Hayalbemol

Etkin Hızlı Okuma

2012-01-24T22:42:00.001+02:00

Yazar: Prof. Dr. Reha Oğuz Türkkan / Tuğrul Türkkan
Sayfa Sayısı: 192
Kitap Boyutu: 13,5 x 21
Yayınevi: Pegasus

Baba-oğul dayanışmasıyla ortaya çıkan bu kitap, hazırladıkları EHO (Etkin Hızlı Okuma) sistemini okuyucuya tanıtmak amaçlı hazırlanmış. Prof. Dr. Reha Oğuz Türkan, 18.01.2010’da hayata gözlerini yuman, değerli bir profesör. Öyle ki, 1970’ler Hızlı Okuma tekniğini Türkiye’ye tanıtmış, hızlı okuma konusunda bilgisi ve anlatımlarıyla Amerika’da yer edinmiş. Şimdiki çalışmaları ise, oğlu Tuğrul Türkkan tarafından yürütülüyor.

Kitap beş bölüme ayrılmı. İlk üç bölüm (sayfa 74’e kadar); hızlı okumanın yararları, ekin hızlı okuma, fotografik okuma, akılda tutma vs. şeklinde tamamen teorik bilgilerden oluşuyor. Hal böyle olunca, pratik uygulama için kitabı edinenler, biraz hayal kırıklığına uğruyor. Çünkü pratik uygulamalar, teorik açıklamalar arasında serpiştirilmiş. Oysa onların İstanbul’daki kurslarına katılan arkadaşlarım, eğitim konusunda anlatılanları başarılı bulmuştu. Kurslarındaki eğitimi takdir etmeme rağmen, kitapta doyurucu bilgiye ulaşamadığımı belirtmem gerek…

Okuduklarımızı anlamlandırma, kısaca göz atma, gerekli yerleri çalışma ve okuduklarımız konusunda sorularla anlamı güçlendirme konusunda bilgi, oldukça güzel. Sınavlara hazırlananlar için önemli bilgiler içeriyor. Yalnız, hızlı okumayla ilgili doyurucu bilgiye ulaşılamıyor. Çünkü daha çok, hızlı okuma sistemini tanıtarak, kurslara yönlendirme düşüncesi hissediyorsunuz.

Bazı kaynaklarda, beynin unutmadığı konusunda bilgilet vardır. Hiç olmadık zamanlarda hafıza, geçmişteki bilgileri geri getirir ve unutulmuş sanılanları dile döker. “Aklımdan çıkmıştı ama birden hatırıma geldi”, deriz. Kitabın 143’ü sayfasında, beyin ile ilgili “Evde kullanılmayan yararsız eşyaların çöpe gitmesi gibi, gereksiz olanı hemen fark eder ve hafızadan siler.” cümlesi geçiyor. Sayfa 151 “insan çok kısa bir sürede unutur” cümlesi, “tekrarlar vasıtasıyla öğrenir” cümlesine vurgu olarak kullanmış. Muhtemelen “dil nankördür, bıraktın mı unutursun” anlamında kullanmış olabilir. Fakat hafızanın bilgiyi çok kısa sürede unutması, psikoloji ve bazı hafızayla ilgili kitaplara tezat oluşturuyor.

Sayfa 158’de, Zihin Haritası’ndan bahsedilmiş. Fakat kaynakçada adı geçerken, konu içinde Zihin Haritaları’nın mucidine yer verilmemesi, hoş değil. Zihin haritaları Tony Buzan’a aittir. Bu anlamda bir de Tony Buzan’ın Hızlı Okuma kitabını incelemenizde fayda var.

Emre Türker

Aaa, Ekran Tüm Kitaplarımı Yutmuş!

2012-01-24T01:14:00.001+02:00

Klasik Yöntemlerdeki Alışkanlıklardan Modern Çağın Yeniliklerine Doğru

Klasik bilgisayar kullanırken, notebook’u çok yadırgamıştım. Hatta bir dönem iş amaçlı notebook kullanmak zorunda kaldığımda, hemen bir klavye ve mouse edinmiş ve bunları bir dönüştürücü yardımıyla dizüstü bilgisayarına takarak, eski yöntemime uyum sağlamıştım.

Teknoloji, alışkanlıklarınıza karşı çok acımaz. Tam “alıştım” dediğiniz bir şey, bir bakmışsınız ki demode olmuş. Yerine farklı bir şey gelmiş. Mesela bilgisayar programlarını düşünün. Programa tam alışmaya başlamışken, birden güncel versiyon çıkıyor. Güncel versiyonla birlikte, birçok yenilik ekleniyor ve siz bunlara alışırken, hoop yenileri çıkıvermiş.

Teknolojiyle yakında ilgili birçok alanda çalışmış biri olarak, daha düne kadar, telefonu sadece konuşma amaçlı kullanmakta kararlıydım. Fakat tablet telefonların doğuşuyla birlikte, ister istemez ısrarlarım erimeye başladı. Artık, hem akıllı telefonlara yaklaşıyor, hem de tablet bilgisayarların çekiciliğine karşı yelkenleri suya indiriyorum.

Kitap okurken, kâğıdın kokusunu duymak, sayfaları tutmak ve kitabı hissetmek isterim. Fakat tablet bilgisayarlar ve reeder’lar (e-kitap okuyucu) sayesinde, bu hislerime de yenileceğimi biliyorum. Bir gün, gazete bayilerinden gazete almanın tarihe karışacağını bildiğim gibi... Zaten devlet politikalarında bile e-kitap uygulamalarına geçiş hazırlıkları var. Kâğıdı acımasızca harcamak yerine, sanal kitaplarla hem kâğıttan tasarruf edilecek, hem de kütüphanelerimizin kapladığı büyük alanlardan kurtulacağız. O yüzden, mümkün mertebede mevcut kitaplarıma daha çok sarılıyorum. Ne de olsa, yakında onlar da sanal olacak…

Aslında anlatmak istediğim, yeniliklere açık olmakla ilgiliydi. Fakat bu konu içinde, sanal ile gerçek arasındaki çizgiyi de tartışmış bulunuyoruz. Ne de olsa sanal hayat, yenilik düşüncesinde büyük pay sahibi…

Alışkanlıklar hayatın bir parçası. Sistematik olarak, işlerimizi kolaylaştıran bir huy. Fakat alışkanlıklar, muhafazakâr olmamalı. Yani demek istiyorum ki, yeniliklere karşı açık olmalı, en azından nasıl olduğunu anlamalı, yaşamalı, hayatımızdaki yerine ondan sonra karar vermeliyiz. Yoksa yarınlarda uyanmak için çok geç kalmış olabiliriz.

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr

Hiçbir Şey Almama Günü

2012-01-03T01:35:00.002+02:00

Pek çok kişinin ismini bile duymadığı ama zamanla etkisini toplumda göstermeye başlayan farklı bir eylem gününden bahsetmek istiyorum. Hiçbir Şey Almama Günü, aslında tüketicinin gücüne odaklanmış, daha çok insan sağlığına ve çevreye zarar veren ürünlere karşı bir dikkat çekme planı. Pazarlamacının ve onun ürününü tanıtan medyanın bu düşünceye karşı sağuk bakış açısı, Hiçbir Şey Almama Günü'nün popülerleşmesindeki en büyük engel...

Tüketim çılgınlığı, 1980 sonrası bir imaj döneminin göstergesi. İnsanlar kendilerini marka ve aldıklarıyla değerlendirmeye başlamasıyla birlikte, Ekim 1988’de Türkiye’nin ilk alışveriş merkezi Gallleria kurulur. Bu merkeze olan ilgi öylesine yoğundur ki, bunun yansıması olarak İstanbul’da mantar gibi AVM’ler ortaya çıkmaya başlar. Tüm şehirlere yayılmaya başlayan bu AVM’lerle, artık dünya çapında birinci sırada yer almış bulunuyoruz.

Artık alışveriş, evin mahremiyetine de girmiş durumda. Kimse kılını bile kıpırdatmadan, internet sayesinde alışveriş yapabiliyor, aldıklarını yorumluyor, memnuniyet/memnuniyetsizliğini dile getirerek alışveriş sirkülâsyonunda söz sahibi hale gelebiliyor. Bunun yanında tüketim, bir ülkenin gelişmesi adına olmazsa olmazı. Fakat bu olmazsa olmazlar arasında ekosistemin dengesini korumak da yer almalı. Yılardır müşterilerinin tüketimini hızlandırmak adına tabiatı bilinçsiz ve bencilce tüketen üreticiler sayesinde, bugün dünyada pek çok yeri koruma altına almak durumunda kalıyoruz. İşte bu kayıtsız kalınan duruma ve her gün bir alışverişe teşvik gününe karşı, Canada’lı sanatçı Ted Dave tarafından “Buy Nothing Day” kavramı ortaya atılmış. Ted Dave’in sitesinde belirtildiği gibi, her Kasım’ın son Cuma’sı, Hiçbir Şey Almama Günü’dür.

Alışverişe yön veren kişiler olarak, neyi alacağımıza karar vermeden önce, tüketimde sadelik anlayışını öğrenmemiz gerekiyor. Yani çevreye karşı duyarlı olan, makul fiyatta, makul sayıda, yeteri kadar ve cebi yakmayan alışverişi öğrenirsek, toplumdaki bulaşıcı alışverişkolik hastalığına yakalanmadan, gerektiği kadar alarak, rahatça yaşam sürdürebiliriz.

Emre Türker

Not: teddave'in sitesinden orjinal bilgiye ulaşabilir, özel olarak hazırlanmış albümü ücretsiz indirebilirsiniz.

Picture: teddave, misadventureswithandi

Hayatı Çifte Vardiyalı Yaşayan Kadınlar

2011-12-27T01:06:00.000+02:00

Sabah fidanlıklar arasında kendini yırtan kadınlar tanıyorum.
Erkekler, ot ve dikenleri biçtikten sonra, genelde işçileri yöneten efendiler olurlar.
Kadın, akşama kadar tarla içinde, akşamdan sonra evinin içinde işçidir.
Çocuğunu karnında taşımak, doğurmak, büyütmek, yetiştirmek yetmezmiş gibi,
Erkeğiyle ilgilenmek, onun kaprislerini çekmek durumundadır.
Erkek ise, günün yorgunluğunu, akşam kahvesinde zaman öldürerek atmaya çalışır.

Kadının tarladaki tartışılmaz emeğine rağmen,
Çiftçi tanımlaması erkeğe yakıştırılır.
Çünkü kadın, ikinci planda bir gölgedir.

Cordelia Fine’nin ilginç bir cümlesi var: “Her başarılı akademisyen erkeğin arkasında bir kadın var, ama her başarılı akademisyen kadının arkasında soyulmamış bir patates ve biraz ilgi bekleyen bir çocuk vardır.”

Emre Türker

Picture: flickr

İnsan Yaşlandıkça Yalnızlaşıyor

2011-12-17T01:58:00.001+02:00

Toplum içinde yaşamayı ve onsuz yaşam olamayacağını öğreten sistem, zamanla yalnızlığa itiyor insanı. İçine girdikçe bir kum tanesine dönüştüğünüz bu ortamda, gittikçe büyüyerek başıboş bir taş parçası haline geliyorsunuz. Dramatik süreç, işte böyle başlıyor.

İnsan akranlarıyla birlikte olmayı sever. Aynı dönemin insanları, benzer şeyleri paylaşır ve zıtlıkları yine aynı ortamda tartışır. Bir dönem çevre edinme konusunda altın çağını yaşayan insan; iş, evlilik ve çocuk derken, gittikçe çemberin dışına doğru çıkar. Akranlar birer birer kaybolur, tıpkı yalnızlaşan insanın sessizce kayboluşu gibi.

Yazdıklarım biraz acımasız görünebilir. Fakat bazı gerçekler su götürmezdir. Yalnızlık, bir çeşit kaçışla başlar. Bu kaçışı hızlandıran yine bizler oluruz. Sevgi, bir ölçüde dengelemeye çalışsa da bu sıkıntıyı, yaşlanma psikolojisiyle senaryolar üretmeye başlayan insan, “acaba beni istemiyorlar mı?” sendromuyla karşı karşıya kalır.

Bazen yakın çevremde “şöyle yapsaydım böyle olurdu” cümleleri kuran veya “keşke”lerle yaşayan orta yaş grubuna sorarım: “Yüksek lisans düşünür müsün?” “İngilizce öğrenme konusunda planın var mı?” “hayatını kitap yapabilir misin?”… Bu sorularıma “bu yaştan sonra mı?” cevabıyla karşılaşmam sürpriz değildir. Oysa kendini yaşamın gelişimsel çizgisinden uzaklaştıran kişi yine insandır ve bu durumun da farkında değildir. Bilgi, aldıkça düşüncede varlığını genişletir. Bilgiden uzaklaştıkça, boşluğa davetiye çıkarırsınız. Yani bir şeyler yapmak için nefes aldığınız sürece zamanınız vardır. Ama erken, ama geç…

Dost, para kadar kolay harcanır ama para kadar kolay cebe girmez. O yüzden yakın çevrenizdeki ilişkilere dikkat edin. Bilgi, sevgi, paylaşım, inanç ve beraberinde gelen mutluluk, insanı yalnızlıktan uzaklaştıran altın parçalardır. Zaman, yalnızlığa sürüklemek için kanal açabilir ama insan, bu kanalları kişisel emekleriyle kapatabilir.

Unutmayın, ne kadar soyutlarsanız kendinizi somuta, o kadar soyutlanırsınız hayattan.

Emre Türker

Picture:deviantart1, deviantart2

Yenilmek, Yinelenmek, Yenilenmek ve Yenmek

2011-12-11T23:35:00.000+02:00

Yenilmek, bazen yenilenmek için gerekir. Fakat yenilmek demek; kaybettiklerimizi geri almak için çırpınmak, kaybedilen yolda hataların üstünde durarak huzur çizgisini tırtıklamak, kazananlara çamur atıp üstümüzdeki kiri görünmez kılmaz, kaybedilen noktada oturup bilinçsizce boşluğa dalmak değildir elbet.

"Yenilen pehlivan güreşe doymaz.” Kimi zaman kazananlar tarafından kaybedenlere söylenir bu laf. Dalga geçmek gibi görünse de, sözün özünde başka bir aslan yatar. Düştüysen eğer, kalk ve başlangıç noktasına geri dön. Fakat bu, “hadi bi daha, bi daha, bi daha…” sözlerinin arkası gelmeyen kaos değildir. Başlangıç noktasında tekrar hazır halde bulunmak için; hataları görmek, düşünmek ve çalışmak gereklidir.

Test sınavlarında başarısızlık ikiye ayrılır. Birincisi, rasgele oltayı sallayıp balığın gelmesini kısmete bağlayanların başarısızlığı, diğeri ise mücadele edip, gerekli basamakları kaçırdığı ya da bulamadığı için, güçten kesilip zirveye varamadan aşağı inmek zorunda kalan dağcıların başarısızlığı. Birincisinde başarı, hayat boyu inişli çıkışlı grafikler çizer, diğerinde ise inişli çıkışlı grafikler yukarıya doğru artan bir teğet çizer.

Yenilgiye barışık olun. Hatta yenildiğinizde, kendinizle eğlenebilmelisiniz. Çünkü bu bir oyundur. Çocukken oynadığınız oyunlarda nasıl bazen kaybediyorsanız, ileriki yaşlarda oynadığınız bu hayat oyunlarında da kaybedebilirsiniz. Yenilgi, alışkanlığa dönüşmedikçe, size büyük dersler verecektir.

Yenilmez mi olmak istiyorsunuz? O zaman siz çift taraflı düşünceye sahip olamazsınız. Çeşitli yenilgilerin ardından yenmeyi öğrenen kişi, yakaladığı başarı çizgisini kaybettiğinde, nasıl tekrar aksiyon alabileceğini bilecek yapıya sahiptir. Fakat kaybetmeye hiç alışık olmayan kişi, bataklıkta çırpındıkça daha da batacak ve tutacak ipi göremediği için kurtulamayacaktır.

