Hamilton (Olivia de Havilland) ile evlenmek ve yaşadığı topraklarda barışı sağlamaktır. Bunu kabul etmek istemeyen Scarlett, Ashley’den vazgeçmeyecektir. Melanie’nin dostça tavırları ve yardımseverliği, bu görüşünü değiştirmeyecektir.

Kasabada pek sevilmeyen Rhett Butler (Clark Gable), savaşa karşı olan ve mantığıyla hareket eden kurnaz biridir. Karakter bakımından Scarlett’e benziyorsa da, kişilik bakımında farklıdır. Çünkü bencil görünen Rhett, kalben yardımseverdir. Scarlett’i görüp etkilenir ama onun oyunlarına alet olmaz.

Filmdeki ön yazı, gittikçe yaklaşan savaşın durumunu yansıtmaktadır:
“Eski Güney denen bir süvariler ve pamuk tarlaları ülkesi vardı.
Kahramanlık, son günlerini bu güzel dünyada yaşadı.
Şövalyeler ve leydiler son kez burada görüldü.
Efendiler ve köleler de.”

Amerika’nın gücünü kanıtlamaya başladığı bu ilk yıllar, eski zamanı görme açısından günümüze ışık tutuyor. Yankiler, köleliğe karşı ama silahı seven ve üstünlüğünü kanıtlamaya çalışan bir toplumdur. Güneyliler ise; çalışkan, zengin ama ırkçıdır. Aslında her ikisinin egemenlik rüyası, üstünlük üzerinedir. Sadece farklı yollardan gitmektedir.

Kölelik, hiçbir şekilde güzel anlatılmaz. Buradaki görüntü, onların acı çekmediği, hatta korunduğu gibi bir ifadeye dönüşmüş. Bu durum, bazı kovboy filmlerinde, doğa aşığı ve zeki Kızılderililerin, kafatası avcısı gibi görünmesine benzer.

Yaklaşık 4 saat süren bu filmi izlerken, geçmişi sorgulama açısından bolca vaktiniz olacak.

Emre Türker

picture: impawards