Yenildiğinizde, kazananları tebrik etmeyi bilmelisiniz. Bazen kıyaslamalarda en iyisi olamayabilirsiniz. Çünkü insanın bir kapasitesi vardır. Bazıları en iyi olduğu için alkışlandığı gibi, bazıları ise en iyi olabilmek için gösterdiği çabadan ötürü takdir edilir.

Öyleyse,

Yenilince tekrar ayağa kalkıyor ve yeniden zirveyi planlıyoruz.

Ne demiş atalarımız:
“Adam Yenilmekle Marifetli Olur, Yanılmakla Âlim”

Emre Türker

Picture: deviantart

Aklında Bir Sayı Tut

2011-12-04T23:01:00.001+02:00

Yazar: John Verdon
Sayfa Sayısı: 475
Kitap Boyutu: 13,5 x 21
Yayınevi: Koridor

Emekli polis David Gurney, Walnut Crossing kasabasının biraz dışında eşiyle birlikte yaşamaktadır. Bir gün, okul yıllarından kalma arkadaşı Mark Mellery’den, acil görüşme talebini belirten bir not alır. Mark Melery, esrarengiz, şaire ve akıl okuma yeteneğine sahip bir psikopat tarafından tehdit unsurları içeren bir mektup almıştır. Bu tehdit konusunda kendisine yardımcı olabilecek tek kişinin, emekli olmasına rağmen dedektifliği polis teşkilatında ün yapmış David Gurney olduğunu düşünmektedir. Eşi Madeleine’nin tüm karşı çıkmalarına rağmen Gurney, yardım teklifini kabul eder. Şimdi yapılması gereken şey, bu mektubun kötü bir şaka mı, yoksa gerçek mi olduğunu bulmaktadır.

Hollywood filmi havasında bir kitap. Kitabın konusu, kişiler arası psikolojik tutumlar ve onların arasında kurulan bağ ile zenginleştirilmiş. Temposu gittikçe artıyor. Sonlara doğru adeta okuyucusunu esiri haline getiriyor. Üstelik yazarı John Verdon Manhattan’ın ilk kitabı. Başarılı olduğu söylenebilir.

Emre Türker

Tembel Olduğumuzu İtiraf Edebilir Miyiz?

2011-12-02T23:42:00.000+02:00

Anlamında negatif bir ifade bulunduğundan, tembellik kimse tarafından kolay kolay kabullenilmez. Oysa tembellik, her insanın ruhen sahip olduğu ve belli dönemlerde ortaya çıkan bir duygudur.

Tembellik bir alışkanlıktır. Ev içinde hapsolan, dış dünyadan uzak, bilgisayarla iç içe, topluma eleştirel duygularla yaklaşıp onu ittiğini sanarak özünde kendini toplumdan dışlayan kişiler, tembellikle barışmaya başlar. Entelektüel düşünce ardına saklanıp, bir köşede “Bezgin Bekir” i oynar.

Tembellik, bedensel tutumları hedef alan bir yaklaşımla sınırlı değildir. Aklın tembelliği, bedensel tembellik kadar tehlikelidir. Aklın tembelleşmemesi için, üretken olmak, yeni fikirler geliştirmek, bulmaca çözmek, akıl oyunları oynamak, tartışma (yapıcı diyaloglar) platformlarına katılmak, kitap okumak, dil öğrenmek veya hafızayı yoklamak (hatırlama oyunları, geçmişteki günleri anmak, geçmişi gözden geçirmek), uygulanması muhtemel pratiklerdir. Aklın tembelliği bizi bedensel tembellikle daha kolay özdeşleştirebilir.

Yoğun çalışma hayatına sahip bir insanı, tembel olarak nitelendirebilir miyiz? Elbette. Çünkü yoğun çalışma temposu, bedeni ve ruhu zorladığından, kısmen tembelliğe teşvik eder. Bu nedenle en azından eve veya işe doğru kısa olsa da yürüyüşler yapmak, kitap okuma, aile ya da arkadaşlarla buluşma, küçük oyunlar oynama, ev temizliği, yemek yapma (özellikle erkeklerin tembelliğidir bu) ve evin düzeni ile uğraşma, düzenli uygulandığında bizleri tembellikten kurtarabilecek, rutin görünen ama özünde doğru alışkanlıklar olacaktır.

Hafta sonu bir gün, evimde akşama kadar tembellik yapabilir miyim? Aslında bu tembelliğe girmez. Kişinin kendisine verdiği bir moladır. İnsanın çoğu zaman bu molalara ihtiyacı vardır. Fakat bu ihtiyaç, günün tamamını kapsıyorsa, dinlenmeyi aşar ve tembelliğe yol açar. En iyisi birkaç saat dinlenme ardından, yeni bir uygulama bulmak…

Kalkmışken bana da çay getirir misin? Masum bir soru. Fakat alışkanlık düzeyinde ise bir tehlike. Patron tembelliği diye de tanımlamak yanlış olmaz. Oysa kendi adımıza yapılması gerekenlerden ne kadar uzaklaşırsak, o kadar tembelleşiriz. Öyleyse ruha gaz verme zamanı. Hadi bir iyilik yap ve yemekten 1-2 saat sonra, şöyle güzel bir meyve tabağı hazırla kendine. Ayrıca sıcak bir içecek de hiç fena olmaz.

Acaba ben tembel miyim? Acaba bedensel bir tembellik mi, yoksa ruhen bir tembellik bir bana uygun? Belki de her ikisi olabilirim. Dürüst olmak gerekir. Sorunun kaynağını bulmak ve kabullenmek, çözüm adına önemli bir başlangıç sayılabilir.

Eğer tembellik konusunda cevabınız evet ise, hemen dışarıya koşmayın. Alışık olmadığınız bir tempo, sizi yorar. Plan yapmak gerekir. Akşam saatlerinde boş kalınacak zamanları planlamak, yapılması gerekenleri planlamak, izlenecekleri planlamak… Plan, hayatın önemli bir parçası. Sadece doğru yapılmalı. Bu anlamda profesyonel yardım alınabilir.

Tembel olduğumuzu itiraf edebiliyor muyuz? Evet, hayır, belki… Bundan sonrası size kalmış.

Emre Türker

Picture: deviantart1, deviantart2

Hedef: Tam İsabet

2011-11-27T22:49:00.003+02:00

Bir yaydan çıkan ok, bir süre sonra hızla yol almaya başlar. Saplandığı yer, kimi zaman hedef tahtasının tam 12 noktası, kimi zaman hedef tahtasının herhangi bir noktası, kimi zaman da hedef tahtasının dışında bir yerdir.

Her hedef, bir varış noktasıdır. Yay, seçtiğiniz okla beraber bir bütündür. Hedef noktanızı siz belirlemelisiniz. Başkasının belirlediği hedefler, sizin değildir. Fakat seçtiğiniz hedefler için, başarılı bildiğiniz bir başkasından destek alabilirsiniz.

Hedef tahtası ile aranızdaki mesafe, duruma ve zaman göre değişebilir. Yetenek, sizin bu yoldaki artı puanınız olsa da, tek başına yeterli değildir. Hedefi tutturma şansınız; kararlılığınız, deneyimleriniz, azminiz ve isteğinizle doğru orantılıdır.

Hayattaki hedefler hiçbir zaman bitmez. Çoğu zaman, hedefimizi tutturduğumuzu ya da hedefe vardığımızı düşünürüz ama son nokta bu değildir. Hayat, nefes aldığımız sürece bize yeni bir hedef için seçenekler sunar. Biz bazen hedeften vazgeçer, bazen hedeften şaşar, bazen de hedefi tesadüfen tutturabiliriz. Olası olumsuz durumlar, yaşamda bize eksi puan kazandırır. Her vazgeçiş, kendimiz adına bir değerden kopuş olacaktır.

Hedeflerin kolay olduğunu söylemek doğru olmaz. Her hedef, kendine göre zordur. Hedefi hafife almak, sizi zayıflatır. Hedefi aşırı zorlamak ise, sizi yıldırır. Hedefi doğru görmek gerekir. Rasgele okları sallamak, şans oyunlarında ikramiye beklemeye benzer. Kimi zaman tutturursunuz ama şans, hazırlıksız yakaladığınız bu tesadüf zincirinde sizi tutsak eder.

Hedeflerinizi doğru belirleyin. Böylece her varış, bilincinize yeni bir anlam daha katacaktır. Yaşam, doğru hedefleri görüp onlara ulaştıkça güzel...

Emre Türker

Picture: deviantart

Muhtaç

2011-11-20T00:35:00.001+02:00

BAŞLANGIÇ:
Bebekken, birilerine muhtacız.
Anneye…
Bizi 9 ay karnında, ömür boyu kalbinde taşıyan varlığa…

SON:
Yaşlanırız. Korkulan an gelir. Ölüm ile yaşam arasında bir felsefedir elde kalanlar. Muhakeme yeteneği ortaya çıkar. Roller değişir. Çoğu zaman birilerine muhtaç olan kişi, biz oluruz.

UMUT:
İşte o an çocuk gelir. Büyümüştür gerçi… Elini tutar annenin ve gözlerinin içine bakar. Annenin gözü yaşarır. Geçmişe döner anne. Bebeğine baktığı gibi bakar çocuğunun gözlerine.

“Ne garip bir döngüdür hayat…
Hiç kimseye muhtaç olmadığımızı savunuruz ama
Muhtaç doğmuşuzdur yaradılış gereği…”

Emre Türker

Picture: deviantart

Parfümün Dansı

2011-11-15T21:21:00.000+02:00

Yazar: Tom Robbins
Sayfa Sayısı: 373
Kitap Boyutu: 13,5 x 19,5
Yayınevi: Ayrıntı

Alabor’ın ülkesinde krallar, canlılıklarını ve güçlerini korudukları müddetçe, yarı ilahi tanrı olarak görülürdü. Yaşlılık belirtisi gösteren krallar, kötü kaderin kendilerini yakalamaması için zehirli yumurta yedirilerek, törenle öldürülmekteydi.

Alabor, her ne kadar cesaretli, savaşlarda halkı için hayatını tehlikeye atan güçlü biri kral olsa da, sonuçta bir ölümlüdür. Saçında beliren beyaz bir kıl tanesi, onu tedirgin eder. Öldürülecek olması ihtimalini kabullenmek istemeyen Alabor, şatodaki eşlerinden Wren’in yardımıyla, hileli bir tören düzenleyerek zehirlenmekten kurtulur. Fakat ölüm, her gittiği yerde ona bir şekilde ulaşmayı başarır. Alobar’ın bundan sonraki arayışı, ölümsüzlük üzerine olacaktır. Tıpkı yolda tanıştığı ve kendisi gibi ölümden kaçmaya çalışan genç Kudra gibi…

Alabor’ın hikâyesi; cadılık, büyücülük ve çok tanrıcılık zamanlarında geçer. Geçmiş ile gelecek arasında bağlantı kuran yazar, okuyucusuna insan inançları üzerine eleştirel anlatılar sunar. Mitolojik havada geçen öykü sürerken, 19. ve 20. Yüzyılda yaşamlarını sürdüren Marcel le Fever, Priscilla, Madam DeValier ve V’lu nun yaşamları konu aralarına serpiştirilir. Onların mükemmel parfüm arayışıyla birlikte, parçalar arasında bir bağ kurulmaya başlanacaktır.

Romanda derinlemesine anlatım ve tasvirler, süslemeli sözcükler oldukça fazla. Yaşam öykülerinin dağınıklığı, okuyucuyu başlarda sıkabilir. Roman, türüne ilgi duyan okuyucusunu etkisi altına alacak ve gittikçe içine çekecektir.

Emre Türker

Uzaktan Kumandanın Bir Tuşuyduk Geçmişte

2011-10-24T23:06:00.000+03:00

Geçmişle günümüz arasında haberleşme konusunda öyle çok şey değişti ki!

4 katlı bir apartmanın en üst katında otururduk. Evin pencereleri sokağa değil, bahçeye bakardı. Apartmanın zemin katında rahmetli Fuat amcanın bakkalı vardı. Bakkalda; un, şeker vs gibi malzemeler kalmamışsa, evdekileri durumdan haberdar etmek için apartmanın ara boşluğundan “anneeeeee” diye avazım çıktığı kadar bağırırdım. 10 dakikalık bir çabanın ardından, annem balkona çıkar, “nooooldu” diye sorardı. Yani kısaca, bakkaldan alınması gereken ihtiyaç nedir, yoksa yerine ne alınmalıdır, herkes duyardı.

Çok acil durumlar olur ya! Mesela uzaktan bir yakınımız kasabamıza gelir, geçerken bize uğrar. Öyle bir durumda telefonla iletişim olmadığından, alternatif çözümler üretilir. “Koş oğlum babanı filanca yerden… (lokal, kahvehane vs.) çağır gelsin, Mustafa amcanlar geldi dersin. Gelirken ekmek alsın…”

Siyah beyaz televizyonumuzu hatırlarım. Ardından Saba marka bir renkli televizyon almıştık. Renkli çizgi film izlemek ne de keyif vermişti anlatamam. O dönem antenli yayınların zirvesindeydik. En ufak bir rüzgârda anten döner, ekranda görüntü karıncalanırdı. Babam çatıya, ben balkona, annem de durumu anlatmak için ekran karşısına… Babam “düzeldi miiii?” diye sorarken, annem “biraz önce düzelmişti, gene gitti” diye cevap verir, ben de onların arasındaki iletişim cihazı vazifesi görürdüm. En sıkıntılı iş ise, anteni düzeltmek olsa gerek ki, hiç yaşamadım. Ceremesini çekmişse, babam çekmiştir.

Hatırladığım kadarıyla renksiz televizyonumuzda 4 kanal tuşu, renkli televizyonumuzda ise 8 kanal tuşu vardı. Tek kanal döneminde problem yoktu ama ikinci kanalın çıkışıyla beraber, kumanda sorunu başladı. Tabi sürekli “çat çut” basmaya uygun olmayan televizyonun kanalları bozulmaya yüz tuttu. Kanalları ayarlamak için tornavida gibi ucu olan bir aletle, cihazın ayar kısmını döndüre döndüre net görüntüyü yakalamaya çalışırdık.

Karadeniz’in kıyısında bir kasabada otururdum. Çok temiz havalarda “Romanya bastırdı” diye bir muhabbet olurdu. Romanya bastırdığında, bizim yerel kanal biraz karıncalanır ve gölgelenir, sonra Romanya’nın kanalları görünmeye başlardı. Biz de anlamını bilmediğimiz bu geçici kanala pek bir rağbet eder, seyrettikçe güler ve eğlenirdik.

Çevirmeli telefon ilk çıktığında, telefona bakmak için yarış halinde koşardık (şimdi başkasına baktırmak için uğraşıyoruz ya). Bir süre sonra tuşlu telefonlar çıkmış, onlara hayranlıkla bakmıştık. Ne de olsa çevirmeli rakamlar 4’lü 5’li hanelerden fazlalaşmaya başlayınca, çevirmek hem güç olmuş, hem de hata yapma riski yükselmişti.

Hayatta en keyif aldığım şeylerden biri mektup olmuştur. Sayfalar dolusu yazı yazar, boşluklara karikatür çizer, bazı harfleri ve resimleri, renkli kalemlerle boyardık. Hem mektubu almak, hem beklemek, hem de gelen mektubu okumak bir başka eğlenceliydi. Sonra bir gün, teknoloji gelişme aşamalarında, bilgisayarda yazılmış ve çıktısı alınmış bir mektup aldım ve her şey değişti. Şimdi sadece sevimsiz faturalar ve reklam kâğıtları düşüyor kapımdan içeri.

Emre Türker

Picture: deviantart1, deviantart2

Beyin Geliştirme

2011-10-21T23:06:00.000+03:00

Yazar: Marilyn vos Savant
Sayfa Sayısı: 324
Kitap Boyutu: 13,5 x 19,5
Yayınevi: PEGASUS

Kitap içeriği, zihni aktif tutmak üzerine. Size 12 haftalık bir program sunuyor. Programa bağlı kalmak durumunda değilsiniz. 15 bölüme ayrılan kitapta, anlatılanları muhakeme edebilmeniz için konu sonlarında küçük testler var. Mantıksal soruların bulunduğu bölümde, zihni zorlayıcı alıştırmalar bulunuyor.

Kitabın yazarlarından Marilyn vos Savant, 228 puan ile en yüksek IQ kategorisinde Guinness Rekorlar Kitabı'nda yer alıyor. Bu tarz yayınları, zekâyı uç noktalara taşıma hayalleriyle değil, daha çok boş vakitleri değerlendirme ve anlatılanları yaşam tarzınızla kıyaslama amacıyla okursanız, faydasını görebilirsiniz.

Emre Türker

İnsanoğlu Gittikçe Zekileşiyor mu?

2011-10-17T00:03:00.001+03:00

Her nesil, bir öncekinden daha farklı. Hiç olmadık sorular soran çocuklar, inanılmaz icatlar, ilerleyen teknoloji vs. Bu olanlar, insanın gittikçe zekâ katsayısının arttığı anlamına mı geliyor?

Geçmişe bir bakalım. En büyük keşifler ve tanınmış en büyük eserler ne zaman ortaya çıkmış? Büyük keşifler, daha çok 18. 19. yüzyılda, Ortaçağ Avrupa’sında ve onun son dönemlerinde, zor koşullar altında, bilime verilen değerin öncülüğünde gerçekleşmiş. Leonardo da Vinci, Pablo Picasso, Galileo, Isaac Newton, Michelangelo vs. Dönem içinde bilime verilen önem, birbiri ardına yeniliği getirmiş.

Daha önceki dönemlerde ise, daha çok düşünürler dikkat çekiyor. Platon, Sokrates, Aristoteles, Konfüçyüs vs.

Her dönem, kendi çağında gerekeni yapmış, gerekeni almış. Zaman ilerledikçe ve yenilikler birbirini kovaladıkça, insanoğlu işlerini kolaylaştırmayı başarmış. Her gelen, bir sonrakine ışık tutmuş.

Geçmişin düşünürlerinin fikirleri toplanmış, sonraki dönemlerde uygulama üzerine çalışmalar yapılmış. Zekâ ve beyin yapısı, yıllar boyunca araştırılmasına rağmen, halen üstünlük konusunda net bir bulgu ortaya koyulmuş değil. Sadece nasıl gelişeceği, ne yapılması gerektiği gibi tavsiyeler, çalışmalar sonucunda ortaya çıkarılmış. Bu sonuçlardan birine göre de, insan zekâsının kapasitesi, genetikten yapıdan çok, dış ortamla ilgili olarak gelişiyor. Buna göre, gelecekteki insanların aldığı eğitim, kültür, sosyalleşme, bilime ve teknolojiye ulaşılabilirlik sayesinde yeni nesil, bir öncekine göre çok daha yol kat etmiş oluyor.

Şimdi çocukların sorduğu sorular ve aradığı cevaplara bakacak olursak, birçok şeyin olumlu yönde değiştiğini görebiliriz. Asırlar önce, belki çocuklar aynı soruları büyüklerine soruyordu ama yetişkinler, olası mantık sorularını, sadece gülerek ve “seni gidi seni” gibi kaçamak cevaplarla geçiştiriyordu. Şimdi, çocukların temiz zekâsı ve bakış açısı çok daha farklı açılardan inceleniyor. Hatta birçoğu yol gösterici bile olabiliyor.

Geçmişten geleceğe doğru bildiklerimizi ve gördüklerimizi bir gözden geçirecek olursak, sanırım insanoğlu gittikçe zekileşiyor. Fakat zekâ ve mantık konusunda ilerlerken, kalbin yumuşaklığı ve duygusallık konusunda ise geriliyoruz. Burada Charles Darwin’in “Doğal Seçilim Teorisi”nde olduğu gibi, “güçlüler ayakta kalır, güçsüzler yok olmaya mahkûmdur” tarzında bir sonuç görülüyor.

Dünya üzerinde, hatta evren kavramında hayat var oldukça, ilerleme sürecek ve yenilikleri gören zekâ, daha da gelişecek. Gelişim sürmeye devam ederken, körelen duyguların yeniden gelişmesi, geleceğin güzelleşmesi adına daha iyi olacak. Yaşanılır bir dünya için bu şart…

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr1, flickr2

Yaşamın Son Gününü Nasıl Yaşarsın?

2011-10-13T00:29:00.007+03:00

Soru çok açık. Eğer bu şekilde bir gerçekle karşı karşıya kalsaydınız, ne yapardınız? Elbette bunu kimse istemiyor. Fakat ya sizin için bu kâbus gerçek olsaydı?

Cevaplar, genel olarak normal sınırını aşacak ve fazlasıyla uçuk olacaktır. Bunun sebebi, daha önce kendimizi defalarca sıkıntı ve kaygılarla boğmamızdır. Günü kurtarmak için yaşıyorsak, yarınlarda bir şans faktörünü arıyorsak, harekete geçmek için başkasının el uzatmasını bekliyorsak, sevdiğimizi söylemeyi erteliyorsak, söylemek istediklerimizi içimize gömüyorsak, doğru yaşamıyoruz demektir. Doğru yaşamak için, birinin size son gününüzü belirtmesini mi bekliyorsunuz?

Geçtiğimiz günlerde Apple’ın can damarı Steve Jobs, hayata 54 yaşında gözlerini yumdu. Onun Stanford Üniversitesi’nin diploma töreninde yaptığı mezuniyet konuşması, gerçekten etkileyiciydi. Konumuzla ilgili olarak, sözlerinden küçük bir alıntı yapmak istiyorum:

““Kimin söylediğini bilmiyorum ama, 17 yaşımdayken okuduğum su sözü, yaşamım süresince hiç unutmadım: ‘Eğer her günü, o gün yaşamının son günüymüş gibi yaşarsan, bir gün kesinlikle doğruyu yapmış olacaksın.’

Bu söz beni öylesine etkiledi ki, o günden buyana geçen otuzüç yılda her sabah aynaya bakar ve kendime sorarım:
‘Bugün yaşamımın son günü olsaydı, gün boyu yapacaklarımı gerçekten yapmış olmak ister miydim acaba?’””

Doğru yaşam, genel olarak çok fazla mal varlığıyla özdeşleştirilir. Her güzel yaşamda para hayalleri, düşünce balonunda taçsız kraldır. Para, birçok yönden hayalleri bile tutsak etmiştir. Aslında doğru yaşamda paranın etkisi, ancak bizim değer verdiğimiz ölçüde etkilidir. Doğru yaşam; keşkeleri unutmak, başkasının varlığıyla, başkasının yaşantı tarzlarıyla çenemizi ve düşüncemizi yormaktan çok, kendi yaşantımıza bakmakla mümkün olacaktır.

Son günü yaşamak. Hayattaki son günü kestirmek, neredeyse imkânsız. Öyleyse dün vardı, bugün yaşanıyor ve yarınlar bir şekilde yaşanması muhtemelse, Hz. Ömer (ra)’in şu sözlerini bir düşünelim:

"Sabaha ulaştığında akşama çıkacağını unma,
Akşama ulaştığında da sabaha çıkacağını unma"

Gün, sizin gününüz. Asla tekrarı yok. Yarınlar hiç doğmayabilir. Çok sevdikleriniz için siz, sizin için de çok sevdikleriniz yarın olmayabilir. Bunlar acı görünebilir ama gerçek. Sevgi sözcüklerini saklamayın.

Yaşanan her dakika, ayrı güzel... Aldığınız her nefesin keyfini çıkarın. Çünkü yaşanan her an, sizin eserinizdir. Öyleyse, ortaya çıkardığınız eser, bir şaheser olsun…

Mutlu Günler…

Emre Türker

Yazıyı beğendiniz mi?
Öyleyse şunlara de bir göz atabilirsiniz...
1.Dün, Bugün, Yarın
2.Kaybetmek Hangi Sonun Başlangıcı?
3.Göz Açıp Kapayıncaya Kadar
4.Anılarda İz Bırakanlar

Picture: flickr

Hafızana Hükmet

2011-10-10T23:50:00.000+03:00

Hafızanın gücünü artırmak için yaratıcı yöntemler

Yazar: Tony Buzan
Sayfa Sayısı: 263
Kitap Boyutu: 13,5 x 19,5
Yayınevi: ALFA

Dünyada birçok kez hafıza şampiyonu olmuş Dominic O’Brien’in önsözüyle başlayan kitapta, Ana Sistem ve Kendini-geliştiren Temel Hafıza Matrisi (SEM3)isimli hafıza yöntemleri sunuluyor. Tony Buzan, okul yıllarında tanıdığı Prof. Clark isimli öğretmeninden öğrendiği bilgileri gün ışığına çıkarırken, kendi araştırmalarını da ortaya koyuyor.

Kitapta içeriği iyi açıklayıcı örnek bulmak zor. Size bir çeşit kelimeleri bağlama tekniğiyle ilgili yöntemden bahsediyor. Bu yöntemde, duyu organları ve hislerinizden ne şekilde yararlanmanız gerektiği de anlatılmış. Fakat alıştırma adına verdiği sayfalarca süren; Sanatçılar, Besteciler, Yazarlar, Dahiler gibi başlıklar altında, hafızanızı çalıştırmaktan çok, genel kültürünüzü geliştirebilirsiniz. Üstelik bu teknik, daha çok İngilizce dili temel alınarak hazırlanmış.

Daha önce de bu tarz yayınlarda söylediğim gibi, bu kitaplar sayesinde hafızanızı mükemmel seviyeye çıkarmak diye bir şey yok. Sadece mevcut kapasitenizi verimli kullanmak adına yöntemlerden faydalanabilir ve hafızanızı taze ve dinç tutabilirsiniz.

Kitapta, en çok dahi ve yazarlardan örnekler dikkatimi çekmişti. En çok ilgili çeken iki ezberciden örnek vereyim. 1- Antonio di Marco Magliabechi: Okuduğu tüm kitapları imla işaretlerine kadar ezberleyen kişi. Toskana Dük’ünün tüm kütüphanesini ezberlemiş. 2- Daniel McCartney: 19. yüzyılda yaşayan bu kişi, 54 yaşındayken bile, bebekliğinden itibaren tüm hayatının ayrıntılarını, hava durumu ve üç öğün yemeklerine kadar hatırlamaktadır. Oldukça etkileyici…

Emre Türker

Büyükler Her şeyi Bilir Mi?

2011-10-09T00:26:00.000+03:00

Ebeveynler, dedeler, amcalar, büyük abi vs. Her derde devadırlar sanki. Yemek yaparsın karışırlar, alışverişe çıkarsın akıl verir, para kazanırsın, işe girersin, işten çıkarsın, evlenirsin, yine karışır. Nedir bu böyle?

Aslında işin derinliğine inerseniz, büyüklerin verdikleri akılda pek çok şeyin doğru olduğunu görürsünüz. Belki asiliğin etkisiyle, belki kızgınlıktan, belki özgür olma istediğinden, belki de değişiklik yapma arzusunda dolayı, büyüklerin sözlerini direk reddedersiniz. Aslında haklı çıktıkları zamanlar değil de, haksız çıktıkları anlardır kafamızda yer eden. Böylece hep hatalı görürsünüz onları.

Zaman değişiyor. Büyüklerin söylediği bazı şeylerin geçerliliği kalmamış görünebilir. Böyle durumlarda, büyüklerin tecrübeleri ve tavsiyeleri, yeniliklerle karşılaştırılarak uygun modellere çevrilebilir. Çünkü mutlaka içinde bir haklılık payı olacaktır.

Fikir önemlidir. Büyüklerin sözlerini reddetmeniz için, önce dinlemeli, sonra karşınızdakinin ne demek istediğini anlamalı ve nihayetinde içine yorum katarak sonucu değerlendirmelisiniz. Böyle yaptığınız vakit, yani büyüklerinize direk karşı çıkmayarak, onların kalbini de kırmaz, artı olarak gönüllerini kazanırsınız. Büyükleri gözü-kapalı reddetmek, onların sizin üzerinizdeki hakkına ihanettir. Bunu ancak, ilerideki yaşlarda gerçek manasıyla anlayabilirsiniz. Fakat o zaman da keşkelerle baş başa kalır, üzülürsünüz.

Doğarsınız… Bebeklik, çocukluk, okul, arkadaşlık, sosyallik, aşk, özlem, acı, sürpriz, tatlı anlar derken, bir de bakmışsınız ki, büyümüşsünüz. Bu arada çok yer gezmiş, gezdiğiniz yerleri zihninize kazımış, okumuş, yazmış, iletmiş veya yönlendirmişsinizdir. Nihayetinde evlenerek çocuk sahibi olmuş, çocuğu bin bir zorlukla büyütmüş, yine gülmüş, ağlamış, üzülmüş, sevinmiş, öğrenmiş ve öğretmişsinizdir. Öğrendikleriniz büyük bir tecrübe, hayat tecrübesiyle birleşerek, zihninizde mükemmel bir olgunluğa sahip olmuş ve pişmişsinizdir. Sonra ne yapacaksınız? Tecrübe ve bilgilerinizi, çocuklarınızla, belki ömür yeterse onların çocuklarıyla paylaşacak ve doğruları aktardığınızda ve onları doğru yönlendirdiğinizde, işte o zaman yürekten bir elma çekirdeği toprağa düşecek… Belki tohum sevgiyle büyüyecek, belki de direkt olarak körelecek…

İşte o anları bir düşünün. Sonra kendinize şunu sorun: Her şey, yani büyükler her şeyi bilir mi?

Belki her şeyi değil ama pek çok şeyi büyükler bilirler. Pek çok şeyde, size yardımcı olurlar. Size hissetmeyi ve karşılıksız sevmeyi öğretirler. Düştüğünüzde elinizi tutar, hayatın anlamsız görünen kısımlarını anlamlı kılarlar. Yeter ki siz, tecrübe ve tavsiyelerini doğru değerlendirin.

Emre Türker

Picture: flickr1, flickr2

Yaratıcı Zekâ

2011-10-08T00:10:00.000+03:00

Yazar: Alan J. Rowe
Sayfa Sayısı: 220
Kitap Boyutu: 13,5 x 21
Yayınevi: PRESTİJ

Yazarın, “Yaratıcı Potansiyel Profili” isminde bir test çalışması var. Test, 4 çeşit yaratıcı düşünceden bahsediyor. Bunlar; Yenilikçi, Hayal Gücüne Dayalı, Sezgisel ve Esinlendirici zekâ tipleridir. İlk ikisi olan Yenilikçi ve Hayal Gücüne Dayalı olanlar, gelecekteki fırsatları göz önüne alırken, Sezgisel ve Esinlendirici zekâ tipleri ise o anki gereksinimlere odaklanıyor. Test sonucuna göre, profilinizi görüyor ve ona göre kendinizi değerlendirebiliyorsunuz. Test sonucu hiçbir şekilde olumsuz yola çıkmıyor. Maksat, ne yönde olduğunuzu tanımak.

İçinde bold (kalın) harflerle yazılı kısımlar, yazarın dikkat çekmek istediği yerlerdir. Not almak ve üzerinde düşünmek için ideal.

Yaratıcı düşünce sahibi olan tarihteki insanlardan bolca örnekler verirken, belki tanımadığınız birçok kişinin de ismini görüyorsunuz. Tanımadığınız kişi hakkında övgüler, o an fayda sağlamayacaktır. Muhtemelen bilmediğiniz kişileri de araştırmakta fayda var. Ayrıca bir de Plazma TV örneği var ki, o artık o eskidi sayılır.

Albert Einstein gibi tarihte adı geçen önemli isimlerden bazılarının disleksi (okuma güçlüğü) rahatsızlığı olmasına rağmen, önemli başarılara imza atmaları konusunda, “yaratıcı insanlar, kendilerini imkânsızı başarmaya iten güçlü bir tutkuya sahiptirler” diyor. Bunun yanında, yaratıcı zekâya sahip insanları kısım kısım tanımlıyor.

Kitap, daha çok bilimsel bir araştırma ürünü. Böyle olması, “yaratıcı zekâya sahip olmak için şunları yapmalısınız” şeklindeki kişisel gelişim türlerinden farklılık arz ediyor. Kaynak anlamında okuyucusuna çok fazla bilgi veren bir çalışma olduğu söylenebilir.

Kitabın içinde geçen ve benim de başka yerlerde de örneğini okuduğum gerçek bir hikâyeyi alıntılamak istiyorum: Chirchill çocukken bir bataklığa düşer. Yakındaki bir çiftçi onu ölmekten kurtarır. Chirchill’in babası çiftçiye, oğlunu kurtardığı için ödül vermek ister. Ancak çiftçi sadece yapması gerekeni yaptığını ifade edip “ bu ödülü kabul edemem” diyerek ödülü reddeder. Tam bu sırada çiftçinin küçük oğlu kapıdan görünür ve Chirchill’in babası, çiftçiye “oğlunun istediği eğitimi almasını sağlayacağım” der. (not: kitapta babanın oğlu için eğitim teklifi sanırım atlanmış.) Bu konuşmalar sonunda çiftçinin oğlu Chirchill’in babasının desteğiyle eğitim görür ve en sonunda penisilini icat eder. Bu çocuğun ismi Dr. Fleming idi ve bulduğu bu ilaç Winston Chirchill’i zatüreden kurtardı ki, eğer bu ilaç bulunmamış olsaydı, Chirchill muhtemelen ölürdü.

Emre Türker

Su İçsem Yarıyor!

2011-10-06T01:27:00.005+03:00

Konu başlığında yer alan “Su içsem yarıyor!” cümlesi, benim yıllardır kendimi oyalama taktiğimdi. Bir gün “Bir başkası kilo almadan yaşayabiliyor da, bunu ben nasıl yapamıyorum? Suyun, havanın suçu ne?” diye söylenmeye başladım.

Obezite, uzmanlık alanım değil. Diyetisyen de değilim. Fakat uyguladığım taktikler, beni doğru yola getirmiştir. Eski bir aburcubur delisi olarak, sağlığı tekrar keşfimi, bu konudaki uygulamalarımı ve fikirlerimi paylaşmak istiyorum.

Bundan 4-5 yıl önceydi. O dönemler bana kilomun arttığı konusunda ağır eleştiriler gelmişti. Hırs yaptım. Lahana kültürü başta olmak üzere (her gün lahana yapraklarının 7-8 dakika kaynatılarak, suyunun içilmesi yöntemi), her yöntemi deneyerek, 1 ayda 10 kilo vermeyi başarmıştım. Tansiyonum her gün düşüyor ve asabiyetim artıyordu. Hiçbir işe yaramadı. Çok kısa sürede, verdiklerimin tümünü geri aldım.

Doğru yol bu değildi. Mesela göbek, spor yapmadan kendi kendine çok zor eriyor. Biraz plan programla, mekik çekmeyi kendime adet edindim. Şimdi sağlıklı bir kiloya gelmeyi ve bunu korumayı nasıl başardığımı maddeler halinde size anlatayım.

1- Saf şekeri ve şekerle yoğrulmuş her şeyden uzak durun. Şeker, belki bir acı kahvenizin içine atacağınız yarım tablet şeklinde ödülünüz olsun. Ya da iki haftada bir sütlü tatlı veya bir masum çikolata olabilir. Bu maddeyle ilgili kısa bir şey anlatayım. Bir gün yaşayacak ormanlık alanlar daralınca, maymunlar ve ayılar, insanların piknik alanlarını keşfetti. İnsanlar onlara hazır ve şekerli yiyecek bir şeyler takdim etti. Onlar da bu tatlar konusunda çılgına döndü. O hayvanlar, şimdiye kadar hiç tanışmadıkları diş çürükleriyle mücadele etmek zorunda…

2- Kızartmayı unutun.

3- Hamburger, çizburger, o burger bu burger, yok olmamalı böyle burger… Hayatımıza sonradan karışan bu fast food illetinden uzak durun.

4- Hazır yiyecekler yerine, besin değeri yüksek olan gerçek yiyeceklere yönelin. Hazır paket içinde yer alan her tür besin maddesinin arkasındaki “içindekiler” kısmına göz atarsanız, bilmediğiniz çok şeyi mideye indirdiğinizi görürsünüz. Onlardan biri yüksek ihtimal size zarar veriyor.

5- Tuz, tehlikeli bir maddedir. Besinlerin çoğundan, hayatınız için gerekli tuzu alıyorsunuz. Ama “ille de tuz” derseniz, sadece göstermelik bir tuzlama olsun bu. Tuza bulama değil…

6- Makarna, beyaz pilav gibi maddeleri tüketecekseniz, onları diğer yemeklerin yanında ekmek niyetine kullanın.

7- Yemeğin yanında sindirmek için kullandığınız içecek, fazla olmamak kaydıyla su veya çaydan başka bişey olmasın. Geri kalanı sindirmenize değil, şişmenize fayda sağlar.

8- İlginç gelecek belki ama, yemek yerken televizyon seyretme alışkanlığınızdan kurtulun. Televizyon zamanı unutturarak size yedikçe yedirir.

9- Kutu meyve suları, paket yiyeceklerden farksızdır. Hatta daha kötü. Mümkün mertebede sıkma meyve suları, ayran gibi içecekler sizin damak zevkiniz olsun.

10- Her şeyden önemlisi, Hz. Muhammed`in;“ Ümmetim sofraya acıkmadan oturmaz, doymadan kalkar.”sözünden, kendinize pay çıkarın. Çünkü bu, her şeyi açıklamaya yeter de artar bile.

Daha pek çok şey var uyguladığım ya da sizlerin uyguladığı... Hayatı anlamlı kılmak için, doğal yaşama özen gösterin. Doğadan aldığınızı doğaya iade edin ki, doğa da size tekrar gerekenleri hazırlayıp kullanıma hazır hale getirsin. Böylesi hem daha ucuz, hem daha sağlıklı, hem de daha doğal…

Sağlıklı günler dilerim.

Emre Türker

Picture: flickr1, flickr2, deviantart

Doğru kanal, Doğru Yayın, Bilinçli İzleyici

2011-10-04T13:50:00.011+03:00

Hayatımızda yeterince dram var diye düşünüyorum. Fakat doymuyoruz. Çünkü dram yüklü gözü yaşlı diziler, ekranlarda misliyle çoğalıyor. Birbirini iğneleyici, reklâmlarla şişirilmiş gereksiz yarışma programları, birbiri ardınca patlıyor.

NTV’yi tebrik ediyorum. Çünkü istikrarlı ve güzel belgesel kuşaklarıyla, haberi dramatik kuşağa dönüştürmemek, sade haber vermek üzere çalışmalarıyla, şahsen beğenimi kazanmış durumda. Takdir ettiğim BBC kanalının harika belgesellerini ve dünyada isim yapmış belgesel filmleri, ekrana taşıyor. Ayrıca yayınevi olarak da, birbiri ardına çıkardığı ve boşluğu dolduran yeni popüler tarih ve bilim dergileriyle, rafları süslüyor. Bununla beraber TRT’nin belgesel atakları, gurur verici. İz TV gibi kanallar ve onları besleyen izleyiciler oldukça ve çoğaldıkça, daha güzel programlar için kaynak sağlanabilir.

Kişisel yaşantımda, ekrana harcadığım vakitler arasından boş programları çıkaralı yıllar oldu. İçi dolmayacak kadar gereksiz tartışma programlarını, faydasız ve ekrana kilitleyen arkası haftaya şeklindeki dramatik dizileri, az sonralarla bezenmiş reklâm dolu medyatik haber şovlarını bırakmak, kişiye müthiş enerji, dopdolu bir zaman, huzur ve keyif veriyor. Çünkü hayatımızda boşa harcanacak kadar gereksiz zaman boşluğu yok.

Belgesel kuşakları, genelde ücretli abonelik gerektiren paket programlarda saklı. Sırf onlar için bu ücreti ödeyecekseniz, klasik ucuz paketler sizin için yeterli olacaktır. Doğru kanalda doğru programları, belli ve planlanmış zaman aralıklarında izlerseniz, bu sizi kaosa sürüklemez.

Unutmayın!
Kendinize ayırdığınız zaman boş değildir. Paha biçilmez zamanınızı çöpe atmayın.

Emre Türker

Picture: flickr

Çözümsüz Çözüm Karmaşası

2011-10-04T00:13:00.001+03:00

İstanbul trafiğini mümkün mertebede görmekten kaçan biriyim. Fakat trafiğin göbeğinde trafikten tam anlamıyla kaçmak ne mümkün!!!

İstanbul’un bir yakasından diğerine geçmem gerekti. Bir metrobüs istasyonunun gişesinden geçerek ve merdivenlerden çıkarak araca ulaşmak için, tam 20 dakika insan trafiğini aşmak durumunda kaldım. Beni düşündüren şey beklemek değil, kuyrukta yaşananlardı:

1- Geliş-gidiş olmak üzere merdivende insanlara ayrılmış boşluktan, geliş-gidiş yönüne bakmadan, itirazları dinlemeden her boşluğa birçok kişi hücum ediyor. Araya konulan demirler, zincirler fayda etmiyor. Kişiler demirlerin üstünden atlayıp, birbirinin yoluna tecavüz ediyor. Tıpkı trafikte araçların emniyet şeridini gereksiz yere tıkaması gibi.

2- Sıkışıklık nedeniyle biri görevliye bağırıyor. “Hepi iş işten geçtikten sonra müdahale ediyorsunuz. Bizim toplum, koyun gibi güdülmeye müstahak” Görevli “bi sus be kardeşim” diye cevap veriyor. Sıradakiler birbirine “oyalanma, yürü be kardeşim” diye bağırıyor. Biri hızını alamıyor, “metrobüs şoförüne bağırıyor. Diğeri de telsizle dolaşan görevliye “eline telsiz alan artist oluyor” diye bağırıyor.

KİM ÇÖZÜM ÜRETİYOR?

Bence bizim sorunumuz bu! Çözüm mü üretiyoruz? Yoksa sorun mı çıkarıyoruz?

Hayatımızda yeterince zorluk var. Sorun üzerine sorun eklemek, can sıkıntısını katlamaktan başka bir şey değil.

Hayatta çözüm bulunması gereken o kadar çok problem var ki! Kendiniz çözüm üzerine düşünün. Beklentiniz; çözümün ödüllendirilmesi değil, kendinize ve çevrenize verdiği fayda olsun.

Sorunsuz ve mutlu günler dilerim.

Emre Türker

Picture: deviantart1, deviantart2

Yanımda Kalabilir Misin?

2011-09-30T00:46:00.002+03:00

Eve geldiğinde çok yorgundu. İşten geldikten sonra alışverişini yapmış, kapıda kendisini karşılayan eşine gülümsemişti. Eşinin kucağında duran çocuğunu kokladı sonra. Dakikalar, evli çiftin birbirine hizmet etme konusundaki yarışıyla geçerdi. Birisi yemekleri ısıtırken, diğeri tabakları dizerdi mesela…

Çalışmalarına devam etmek için odasına çekildiğinde, çok iyi konsantre olması gerekiyordu. Vakit azdı. Çalışma zamanı, uykudan çalabildiği dakikalarla sınırlıydı. Bilgisayarını açtı, öncesinde maillerini kontrol etti. Hazırlıkları bitmişti ki, eşi içerden kendisine seslendi.

- Efendim hayatım?
- Çok kötü bir rüya gördüm, yanıma kalabilir misin? Korkuyorum.

Bazen düşünmek için zaman yoktur. İmkânsız dakikalar imkâna çevrilebildiği vakit, telafisi bir şekilde olacaktır. Ama kırılan kalbin, sahip olunan güven duygusunun yerini doldurmak ise kolay değil.

Derin bir nefes aldı. Anlık bir parıltıydı sanki aklından geçenler:
“Yarın uykumdan feragat ederek, kendime iki kat daha fazla zaman ayırabilirim. Öyleyse…”

- Tabi ki hayatım.

Bilgisayarı kapatmak için içeriye gitmedi. Önce beşikte yatan küçük çocuğun alnından öptü, sonra eşinin elinden tutup yanına uzandı.

- Korkma bitanem. İhtiyaç duyduğun her an, ben hep senin yanında olacağım…

Emre Türker

Picture: deviantart

Yaratıcı Zekânın Gücü

2011-09-29T22:02:00.000+03:00

Yazar: Tony Buzan
Sayfa Sayısı: 160
Kitap Boyutu: 19,5 x 13,5
Yayınevi: EPSİLON

Zihin haritaları ile adını duyuran Tony Buzan’ın bu kitabı, diğer yapıtlarına göre oldukça sade. “Yaratıcı Zekânın Gücü”, üretken bir fikre nasıl ulaşabileceğimiz konusunda yardım amaçlıyor.

Tony Buzan, tam bir Leonardo da Vinci hayranı. Sağ-Sol beyni tam kullanan biri olarak fırsat buldukça Leonardo ve Einstein gibi dehalardan örnekler vermiş. Yaratıcı düşünce konusunda neler yapılması gerektiği, çalışma yöntemleriyle açıklanmış. Zekâ ile Yaratıcılık arasında bir bağ olsa da, ikisinin çok ayrı kategorilerde yer aldığı vurgulanarak, her insanın bir yaratıcı kapasitesinin bulunduğuna dikkat çekiyor.

Tony Buzan, her insanın resim yapabileceği, müziğe duyarlı olabileceği ve çok iyi yazılar yazabileceği düşüncesinde. Bu konuda tarihe geçen kişilerin biyografisinden yararlanılması gerektiğini tavsiye ediyor. İçindeki fikirlerden kendinize pay çıkarabileceğiniz bir kitap.

Emre Türker

Hafızanızı Hafife Almayın

2011-09-24T00:26:00.000+03:00

Kimi okuduğunu kelime kelime hatırlarken, kimi defalarca okur ama zor hatırlar. Bu belki bir yetenek, belki de aklı kullanma şekli. Her ne olursa olsun, kişiden kişiye özellikler farklılık gösterir.

Okul zamanı bir öğretmenin öğrenciye not aldırdığı dönemi düşünün. Öğrencisiniz ve öğretmenin söylediklerini harfi harfine yazıyorsunuz. Birden öğretmen size holizm tarzında bir kelime söylüyor. Holizm kelimesini belki biliyor, belki de ilk defa duyuyorsunuz. Kaç kişi, ilk defa duyduğu bir kelimeyi hiç afallamadan direk kâğıda döker?

Restoran kelimesinin anlamını biliyoruz. Bu kelimeyi birçok yerde farklı olarak görürsünüz. Restoran, restoran, restaurant, restauran vs… Oysa konuşurken “restoran” veya sonuna “t” getirerek söyleriz. Gerçek anlamı restoran’dır. Kullandığımız kelimeler yabancı kaynaklı olunca, bu tarz yazım farklılıkları olabiliyor. Bu da görsel ve işitsel zekâ arasındaki analizin ispatıdır.

Birçok hafıza tekniklerinde, sürekli bir şeyler ezberlemenizi isterler. Oysa sürekli bir şeyler ezberlemeye çalışmanız, hafızanızı gereksiz doldurur. Yeri geldiğinde, gereksiz ya da kısa süreli lazım gelen şeyleri hafızanıza değil, not kâğıtlarına kazıyın.

Hafızanız zayıf değil. Sadece bazılarınınki biraz daha kuvvetli. İmrenmek yerine kendinizi keşfedin ve en mantıklı yolları arayın. Ders çalışırken aklınızın almadığını söyleyip bir anda kitapları kapatmak en kolayı. Önemli olan, akıl onu algılayıncaya kadar denemek. Hatta size önerim, birçok hafıza tekniklerini öğrenip, her birini kendi açınızdan tecrübe etmeniz. Göreceksiniz ki arzu ettikçe hafızanız size karşı zaman içinde cömert davranacak.

Hafızayı yoran en büyük problemlerden biri de, takıntılar. Aynı şeyler üzerine yoğunlaşıp bir sonraki aşamaya geçemezseniz, hafızanız size küser. Eğer çok takıldıysanız, onu sonra düşünmek üzere not alın ve işinize devam edin.

Aceleniz olduğu anlarda, daha hızlı okur ve daha hızlı algılarsınız. Niye? Çünkü kapasitenizi genişletmiş olursunuz. Bunun üzerinde düşünün. O anı yakalamaya ve nasıl algıladığınızı anlamaya çalışın.

Hafızanız, bugün Türkçe’de yer alan isimlerin hemen hemen hepsini bilir. Çünkü sınırları çok geniştir. Bazı isimleri hatırlayamıyor olmanız, sadece zamanda bağlantı kuramıyor olmanızdan kaynaklanıyor. Eğer aklınız ve hafızanızın parlak kalmasını istiyorsanız, öncelikle kötümser düşüncelerinizi yenin. Sıkıntıların üstünü kapatmak değil, onları mutlu çözümlere dönüştürmek önemlidir. Bunu başardıktan sonra, her gün yeni bir şey öğrenin. Her gün okumak için 5 dakikanız bile olsa, onu değerlendirin. Arada bir sözlük karıştırın. Kelime oyunları oynayın. Sudoku çözün ve hayaller kurmaktan asla vazgeçmeyin. Çünkü hafızanız, düşündüğünüz noktadan çok ötede.

Emre Türker

Picture: Hayalbemol

Hasta Gözüyle Hastalık

2011-09-22T00:29:00.002+03:00

Yazar: Norman Cousins
Sayfa Sayısı:164
Kitap Boyutu: 12,5 x 17
Yayınevi: DHARMA

Norman Cousins, 1964 yılında kollajen hastalığı (bağ dokusu hastalığı) teşhisiyle hastaneye yatan bir Amerikalı. Yurtdışına yaptığı bir geziden dönerken, hafif ateşi çıkıyor ve vücudunda kırıklıklar hissettiren rahatsızlık, hızla yayılıyor. Kurtulma şansının beş binde bir ihtimal olduğu açıkça belirtilirken, durumu açıklayan uzman, hastalıktan kurtulanı görmediğini de sözlerine ekliyor. Cousins şöyle düşünüyor: “Her şeye razı gelip beklemeli miyim? Yoksa beşbinde bir ihtimali yakalamak için mi çalışmalı mıyım?

Kitapta, umut adına çalışmalar var. Cousins; kötümser ve felaket tellallığı yapan doktorları eleştirirken, sahte umutlarla da hastaları yoldan çıkarmaktan korktuğunu açıkça belirtiyor. Günümüzde hastaları gereksiz testlerle soyan, tedaviden çok hastaya sermaye gözüyle bakan doktorlara dikkat çekerken, hastaya sevgiyle yaklaşan ve hastasını can kulağıyla dinleyen doktorlara ise övgüler yağdırıyor.

Cousins’in okuyucusuna vermek istediği duygunun başında umut geliyor. Hasta nasıl olursa olsun, dolu dolu ve huzurlu bir yaşam adına, her türlü olumsuzluğu gündeliğinden çıkarması için, ona yaşadıklarıyla destek olma niyetinde. Yazar’ın şu sözü, her şeyi özetliyor. “Geleceğin en karanlık göründüğü anlarda bile, insan zihninin ve vücudunun yenilenme kapasitesini asla küçümsememeyi öğrendim.”

Emre Türker

Teknoloji Geçmişimizle Savaşıyor

2011-09-18T13:12:00.000+03:00

Evime yakın bir süpermarketin et reyonundan, reyon görevlisinin az yağlı ifadesine uyarak birkaç parça kontrafile almıştım. Bonfile, antrikot gibi kelimelere alışkınız ama kontrafile bana biraz yabancı gelmişti. Hayvansal ürünlerdeki bilgi yetersizliğim nedeniyle, gençliği köyde geçirmiş babama başvurdum.

- Baba, kontrafile hayvanın neresindedir? Antrikot ayarında bir et mi? İyi mi?
- Google’dan sorgulasana yavrum! Google’a kontrafile yaz ve ara. Orda çıkar.
- ??? Sağol baba…

Teknolojinin geldiği noktayı, bu pasajdan çok iyi anlayabilirsiniz. Artık aranan pek çok şeye, sanal anlamda ulaşmak kolay. Hemen her tarif, ulaşılmak isten yol, adres, yorum ve içerik, internet üzerinden bulunabilmektedir. Sanal çöplükler varlığını hissettirmeye çalışsa da, google gibi arama devleri onları belli zaman aralıkları içinde ekarte ederek, araştırmacısını doğru bilgiye ulaştırıyor. Böylece merak ettiklerimizi öğreniyor ve merakımızı gideriyoruz. İnternetin bilgi havuzu, yayıncısının izin verdiği ölçüde kullanıcıların ulaşabileceği, akıl almaz büyüklükte bir kitaplık gibi.

“Geçmişte böyle değildi, çok daha güzeldi” türündeki lafları, çocukluk yıllarında büyüklerimizden defalarca işittik. Yıllar geçtikçe de bu klasik cümleleri ilginç şekilde biz devralıyoruz. Geçmişin ayrıntılarını ballandıra ballandıra anlatmak, orta yaşı geçmiş birçok yetişkinin ağzında, tadı geçmeyen şekerli bir sakız gibidir. Yani bu bir döngü. İlerleme olmak zorundadır. Gelişim, yeniliklere açık olarak ilerlemeye devam edecek. Geçmişe sarılırken geleceği inkâr ederseniz, gelecek de sizi görmezden gelir.

Geçmiş yıllarda bir adres ararken, önceden yola çıkıp, ona-buna soru sorarak yönümüzü bulmaya çalışırdık. Hemen her kurye görevlisinde, yer bulmak için A’dan Z’ye şehir haritalarını mevcuttu. Eğer sayfalardaki sokak veya cadde adları değişirse, adresi bulmak daha bir zorlaşırdı. Fakat şimdi bir yeri aramadan önce, internete başvuruyoruz. Telefonları, adresi, yönü ve hatta başlangıç-bitiş noktalarını bile neredeyse kusursuz görebiliyoruz. Bu kötü değil, iyi bir şey. Fakat…

Artık sanal kalabalıkta gerçek yalnızlar olmaya başladık. Postacıları özlem dolu sevdiklerimizden haber getiren konumundan uzaklaştırıp, sadece faturaları getiren işçilere dönüştürdük. Sanal aşklar yaşıyor, gerçek platonik ve ölümsüz sandığımız hisleri duyamıyoruz. Sanal görüntüleri tabiat gezilerine tercih ediyoruz. İhtiyacımızı karşılayabilecek ürünlere değil, sahip olabileceğimiz popüler ürünlere yöneliyoruz. Hatta alışverişlerimizi ayağımıza kadar getirtiyor, beğenmediğimizde anında iade edebiliyoruz. Azla yetinmeyen, çoğundan şikâyet eden huysuz canlılara dönüştük. Araştırma duygumuz sanal kaynaklarla sınırlı kaldı. Üretmekten çok, hazıra alıştık… Sorun gösteren örnekler çoğaltılabilir, tıpkı iyi örneklerde olduğu gibi…

Hayatta her varlığın olumlu ve olumsuz bir tarafı vardır. Fakat bu tarafı kim belirliyor? Tabiî ki biz insanlar. Varlıklara şekil veren yine insanlardır. Yaşamı acımasız ya da mükemmel kılan, yine bizleriz. Her karanlık içinde bir aydınlık, her aydınlığın içinde de bir karanlık mevcut.

Öyleyse, bizim yapmamız gereken şey, karanlığın farkına varıp ışıktan faydalanmak. Gelecek ve teknoloji, bu şekilde bizim için kesinlikle çok parlak.

Emre Türker

Cebimden Harcadıkça Çoğalıyor

2011-09-14T02:06:00.002+03:00

“Cüzdanımdaki paranın tam olarak ne kadar olduğunu bilmem. Kaç param kalmışla değil, cebimde halen bir şeyler var mı, onunla ilgilenirim. Gerektiğinde onu dağıtırım. Bazen öyle bir dağıtırım ki, kendime bir şey kalmaz. İstediğim şeyi alırım - ama bugün, ama bilmem kaç ay sonra – mutlaka alırım. Cüzdanımdaki paralar hariç, demir bozukluklar bulundururum çantamın ön gözünde. Onlar hayat kurtarıcılardır.”

Sizce bu müsriflik mi? İsrafı seven, paranın değerini bilmeyen birinin cümleleri mi bunlar?

Aslında yukarıda anlattıklarım, sadece dışsal görüntünün kelimelere dökülmüş hali. İç yüzünde farklı değerler barındırıyor.

Cepteki para elbette ki değerlidir. Fakat hesap-kitap işi, planda bitmelidir. Hesap-kitap işini dışarıya değil, eve bırakın. Mesela ben, alışveriş için para harcamadan önce, mümkün oldukça fazla market dolaşıp, hangisinde ne ucuzluk var kontrol ederim. Dönüş yolunda ise, en ucuzları en uygun olan yerlerden toplayarak, evin yolunu tutarım. Bunun sonunda ise en az %30 kârlı çıkarım. İsterseniz sizde deneyin.

Almak istediğiniz şey, hayal listesini zirvede zorlayan değil, günlük rutin ihtiyaçlar veya arzularsa, bir şekilde onlara ulaşabilirsiniz. Bu sizin her kafanıza eseni alacağınız anlamına gelmiyor. İstediğiniz şey, kafanızda ihtiyaç anlamında bitmiş ve gerekli olan şey olmalı. Örneğin; aradığınız bir kitapsa, piyasada türlerini araştırıp kendiniz için gerekli olanların listesini çıkarın. Listeyi daraltın ve en gerekli olanı/olanları seçin. Son olarak ise, piyasa araştırması yapın. İnternet ve diğer kanalları kullanarak, en uygun olanı bulup, satın alın. Bunun yanında, diğer bir yöntemim daha var. Günlük ihtiyaçlardan birini belirleyin. Mesela ekmek. Diyelim poşetlenmiş dilimlilerden 4 liralık satın aldığınız bir ekmek çeşidi var. Haftada iki kez alıyorsanız, bunu kısa süreliğine piyasadaki alternatifi olan 2 liralık ekmekle değişin. Ekmek klasik bir örnek. Aslında her malın bir alternatifi vardır. Alternatif uygulamasına giderseniz, yaşam standartlarınız devam eder. Sadece standart alınanların hayatınızdaki rolü değişir. Almak istediğiniz şeyler için cebiniz rahatlar. Aldıklarınız ve alacaklarınızın alternatifini bir gün oturup kıyaslamaya kalksanız, eminim çok fazla ayrıntı yakalarsınız.

Cepteki paranın bir kısmını dağıtın. Mümkün oldukça en doğru bulduğunuz yardım kurumlarına. Kimi zaman elden, kimi zaman ise gönülden dağıtın. Bu dağıtma büyük meblağ olmak zorunda değil elbet. 3-5 kuruş olsun, dağıtmak olsun. Kimi zaman öyle bir dağıtın ki, cebiniz boşaldıkça, kalbiniz dolsun. Sadece para değil. Mesela; aldığınız ve beğendiğiniz okunmuş kitaplarınızı, okumaları için çevrenize dağıtın. Böylece onları da paylaşmaya teşvik edin.

Yukarıda anlattıklarım, hayattan bir parça. Ne kadar miktar arttırdığınızla değil, doğruyu ne kadarıyla bulduğunuzla ilgili. Hayata ne kadar çok verirseniz, hayat da size o kadarını misliyle geri öder. Anlattıklarım müsriflikle ilgili değil. Müsriflik, olması gerektiğinden fazlasını elde edip, bunların değerini bilmemek, paylaşmamak ve fazlasını çöpe göndermekle ilgilidir. Her şeye gücünüz yetmez. Öyleyse gücünüzün yettiği şeylerle ilgilenin. Ulaşmak istedikleriniz, hedefleriniz olsun. Fakat bu hedefler sizi huzursuzluğa değil, huzura sürüklesin. Bir gün gelir de hayat yolunda tökezler ve düşerseniz, hayata verdikleriniz size el uzatabilir.

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr1, flickr2

Hamakta Sallanma Keyfi Bilinçaltında Saklanıyor

2011-09-11T23:58:00.004+03:00

Hamakta ya da salıncak tipi bahçe banklarında oturmak ve sarkaç hareketleriyle kendini boşluğa bırakmak, insanı rahatlatıyor. Peki bu salınımın yerçekim kuvvetiyle bir ilgisi var mı? Yoksa bebeklikten gelen bir salınım alışkanlığından mı keyif alıyoruz?

Bebekleri sallama dürtüsü, nesilden nesile devam eden ve devreden bir durum. Bebek ağladığında susturmak için sallama dürtüsü ortaya çıkar ve bebek/çocuk susuncaya ya da uyuyuncaya kadar bu durum devam eder. Tıbbi olarak açıklamasını yapamayacak olsam bile sallanarak uyumanın bebek için anlamını, hafifçe sersemleyerek uykuya geçme olarak tanımlayabilirim. Bebek sallandıkça kendinden geçer ve uykuya dalar. Hatta bazı bebekler/çocuklar, sallama durduktan hemen sonra uyanır. Elinde yastıkla annesinin ayaklarına uzanmak üzere bekleyen çocukları etrafınızda görmüşsünüzdür. Artık onlar için salınım olmadan uyku, biraz sıkıntılı bir dönem oluyor.

Sallanmak, içgüdüsel anlamda sizi rahatlatıyor olabilir. Birçok duygu zaten bilinçaltına yerleşen kavramlarla ilgilidir. Yetişme tarzının gelişim ve yaşamda ne derece etkili olduğunu çoğumuz biliyoruz. Belki de çocuklarını sallayan ebeveyn ayakları, beşikler, bebek hamakları ve hatta sonradan çıkan elektrikli salıncalar-ana kucakları, kişiyi gelecekte sallanmaktan keyif alan bireyler haline dönüştürüyor.

Ayrıca hepimiz dünyanın yerçekimi kanunlarından payını alan varlıklarız. Sarkaçların salınım hareketleri, yeryüzünde oluşan bu çekim kuvvetinin etkisiyle ortaya çıkıyor. Hamak üzerinde uzanarak salınım, bu çekiminden dolayı denge durumuna geçmek isteyen düzenekle de ilgili olabilir.

Sözlerimin bilimsel olarak bir açıklaması yok. Sadece sallanma üzerine bir deneme. Keyif üzerine tatlı bir düşüncede hamak keyfine dikkat çekmek istedim. Sallanarak şekerleme yapmak sizi hangi duyguya sürüklüyor?

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr

Sokakta Dağıtılan Broşürleri Neden Almıyoruz?

2011-07-31T20:01:00.000+03:00

Genel olarak sorduğum bu tip sorularda benzer yanıtlar alıyorum. “Bilmem, almıyorum işte!” gibi ön yanıtlar, kişilere neden bu davranışı yaptığını bilmediğini anımsatıyor. Sonraki yanıtlar ise hemen hemen şöyle: “Aynı şeyleri dağıtıyorlar”, “işime yaramıyor”, “satış yapmak için taktik deniyorlar” vs.

Aslında ilk zamanlar, broşür üzerinde yazılanlar benim dikkatimi çekiyordu. Sokaklarda dağıtılan bu kâğıtları alır, “ne bu?” diye bakardım. Fakat bir süre sonra, broşür dağıtanların yanından ben de duyarsızca geçmeye başladım. Onları gerçekten görüyor ama görmemezlikten geliyordum. Neden böyle oldu, ne değişti?

Aslında içinde bulunduğumuz toplum bizi yönlendiriyor. Kimse almayınca biz de almıyoruz. Herkesin yaptığı şeyleri yapıyoruz. Topluma ayak uyduruyoruz.

Kalabalık şehirlerde bu duyarsızlık, küçük yerleşim merkezlerine oranla daha fazla. Çünkü alelacele koşuşturmacalar sırasında toplum olarak insan, duygusal hislerden uzaklaşarak çevreye yabancılaşıyor. Duygusal hislerin yerini, alışılagelmiş mekanik hareketler alıyor.

Bazı ürünlerin satışında broşürlerin araç olarak kullanılması ve “afedersiniz” le başlayan dilenme yöntemleri, sokakta bir şeyler dağıtanlara karşı yabancılaşma nedenlerinden biri. Öyle ki, yakın zamanda gördüğüm bir örnekte içecek firmalarından biri, reklâm için ürününü bedava dağıtmaya kalkmış, ama insanların ilk tepkisi geri çekilme yönünde olmuştu.

Broşürler, internetin yoğun kullanılmadığı zamanlarda başarılı bir reklâm yöntemiydi. Çekiciliği vardı. Gittikçe kinestetik duyulardan uzaklaşıp sanala yönlenme, bu derinliği bitime noktasına geldi. Gerçi boşu boşuna çöpe giden binlerce kâğıdın durumu da engellenmiş oldu.

Sokakta dağıtılan broşürlerin alınmama nedeni, aslında çok derin ve içi kazıldıkça farklı sonuçlar getirebilecek bir konu. Dağıtılan reklâm kâğıtlarına karşı, sizin tepkiniz nedir?

Emre Türker

Picture: flickr

Aynen Öyle

2011-07-27T01:28:00.004+03:00

Dilimize dolanan kelimeler vardır. Belli dönemlerde gelir-geçer. Genelde televizyon dizilerinden, sevdiğimiz dostlardan, çevreden gelen bu kelime veya söz kalıpları, dile öyle bir yapışır ki, çıkarmak pek de kolay olmaz.

Dile dolanan kelime kalıpları veya kurtarıcı kelimelerin yüksek oranda tercih edilmesi, konuşma dilini biraz rahatlatmasından kaynaklanıyor. Kurtarıcı kelimeler, genelde dilde konuşma yapısına yerleşir. Mesela “şey” kelimesi, bunların başında gelir. Hatırlayamadığımız her kelimeyi “şey”le kapatırız. Dile dolanan kelime kalıpları ise, dönemseldir. “Aynen öyle”, şu an gördüğüm kadarıyla dile dolanmak bir yana, tam anlamıyla sakız misali yapışmış. Ajda Pekkan’ın son dönem popüler şarkılarından birinin adı olan “aynen öyle”, belki de yaygınlaşmayı tetikleyen nedenlerden biri... Geçenlerde televizyonda, güya geçmiş dönemi canlandıran bir diziye denk geldim. Dönemin insanları, birbirine “aynen öyle” diye cevap veriyordu. Acaba o dönemde “aynen öyle” diye bir söz kalıbı var mıydı?

Çevremde herhangi bir durumu veya olayı anlatırken, dinleyicilerimin beni onaylama biçimi “aynen öyle” cevap kapılarıyla oluyor. Aşağıdaki diyalog örneğinde olduğu gibi:
—Bence bu söyleşide açıklananlar, durumu anlatmaya yetmiyor.
—Aynen öyle!

Geçenlerde bir arkadaşa sordum:
—“Aynen öyle”de nedir? Herkes bu kalıbı kullanıyor. Televizyonda bir diziden mi kaptın?
—Yooo, zaten vardı.
—Yani birkaç sene önce de bu yaygınlıkta kullanıyordun, öyle mi?
—Yaaani! (ya kısmı biraz uzatılır.)

Aslında birkaç sene önce, böyle bir yaygınlık yoktu ama arkadaş bunun farkında bile değildi. O derece kabullenmiş. Arkadaşla geçen konuşmamızdaki “Yaaani”, başka bir kelime kalıbını da işaret ediyor.

Kitaplardan ve doğru anlatımlı yazılardan gittikçe uzaklaşıyoruz. Televizyon, eğlence programları, filmler, facebook, twitter, mail vs… Hayatımızda yoğun bir sanal akış var ve düşüncelerimiz, üretkenlikten gittikçe uzaklaşıyor. Standartlaşıyoruz. Çevreden verildiği şekliyle alıyor, kolayca yorumluyoruz. Aslında anlamını bile bilmediğimiz yüzlerce kelimeyi, daha akılda pekiştirmeye bile fırsat bulamadan unutuyor, globalleşen karmaşık bir dil yapısıyla şaşırtıcı derecede değişiyoruz. Fakat bu değişim, gelişimsel olarak pek olumlu görünmüyor. Doğru mu? Aynen öyle…

Emre Türker

Picture: Hayalbemol

Öyle Bir Sevmek Ki

2011-05-24T00:13:00.000+03:00

Öyle bir sevmek ki! Ruhunun her bir duygu çıkışında huzur bulan, mutluluğu daimi kılan, tuzu-biberine aldırmadan, tartışmaları dallandırıp budaklandırmadan tadılan bir sevgi…

Dünyada birçok kişi, “öyle bir aşk yok, öyle bir sevgi yok” der. Oysa sevgi her yerdedir. Bulursan bir gün, ona değer ver. Çünkü; ruhu sıkacak, absurt kıskançlıklar ve kaç-kovala oyunlarıyla basitleştirilmeyecek kadar önemlidir bu gerçek sevgi.

Üçüncü şahısların tavsiyeleriyle sevgiyi yoğunlaştıramazsın. Üçüncü şahıslar, ancak hataları görmende yardımcıdır. Yoksa aşkın, sevginin sabitleştirilmiş kuralı yok.

Aşkın dönüştüğü sevgi, ruhu sıkmamalı. Belli noktalarda tökezlese bile, yolun sonunu görebilmeli. Bu son, hayatın birlikte geçen virgüllerinin ardından gelen noktasıyla ölçülmeli. Kuralsız, özgür ama karşılıklı bir denge çerçevesinde, sona kadar limitsiz bir şekilde…

Para mutlak gerek. Para saadet demek değil belki. Fakat olmalı bir yerde. Hayalleri açan kilit, kimi zaman paranın elindedir, kimi zaman ruhun derinliklerinde…

Birlikte yaşayan, her ayrılıkta birliği arayan, özlemeyi bilen, özletmeyi sevmeyen, kokusunu ve dokunuşunu daima sıcak tutan masalsı aşıklarının özüdür bu sevgi. Yaşıyorsan, tadını çıkar. Kirletme gereksiz pislikleriyle hayatın…

Emre Türker

Picture: deviantart

Face-ism

2011-05-23T01:00:00.002+03:00

Kadın ve Erkeğin Medyatik-Kültürel Görsel Tercihi

Televizyondaki talk show’larda (ben bunu medyatik misafirlik olarak tanımlıyorum), reklâmlarda, yakın plan çekimlerinde, neler dikkatinizi çekiyor? Görsel anlamda bizlere izletilen ve rating (izlenme oranı) artışını tetikleyen görüntüler nelerdir? Kadın ve erkek dergilerindeki fotoğraflar, hangi kompozisyonla yerleştiriliyor?

Medyatik misafir programlarında, mini etekli bayanların bacak bacak üstüne atarken kameraların yakın plana geçtiğini ve bel-göğüs bölgesine yoğunlaştıklarını fark etmişsinizdir. Kısacası kadın “seks objesidir” düşüncesi belirgindir. Erkeklerde ise, “entelektüel” bir yapı düşüncesiyle hareket edilir. Vücut hatları ortaya çıkmaz. Genelde takım elbise veya vücut hatlarını kapatan elbiseler seçilir, yüz hatlarına yoğunlaşılır ve görüntüler hafızada o şekilde yer eder.

Araştırmacı Dane Archer, arkadaşlarıyla birlikte Amerika’daki gazete ve dergilerin resimlerini incelemiş, Hong-Kong’dan Kenya’ya kadar 11 ülke dolaşarak araştırmalarını derinleştirmiş. Sonuç olarak; erkeklerin yüzlerinin, kadınların ise daha çok vücutlarının resmedildiğini ortaya çıkarmış. Başta facebook’u çağrıştıran Face-ism kelimesi, Dane Archer ve arkadaşlarının araştırmaları sonucunda ortaya koydukları bir tanımlamanın adıdır. Yani Face-ism, kadının vücudunun, erkeğin ise yüzünün medyadaki kullanımıdır.

Tarih kitaplarını incelediğinizde, ünlü düşünür, bilim insanı ve liderlerin, genel olarak yüzlerinin resmedildiğini göreceksiniz. Ayrıca kadının yeri farklı görüldüğünden, bu düşünürlerin çoğunun erkek olduğu da bir gerçektir. Kadın ve erkek ne kadar eşitlikçi düşünceyle toplumun hafızalarına yer etmeye çalışılsa da, bazı dişil ve eril özellikler, yapısal anlamda pek değiştirilemez. Örneğin bilim adamı derken, bilim erkekle ilişkilendirilerek tescillenir. Bu nedenle birçok yeni kitapta ve belgesel yayında, “bilim adamı” yerine “bilim insanı” kullanılmaya başlamıştır.

Popüler anlamda ilgi çekici her şey, 4. güç medyada aktif olarak değerlendirileceğinden, kadının erotik yönü daima ön planda yer alacaktır. Kuralın değişmesi çok zor.

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr

Yapacak Hiçbir Şey Yok… Öyle Mi?

2011-05-16T00:04:00.003+03:00

“Bütün gün yapacak hiçbir şey bulamadım, canım sıkıldı” diyenlere imreniyorum. Çünkü uzun zamandır bunu gerçekleştiremiyorum. Aslında imrenme kısmını biraz açmak gerek. İmrendiğim kısım, hayatta planladıklarımı başarmak için küçük zaman fırsatları bulmaya çalışmamla alakalı.

Nefes aldığımız vakit çok kısa. Fakat bunu anlayabildiğimizde, çoğu zaman iş işten geçmiş oluyor. Kısa zaman dilimlerinde, kaybolan değerleri ve yaşanmamışlıkları fark ederek, boşlukları kapatmak gerek.

“Yapacak hiçbir şey yok” denilen zamanlarda bile, yapacak bir şeyler vardır. Mesela, yaşadığınız evle ilgilenebilirsiniz. Öf-pöf etmediğiniz sürece, temizlik yapabilir, eşyalarınızın yerlerini değiştirerek alışılagelmiş sabit düzenden kurtulabilir, ileride neler yapabileceklerinizi planlayabilirsiniz.

Çok şeyle uğraşıyorsun, boşver biraz” diyenlere ise “keşke daha erken başlasaydım” yanıtını veriyorum.

Çünkü…

Okunacak çok kitap,
Öğrenecek çok bilgi,
Paylaşacak çok değer var.

Ama ne kadarını bu yaşama sığdırırız bilmem.

Emre Türker

Picture: deviantart

Dizilerden Anlaşılıyor Ki Ağlamayı Seviyoruz

2011-05-03T01:50:00.007+03:00

Keyifli görüntümüz ardında arabesk bir ruh yapısına sahibiz. Eğlenceyi değil, acıyı tercih ediyoruz. Diziler de seyretme oranlarıyla bunu bize yeterince kanıtlıyor.

Televizyon seyrederek bir noktaya sabitlenir ve uzun zaman boyunca o noktadan gözlerinizi alamazsınız. Peki, boş bir duvara bakmaya ne kadar tahammül edebilirsiniz? 5-10 dakikandan fazla olmasa gerek. Bu vakit katillerinin izlenme oranları, aynı zamanda toplumca neye yönlendiğimizi de gösteriyor. Haber kanallarında, fısıltı haberlerini gerçeklere tercih ettiğimiz açıkça görülüyor. Dedikodu, söylenti, atışma gibi durumlar, düz haber görüntülerinden daha çok bizleri çekiyor. Show amaçlı kanallardaki izlenme oranı, her şeyi açığa çıkarmakta. Dizlerde; “oynat-dur-hızla ileri al-oynat-geri al-özet göster-özeti genele yay” formülüyle, izleyici iyice merak içinde bırakılarak, düşünce yapısı karmakarışık ediliyor.

Dilenciliğin büyük para getirdiği nadir toplumlardan biri oluşumuz, duygu sömürülerine ne kadar açık olduğumuzun bir göstergesi.

Yukarıda belirttiklerim, daha önce de konu ettiğim düşünceler. Fakat bir de dram üzerine yoğunlaşma var: Aldatma, ihanet, sadistlik, mazoşistlik, acılı kadın, acılı aile fertleri, acılı dünya, her tatlının içinde bir acı, aşkta acı, kaderde acı, gelecekteki karanlık, geçmişte iz bırakmış kara lekeler… Ayrıca diziler içinde bağırış çağırışlar o kadar fazla ki, sessizce odanızda otursanız, diğer tüm komşularınızın kavga ediyor olduğu havasına kapılabilirsiniz.

Üstüne üstelik dizilerdeki bu dram yetmezmiş gibi, bir de reklâm arası dizileri izliyoruz. Neredeyse bütün dizilerimiz film formatında, yani 90 dakika civarında sürüyor. Reklamlarla birlikte 3-3,5 saati buluyor. Şimdi bir düşünün! Kaç reklâmın görüntüsünü tanıyorsunuz? Kaç reklâmı sonu gelmeden biliyorsunuz? Kaç dizinin karakter oyuncusunun ismini biliyorsunuz? Kaç dizinin adını, yayın saatini, gününü, çekildiği yerleri vs. biliyorsunuz? Acaba tüm bunların yanında, bütün bu fasarya görüntüler, genel kültürünüzün kaçta kaçını oluşturuyor?

Huzursuzluğunuz, gerginliğiniz, uykusuzluğunuz, boş düşünceleriniz, dizilerden yaşamınıza enjekte edilen yegane olumsuzluklar. Toplum olarak gitgide boşluğa sürükleniyoruz. Çevremde “can sıkıntısından televizyon seyrediyorum” diyen o kadar çok kişi var ki! Can sıkıntısı, zaten seyrettiklerinizle körükleniyor. Gittikçe gerçekten uzaklaşıyor, doğrulardan sapıyorsunuz.

Hayat gelip geçiyor. Mutluluk, gerçek, doğa, aşk, sevgi, paylaşım gibi kavramlar dururken, bunları nelerle heba ettiğinizi bir düşünün. Yoksa acınacak durumda olanlar ekrandaki sanal görüntüler değil, biz olacağız.

Emre Türker

Picture: deviantart1, flickr, deviantart2

Önceliklendirme Yanlışı

2011-04-20T01:41:00.000+03:00

Yanınıza Almanız Gerekenleri Sıkça Unutuyor Musunuz?

1-Akşam arkadaşlarıyla buluşarak vakit geçiren Murat, bir sonraki gün yapacağı yolculuk için bavulunu hazırlayamadı. Sabah erkenden kalksa da, yanına alması gereken birçok eşyayı unuttu.
2-Akşam yemeğini yetiştirmek için markete doğru alışveriş yapmak üzere evden alelacele çıkan Ayşe, neler alacağını birden unutuverdi. Pırasa, soğan, limon vs. aldı. Kasaya giderken aklında bir şeylerin eksik kaldığını biliyordu.

Yukarıdaki iki olay, unutkanlık durumu göz önüne alındığında, birbirine benzer bir yapı içeriyor. Sorunun başlangıç noktası neydi?

Murat, yaşamı içinde zamanı kullanamama sorunu yaşıyor. Yapması gerekenleri önceliklendiremediği için, yapılması gerekenler sıkışıyor ve dolayısıyla zaman daraldığından, dalgınlık başlıyor. Sabah sıkışan vakit nedeniyle ortaya çıkan düşüncedeki gereksiz tekrarlar nedeniyle (pantolonlarım, kemerim, parfümüm…parfüm, kemer, çantam, gözlüğüm…acaba neydi almam gerekenler…pantolon,kemer,gözlük…) huzursuzluk yaşıyor. Aslında yapması gereken, planlama sırasında yapılacakları önceliklendirmesiydi. Örneğin bir kâğıda yolculuk sırasında nelerin gerekli olabileceğinin listesini bir hafta öncesinden yapmaya başlasaydı, arkadaşlarıyla buluşsa bile ne alacağı konusunda aklı karışmazdı.

Ayşenin durumu, yine liste karmaşası. Eğer yanınızda kalem kâğıt yoksa ve not almadan işleri bir an önce yapmak istiyorsanız, aklınızdaki listeyi önceliklendirin. Ekmek almanız şeker almanızdan daha önemliyse, akıl listenizin başında ekmek olsun. Liste sonunda daima en son gerekli olanlar ya da olmasa da olurlar planlansın ki, mali durumun yetişmeme durumunda liste sonunda neyi çıkaracağınızı bilir veya ilk başta önemli olanları aldığınız için sonraki unuttuklarınızdan dolayı büyük pişmanlık duymazsınız.

Aklın çok meşgul olması, dalgınlık, kendini toparlayamama veya konsantrasyon eksikliği gibi sıkıntılarla mücadele ediyor olabilirsiniz. Bunun sebebi; birçok işi aynı zamana sıkıştırıp önceliklendirme sorunu yaşadığınızdan, o an aklınızdaki düşüncenizden kurtulup ikinci bir aşamaya geçememenizden, olumsuzlukları olumlu düşüncelerinizin önünde tutmanızdan kaynaklanıyor olabilir. Konsantrasyon eksikliği ve unutkanlık, önemli bir sorundur. Zihni dinç tutmanın yollarını arayın. Pratik olmanın yollarını araştırın. Nitekim günümüzde az zamanda çok işin üstesinden gelemeyen, yaşam yarışında çok arka kulvarlarda kalarak büyük pişmanlıklar yaşayabilir.

Emre Türker

Picture: deviantart

What About Bob (1991)

2011-04-17T01:12:00.001+03:00

Tür: Aile, Komedi

Yönetmen: Frank Oz

Süre: 99 dakika

Oyuncular: Bill Murray, Richard Dreyfuss, Julie Hagerty, Charlie Korsmo, Kathryn Erbe, Tom Aldredge, Susan Willis, Roger Bowen, Fran Brill, Brian Reddy, Doris Belack, Tomsky

Melinda Mullins, Marcella Lowery, Margot Welch, Barbara Andres

Yazdığı “Bebek Adımları” kitabını basın açıklamasıyla tanıtmaya hazırlanan psikiatrist Dr. Leo Marvin (Richard Dreyfuss), ailesiyle tatile çıkma heyecanı yaşamaktadır. Ofisindeki son gün, yeni hastası Bob Wiley (Bill Murray) ile tanışır. İşte o andan sonra, doktorun düzeni alt-üst olmaya başlar. Çünkü Bob, yapışkanlığıyla uzmanları bile çıldırtacak bir tiptir. Acaba Dr. Leo onunla baş edebilecek mi?

Bünyesinde Bill Murray gibi bir ustayı barındıran, ailece izlenebilecek harika bir yapım.

Emre Türker

Picture: impawards

Hayat Felsefesi

2011-04-13T00:41:00.003+03:00

Bir hikâyedir hayat.
İçinde;
bir annenin, yaklaşık 9 ay bedeninde taşıdığı çocuğuna ait umutları,
beklentileri, söylediği şarkıları ve gönderilmemiş mektupları vardır.
Hayaller ortak, ama devamındaki kurgu belirsizdir.
Derken, yaşam başlar.
Bebek,
ninnilerle, kendisine seslenilen agu-bugularla büyür.
Çevresindekilerin farkında değildir, ya da farkında olduğunu yıllar içinde unutacaktır.
İlgi görecek, ilgilenecek, ilgi gösterecek.
Zamanla büyüyecek ve belki de ailesinin söylediklerini demode bulacak.
Bir an sonra, kendi hayatını kuracak.
Oyun içinde rol alacak, oyuna gelecek, oyun kuracak.
Ve yaşam hızla geçecek.
Aynı umutlar, aynı bekleyişler, yıllar içinde belki onu da bulacak.
Yeni bir neslin tohumları atılırken,
Bir sayfa kapacak ve yeni bir sayfa açılacak.

Hayat acaba standart bir düzende midir?
Yoksa yoruma göre mi değişir?
Yıllarca tartışılacaktır bu döngü
Ama bir şekilde kaldığı yerden devam edecek.

Emre Türker

Picture: deviantart

Öyle Bir Geçer Zaman Ki!

2011-04-04T00:40:00.000+03:00

Sahil kenarında denizi izlerken,

Yabancılaştım çevremde olup bitene.

O an dondu dünya ve ben geçmişe döndüm.

Parkta koşturan çocuktum.
Suyun kenarına yanaşıp, ekmek attım kıpırdayan balıklara

Martılar nasiplendi kimi zaman

Kimi zaman ise suyun dibindeki canlılar.

O arada

Ben babamın elini tutuyordum

Sonra uyandım

Ama…

Yanımda kimse yoktu

Emre Türker

Picture: flickr, deviantart1, deviantart2

Başarısızlık Yanlışlarla Ölçülür Mü?

2011-03-31T01:47:00.000+03:00

Hayatta Dört Yanlış Bir Doğruyu Götürür Mü?

Yoksa Dört Yanlış Bir Doğruya Mı Götürür?

Seval, derslerinde başarılı olmak için çalışan, fakat biraz telaşlı, biraz çekingen ve tedirgin bir yapıya sahiptir. Matematik öğretmeni sınıfta birkaç soruyu ödev olarak verir ve anlattıklarını, öğrencilerden evde çalışmasını ister. Seval, o geceyi dersini çalışarak geçirir.

Bir sonraki gün derste, öğretmeni Seval’i tahtaya kaldırır. Tahtada yazılı olan soruyu çözmesini ister. Seval heyecanlanır. Bildiği soruyu, korku nedeniyle panik halinde yanlış çözer. Öğretmen, suratının ortasına bir tokat patlatır ve “Elli kere anlattım, hala çözemiyorsun, gerizekalı” der.

Örnek ne kadar sinir bozucu olsa da, bu tarz şeyler maalesef yaşanıyor. Oysa bir öğretmenin ilk görevi, eğitmek olmalı. Eğitimi verebilecek öğretmenin, iyi eğitilmiş olması ve bunu aktarabilecek kapasiteye sahip olması, diğer önemli bir noktadır. Eğitimin yapısını tanıyan, empati kurabilen, yürekten anlatıp içten dinleyen bir öğretmen, zaten iyi öğretecektir.

Başarmak üzere çıkılan her yolda mutlak yanlışlar olacaktır. Yanlış, kişiyi doğruya bir adım daha yaklaştırır. Fakat bu yanlışı, bilinçsiz yola çıkıp “ne oldum delisi” bir yapıyla karıştırmamak gerek. Cehalet yolunda giderken dimdik ayakta durmak zaten olası değildir.

Başarılı olan kişi, hatasını görüp ondan ders alan, her hatanın onu doğruya bir adım daha yaklaştırdığına inanan ve inancını koruyan kişidir. Başarısızlık ise, aynı yanlışlar üzerinde defalarca doğru sonuca ulaşmak isteyenlerin eseridir.

Yukarıdaki örneğe dönelim. Nice öğretmenler vardır ki, önemsiz gördüğü öğrencileri ilgisizliğe terk edip nice cevherleri, değerini görmeden toprağa gömerler. Nice öğretmenler vardır ki, her öğrencisini birer cevher olarak görüp onlara özenle ışık verir ve parıldamasını sağlar. Tarih, öğrenciliğinde değeri anlaşılamamış, konuşmaya geç başlayan ve içine kapanık bir çocukluk yaşayan Albert Einstein gibi dehalarla doludur.

Emre Türker

Picture: deviantart, flickr1, flickr2

Sürü Psikolojisi ve Akran Etkisi

2011-03-23T01:51:00.003+02:00

Ellerimde Ve Ayaklarımda İpler Var, Ben Bir Kukla Mıyım?

Sonucun ne olduğunu kesin olarak bildiğiniz halde, çevrenizdekilerin yanlışlarına kapılıp, doğru çizgiden uzaklaştığınız oldu mu?

Bu yapı, toplumda “sürü psikolojisi” olarak tanınan düşüncenin, mantıksal bir yanılgı halidir. Yani, herkes ne yapıyorsa ben de onu yaparım, durumun yanlış olması ve bunu benim biliyor olduğum sonucu değiştirmez.

Kurumsal şirketler, belli aralıklarda eğitim toplantıları düzenler. Orada konuşmacılar, eğer size yeni uygulamalardan bahsedecekse, bazen şöyle yorum isterler. “Şirketin bu düşüncesini yanlış bulan var mı?” Çok radikal gruplar olmadığı sürece, yanlış bildiğini açıklamada birçok kişi çekimser kalır. Çünkü “millet ne der?” ya da “yöneticilerim benim hakkında ne düşünür?” şeklindeki iç ses, eleştirinin dış sese dönüşmesini engeller. Fakat birkaç kişi, radikal kararlarla “bunlar yanlış” diyerek diğerlerine ön ayak olursa, yanlışı bulanların sayısı gittikçe artmaya başlayacaktır. Aslında provokasyon (kışkırma) da böyle bir şeydir.

Çevre etkeni, akran baskısıyla birleşirse, tesirini arttıracaktır. Akran, bir toplumdaki aynı meslek, yaş gibi etkenleri ifade eden kavramdır. Eğer bir grupla birlikte takılıyorsanız, o grubun sizi etkilemesi daha muhtemeldir. Bu durumu ele almak üzere, Asch isimli araştırmacı, 1955 yılında bir araştırma yapar. Asch Deneyi’nde (The Asch Experiment), bir masaya 5 kişi oturtulur. Onlardan, büyük kartlarla gösterilen iki doğru çizgiyi eşleştirmeleri istenir. A kartında bir düz çizgi, B kartında ise, biri eş olmak üzere 3 farklı çizgi bulunmaktadır. Bu arada 5 denekten 4’ü, deneyde anlaşmalı olarak hareket ederken, 5. kişi bu durumdan habersizdir. İlk olarak yanıt veren anlaşmalı 4 kişi, aynı yanlış cevabı hiç tereddütsüz olarak söyler. Bu durum 5. kişiyi oldukça rahatsız eder. İlk başta doğru yanıtı söylese de, sonraki sorularda ilk 4 kişinin yanlışına uymaya başlar.

Hayatta yanlış olduğunu bile bile, yanlışı destekleyenlerin sayısı oldukça fazladır. Örneğin; fanatiği olduğunuz bir takım, grup ya da lider, size göre yanlışı destekliyorsa, bu durum sizi rahatsız eder. Fakat onları desteklemeye muhtemelen devam edersiniz. Bireyler çevreye, doğru davranış ve beğenilme arzularıyla uyum sağlar. Ayrıca; çevrenin büyüklüğü, bütünsel düşünceler, verilen sözler ve vaatler de uyumu etkilemektedir.

Eğitimle birlikte edinilen bilgi, birçok durumda kişinin cankurtaran simididir. Çünkü bilgiden emin oldukça, yanlışı daha iyi sorgularsınız. Bireysel arzular ve iddiacılığı bunun dışında tutarsak, olayları sorgulamak, insanı olgunlaştırır. Öyle ki, durumun yanlışıyla ilgili çevreye verilen olumlu ispatlar, sizi toplumda vazgeçilmez bir konuma getirebilir. Böylece sürüye uyan değil, sürüyü yönlendiren, hatta yöneten konumuna geçersiniz.

Emre Türker

Picture: deviantart
karikatür: Selçuk Erdem

Otorite Sizi Suça Teşvik Edebilir Mi?

2011-03-21T02:25:00.012+02:00

Suç sonrası suçlunun kim olduğu, toplum yapısı içinde farklı düşüncelerle değerlendirir. Kimi zaman çevre, kimi zaman eğitim, kimi zaman aile suçlanır. Neyin normal olduğu, neyin anormal kabul edildiği, kişiye ve topluma göre farklı algılanabilir.

Otorite sizin işkencede rol almanızı sağlayabilir mi? Üstelik karşınızdaki kişiyi tanımıyor olsanız bile!

Almanya 2001 yapımı “Das Experiment” ve onun 2010 yılı Hollywood versiyonu “The Experiment”, bu tarz bir düşünceyi filme dönüştürmüş. Polis gardiyan ilişkisini deneysel açıdan ele alan bu yapımların temeli, 1960’lı yıllarda gerçekleştirilen bir araştırmaya dayanıyor…

Soru: 2. Dünya Savaşı sonrası, savaş suçlarıyla ilgili yargılamalarda, otoritenin kurallarını uygulayarak, etik ve yasal olmayan faaliyetler içinde yer alıp, emirlere itaat edenlerin hepsi suçlu muydu?

Yale Üniversitesi psikologlarından Stanley Milgram, vicdana rağmen otoriteye itaat konusunda bir deney yapmış. "Miligram deneyi" olarak tanınan bu deneyde, gazete ilanıyla, 20-50 yaşları arasında eğitimsel olarak her kesimden birileri seçilmiş ve onlara “öğrenmede cezanın etkisi” isimli bir deney yapılacağı belirtilmiş. Kura sonucu birinin öğretmen (gazete ilanıyla çağırılan tüm denekler öğretmen), diğerinin ise öğrenci (deneyi uygulayan ekipten biri) olacağı belirtilmiş. Deneye göre, öğrencinin bir kâğıtta yazanları ezberlenmesi, eğer yanlış cevap verirse öğretmen tarafından gittikçe artan elektrik şokuyla cezalandırılması bekleniyor. Hatta deney öncesi öğretmene, elektrik şokunu hissettirmek üzere 45 voltluk elektrik verilerek, öğrencinin neler hissedeceği yaşatılmaya çalışılıyor. Fakat deney sırasında öğrenci olan oyuncuya, gerçek anlamda elektrik verilmiyor.

Sonuç ilginçtir ki, ilk deneydeki 40 kişiden 26’sının, yani %65’in, deneyi yönlendiren profesörlerin kendisine yönelttiği “lütfen deneye devam edin, deneyi sürdürmeniz çok önemli” gibi sözlerle, öğrencinin çığlıklarına rağmen en yüksek 450 voltluk cezayı bile uygulayabildiği gözleniyor.

Bu deneyin sonuçları, aslında toplumun bir şekilde yönlendirilebileceğini, görevin ne/nasıl olduğu sorgulanmadan bireylerin birçok görevi yerine getirebileceğini ve suçlunun kim olduğu konusunun yeniden sorgulanabileceğini gösteriyor.

Hayatta vicdan ile itaat konusunda bir yerde kalırsanız, düşünce yapısı itibariyle muhtemelen iç sesinizi dinleyeceğinizi düşünürsünüz. Fakat bazen eylemler kontrol dışında kalabiliyor. “En iyi” bile “en kötüyü” destekleyebiliyor. Bu nedenle toplum içinde kendi bildiğiniz doğruları düşünün. Sizden yapılması istenen şeyleri harfi harfine uygulamak yerine, doğru olanı tarafsızca gözlemleyip kararı hakem gözüyle vermeye çalışın. Bazı itaatkâr uygulamalar, kapanmaz yaralara yol açabilir.

Emre Türker

Picture: flickr1, flickr2
Stanley Milgram Deneyi hakkında ayrıntı bilgi için tıklayın

Bir Yıldız Kaydı Gönlümün Tam Ortasından

2011-03-18T01:12:00.002+02:00

Bölüm 1

Aklımız başımıza geldiği andan itibaren, bir şeylere sahip olma çabasına girdik.

Biraz mal, biraz mülk…
Her zaman sağlık dedik ama,

Parayı düşünürken sağlığı unutuverdik.

Sahip olma içgüdüsüyle yanıp tutuştuk.

Tutkuya erene kadar başka bir şeyde gözümüz olmadı ama,

Kavuşmanın ardından yenileri doğdu anasının karnından…

Orta yaşlarda farklılaşmaya başladık.

Kimileri geçmişinden ders aldı, kimileri geçmişine dert yandı.

Aşkın tanımının değiştiğini gördük. Sevginin varlığına tanık olduk.

Hamdık, piştik.

Ve yıllar gelip geçerken, arkasından tutamadık.

Öyle hızlı kayıp geçti ki!

“Bizim zamanımızda” diyenlere kızarken,

Kızılanlar arasında yerimizi aldık.

Dinleneceğimizi düşünmeye başlamışken,

Bir de baktık ki,

Dünya artık bizim çevremizde dönmüyor.

Biz birer oyuncuyduk,

Sonrasında seyirci ve ardından yorumcu olduk.

Göçüp giderken bu topraklardan

Bir avuç toprak bile kalmadı elimizde.

Birileri gözyaşı döktü, birileri çiçek attı, birileri feryat figan…

Sonra da unutulduk.

Bölüm 2

Hayat öyle çabuk gelip geçiyor ki!

Bir şeylere üzülüyorsanız, yeniden düşünün.

Kaybettiklerinize dert yanmayın, eldekilerle yetinmeyi öğrenin.

Kazananların malını çekiştirmeyin, kazandıklarınızın farkına varın.

Sahiplik duygusu gelip geçicidir, tükenir.

Geçmişten ders alıp, an’ı yaşayın. Gelecek ise umudunuz olsun.

Hayaller her yaşta yeniden parlasın.

Her yaş, bir başka güzel olsun.

Öyle ki,

Anımsanan değil,

İz bırakanlardan olun.

Ve giderken,

Huzur yanınızda olsun…

Emre Türker

Picture: deviantart1, deviantart2, deviantart3, deviantart4
flickr1, flickr2

Boşluk Hissi

2011-03-13T03:32:00.006+02:00

“İnsan olmak zor geliyor. Belki de bu beden bana dar geliyor. Bir bitki olsam, yerimde sabit durmak bana acı verir miydi? Oysa ne farkım var ki bitkiden? Güneşi arıyorum. Fakat yerimden kopamıyorum. Okumak istediğim birçok kitap var. Hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. Hepsini aynı andan okumak istiyor, fakat birine başladığımda kelimeler arasında gezinip duruyorum. Şimdi dışarıda birileri eğleniyor. Ben ise kendimle eğleniyorum. Hava soğuk ama ben ateşten yanıyorum. Oda karanlık, çaresiz, sessiz ve dipsiz…”

Bazen boş vakitler mumla aranırken, bazen mumla aranan o vakitler çileye dönüşür. Bunun en büyük sebebi, gündelik yaşamdaki toplam uğraşılarınızın, hayatınızdaki boşlukları yeteri kadar dolduramamasından kaynaklanıyor. Mesela çalışmaya duyarlı birinin işten ayrılması sonrasında yapacak bir şey bulamaması ve ne yapacağını şaşırması, buna örnek olabilir.

Boşluk hissi, karanlık bir kuyuya düşmeye benzer. Sürenin uzaması sorunun büyümesine sebep olur. Bir süre sonra bakar kör olursunuz. Kalabalık içindeyken yalnız kalmak ister, yalnız kalınca da isyan edersiniz. Dışa kapanır, kendi iç sesinizi dinler ve günlük yaşamdan koparsınız.

Boşluk hissi, bir süre sonra bataklık hissine dönüşür. Artık hissiyatınızdaki boşluklar çamurla dolmuştur. Ne kadar hareket ederseniz, o kadar içine gömülürsünüz.

Peki ne yapmalı?

Yüksek bir yere tırmanmak zordur. Eğer doğaya alışıksanız, spor yapıyorsanız, kondisyonunuz yüksektir. Fakat birkaç adım atmaktan bile acizseniz, muhtemelen o yüksek yere tırmanmak size ölüm gibi gelecektir. Boşluk hissi de böyledir. Ne kadar hantallaşırsanız, o kadar zorlanırsanız.

Boşlu hissi başladığı anda, yürüyüş yapmakta fayda var. Mümkünse güzel bir manzara izlemek iyi gelecektir. Belki bir müzik ya da spor dalıyla ilgilenmek, yeteneğinize uygun hobileri geliştirmek ve gelecek konusunda çıkış yolları bulmak üzere planlı düşünmek, sizi çözüme yaklaştırabilir.

Boşluk hissi, bazen bir dönemliktir. Aslında bu dönemi nasıl geçirdiğiniz önemli. Ya siz boşluğu atlatacaksınız, ya da boşluk sizi yutacak. Boşluğun yutmaması için, bazen kendi çabanız yetmez. Birilerinden yardım almakta fayda var. Dostlarınız çare olamıyorsa, profesyonel yardımı deneyebilirsiniz.

“Geçen bir belgeselde, bir hayvanın bataklıkta saplandığını gördüm. Bir timsah, bu anı değerlendirmişti. O bataklıktaki çaresiz hayvan, bana çok yakın geldi. Hayvanın hissiyatını yaşadım. Şimdi de timsahın pususunu hissediyorum ensemde.”

Emre Türker

Picture: deviantart, deviantart2, deviantart

The Wedding Date (2005)

2011-03-12T01:02:00.002+02:00

Türkçe Adı: Kiralık Sevgili

Tür: Komedi / Romantik

Yönetmen: Clare Kilner

Süre: 90 dakika

Oyuncular: Debra Messing, Dermot Mulroney, Amy Adams, Jack Davenport, Sarah Parish, Jeremy Sheffield, Peter Egan, Holland Taylor, Jolyon James, C. Gerod Haris, Martin Barrett, Jay Simon, Danielle Lewis, Ivana Horvat, Linda Dobell

Kız kardeşi Amy (Amy Adams) evlenirken, Kat’in (Debra Messing) eski nişanlısı Jeffrey de orada olacaktır. Bunun üzerine Kat, gazetedeki kiralık sevgili ilanından seçtiği Nick’le (Dermot Mulroney), düğün için ailesinin yanına gider. Amaç, eski nişanlısını biraz kıskandırmaktır. Fakat Kat, yakışıklılığı ve tavırlarıyla ilgi odağı haline gelen Nick’e karşı kayıtsız kalamayacak ve evliliğe iki gün kala, onu daha da yakından tanımaya çalışacaktır.

Seyredilebilir, eğlenceli romantik-komedilerden biri. Baştan sona kadar aşk gelişmelerinde tahmin zor olmasa da, izleyiciye hoş vakit geçirtiyor.

Emre Türker

Picture: impawards

Taktım Mı Takıyorum

2011-03-07T01:40:00.012+02:00

Bir gölge gibi takip edip rahatsız eden, izdüşümünde karanlık bir leke

Alışverişte hiç aklınızda olmayan şeyleri aklınıza sokacak ustalar vardır. Önce kısa bir sinir harbi yaşanır. Fakat satıcı sizin düşüncenize girmeyi ve sonucunda sizi etkilemeyi başarır.

Bir alışveriş merkezinde geziniyorsun. O an biri önünüzü kesti.

Satıcı — Şu parfümü denemek istemez misiniz?
Siz — İstemem.
Satıcı — Piyasanın yarı fiyatına, üstelik bu koku çok etkileyici
Siz — Bir bakayım. (hafifçe sıkıyorsun) Evet olabilir. Ne kadar.
Satıcı — Piyasada 80 TL, tanıtım fiyatı 40 TL, üstelik yanında 15 TL’lik kremi de hediye.
Siz — Peki ver bakalım.

Buraya kadar her şey tıkırında. Fakat bir arkadaşınızla buluşuyorsunuz. Bu kişi sizin sevgiliniz, eşiniz veya dikkate değer bulduğunuz herhangi biri olabilir.

Arkadaş — Selam, aaa o ne elindeki.
Siz — Parfüm, yarı fiyatına aldım. Üstelik krem hediyeliymiş.
Arkadaş — Satmıyor o parfüm. Elden çıkarmaya çalışıyorlar. Kokusu da hiç kalıcı değil.

Eğer biraz takıntılıysanız, yandınız. Çünkü o parfüm, bir şekilde sizden uzaklaşmalı. Düşünmeye başlıyorsunuz. "“Belki hediye olarak birine verebilirim. Aslında mümkünse geri teslim etmek gerek. Ama “zorla satmadılar ya!” Keşke almasaydım. Param da gitti. Zaten çok param yoktu.""

O anda, yanınızdaki arkadaşınız bir şeyler anlatmaya çalışıyor ama öyle düşüncelere dalmışsınız ki, duymuyorsunuz.

Arkadaş — Heyyy, kime diyorum ben. Şuradaki kafede bir şeyler atıştıralım mı?
Siz — Hııııı??? Duymadım.
Arkadaş — Nereye gittin burada değilsin!

Bedensel olarak oradasınız ama düşünceniz farklı bir yerde. Taktınız bir kere. Nereye gitseniz peşinizde. Takıntı hali, bunun tam tersi de olabiliyor. Yani almadığınız şey üzerinde defalarca düşünüp zihninizi meşgul edebiliyorsunuz. “Keşke alsaydım. Ah be! Şimdi iki katı para verip alamam ama alınacak bir parfümdü ya” gibi iç konuşmalar da yapabilirsiniz.

Hayatın içinde; ne çok umursamaz bir düşünce, ne de takıntılı bir düşünce desteklenir. Çünkü ikisi de tepki çeker. Birisi sizden dolayı başkasını, diğeri iç konuşmalarınızdan dolayı sizi rahatsız edecektir.

Peki takıntı nedir? Takıntı; kişiyi rahatsız eden, herhangi bir durumla alakalı olarak yaşanan, tekrarlayıcı ve zorlayıcı düşünceler, duygu ve dürtülerdir. İlerlemiş halleri psikolojide obsessif-kompülsif bozukluk olarak tanımlanmaktadır. Genel olarak titiz, düzenli, fazla planlı, kuralcı, simetrik ve şüpheci tiplerde görülür. Bu nedenle iç seslerin kontrolsüz şekilde tekrarlanan takıntılı hallerini hissediyorsanız, önlem almakta fayda var.

Nedir çözüm yolları?

1- Kendinizi değil, takıntılı olduğunuz durumu sorgulayın. Örneğimize dönersek, “40 TL geri gelmeyecek, o zaman ne yapalım?” gibi çözüme yönelik bir sorgu olabilir.
2- Çözüme yönelik sorgu kısa sürmeli. Düşüncenizde geriye dönmeye izin vermeyin.
3- Başka şeylere konsantre olun. Mesela biraz yürüyüş iyi gelebilir. Sevdiğiniz dergileri inceleyebilirsiniz.
4- Mükemmelliği değil, olması gerekeni arayın. Mükemmeliyetçilik sizi felakete götürür. Yapılan hatalar hayatın bir parçası.
5- Başkalarının düşüncelerine değil, kendi düşüncelerinize öncelik tanıyın. Herkes her düşünce ve davranışınızı onaylamayacaktır. Zevkler ve renkler, kişiye özeldir.
6- Emin olmadığınız şeylere karşı aceleci davranmayın. Önce “bu benim için şu an gerekli mi?” sorusunu sorun. Önceliklerinizi tamamladıktan sonra halen istiyorsanız, alabilirsiniz. Eğer orada değilse, ürün tükenmişse ya da tekrar oraya dönme şansınız yoksa, böyle anlarda kaderci olmakta fayda var. “Demek ki kaderde bunu almak yokmuş.” gibi.
7- Kendinizle barışık olun. Her durumda mantık aramayın.
8- Bir aktiviteyle meşgul olun. Mesela günlük tutun ve belli aralıklarla okuyun. Böylece kendinizi daha iyi analiz edebilirsiniz.
9- Yapamayacaklarınıza değil, yapabileceklerinize odaklanın.
10- Belirlediğiniz hedeflere ulaşmak için katı kurallar koymayın. Sonuçlara hazırlıklı olun.

Unutmayın ki sıkıntı üzerinde yoğunlaştıkça, sıkıntıdan kurtulmayacak, aksine daha da sıkılacaksınız. Hayatta mutlu olmanızı sağlayacak pek çok şey var. Onları düşünün. Her şey gelip geçer. Fakat giden zaman geri gelmemektedir. Öyleyse neden zamanı huzursuz parçalarla ziyan edeceksiniz ki?

Emre Türker

Picture: 1-flickr, 2-flickr, 3-deviantart

The King's Speech (2010)

2011-03-05T21:58:00.001+02:00

Türkçe Adı: Zoraki Kral

Tür: Dram / Biyografi / Tarih

Yönetmen: Tom Hooper

Süre:118 dakika

Oyuncular: Colin Firth, Helena Bonham Carter, Geoffrey Rush, Derek Jacobi, Robert Portali, Richard Dixon, Paul Trussell, Adrian Scarborough, Andrew Havil, Charles Armstrong, Roger Hammond, Calum Gittins, Jennifer Ehle, Dominic Applewhite, Ben Wimsett

Yıl 1925, İngiltere. York dükü Albert Frederick Arthur George (Colin Firth), babası 5. George’un iki oğlu arasından, krallığa layık görülen en büyük isimdir. Fakat York dükünün en büyük sorunu, kekeme olmasıdır. Halka yaptıkları konuşmalarıyla onların destek ve güvenini kazanan kral makamında bir kişi için, bu son derece olumsuz bir durumdur. Birçok terapistle görüşmeden sonuç alınamayınca dükün eşi Elizabeth (Helena Bonham Carter), konuşma zorluklarına getirdiği çözümle isim yapmış Lionel Logue (Geoffrey Rush) ile görüşme ayarlar. İlk önce bu tedaviyi sıcak bakmayan George, ilk görüşme sırasında gerçekleşen olumlu sonuçların ardından, Lionel Logue ile çalışmalara başlar. Aralarındaki diyalogların en farklı yanı ise, kral doktor ilişkisinden çok, arkadaşça sürmesi olacaktır.

Tarihte meydana gelen olaylara ışık tutup gerçekler etkileyici bir şekilde anlatılırken, bir çocuğun geçmişte yaşadığı sıkıntıları ve bu sıkıntıların gelecekte ne derece zarar verdiği, onu sosyal yaşamda nasıl etkilediği de, ele alınan konular arasında yer alıyor. Baştan sona sıkmayan iyi yapımlardan biri. Seyretmeye değer.

Emre Türker

Temiz Ev

2011-03-05T21:15:00.002+02:00

Yazan: Sarah Ruhl

Çeviren: Z. İrem Aydın

Yöneten: Kubilay Karslıoğlu

Dekor Tasarım: Sertel Çetiner

Giysi Tasarım: Medine Yavuz

Işık Tasarım: Enver Başar

Müzik: Nurettin Özşuca

Dans Düzeni: Yeşim Alıç

Yönetmen Yardımcısı: Atilla Şendil

Asistanlar: Yeşim Çapanoğlu, Özden Dindar

Sahne Amiri: Özgür Ayaz

Kondüvit: İlknur Deveci

Işık Kumanda: Serdar Yaman

Rol Dağılımı: Sema Çeyrekbaşı, Simay Tuna, Gülseren Gürtunca, Levent Güner, Neslihan Arslan

Anne ve babasının ölümü ardından Brezilyalı Matilde (Neslihan Arslan), para kazanmak için doktor çift Charles (Levent Güner) ve Lane’in (Simay Tuna) evinde hizmetçi olarak işe başlar. Espri yapmaya bayılan ve hayatının esprisini yapmaya hazırlanan 27 yaşındaki Matilde, özünde temizlik yapmaktan nefret etmektedir. Ev sahibi doktor Lane'in kızkardeşi Virginia’nın (Sema Çeyrekbaşı) temizlik hastası olması, Matilde’ye ilaç gibi gelecek. Çünkü aralarındaki anlaşmaya göre Virginia ev işlerini ve temizliği yapacak, bunun karşılığında Matilde onunla sohbet ederek kendisini yalnız bırakmayacaktır. Her şey yolunda giderken, Charles’ın eşi Lane’i aldattığına dair birtakım ipuçlarının ortaya çıkması, düzeni alt-üst edecektir.

Alışılmışın dışında farklı bir sahneye sahip “Temiz Ev”, devlet tiyatrolarında oynayan ve iki perdeden oluşan güzel bir dram-komedi.

Emre Türker

Evlilikte Zıtlık Olası Mıdır?

2011-02-28T01:44:00.005+02:00

K— Hayatım, sabah kahvaltısını dışarıda yapalım mı?
E— Ne gerek var, evde yiyelim. Hem boşu boşuna dışarıda para harcamaya gerek yok.
K— Aman canım sende, ayda yılda bir kere istedik.
E— Dışarıda yersek, hayatımızda ne değişecek?
K— Offfff! Hayatımızda bir şeyin değişmesi için senin değişmen gerek.
E— Bence sen değişmelisin.
K— Belki de biz hiç evlenmemeliydik.
E— Zorla mı evlendin benimle?
K— Değişirsin zannediyordum.
E— Haah haaayt! Ben de senin için aynı şeyi düşünüyordum.

Zıt Kutuplar Birbirini Çeker Mi? yazısında bu konuyla ilgili bazı düşüncelere yer verilmişti. Orada daha çok ilişkiler üzerine durulmuştu. Aşk, karmaşık bir kavram. Artık bilimsel olarak araştırmalar içinde de yer alıyor. Fakat çoğu araştırma, olasılıktan çok belirsizlik içeriyor. Çünkü ihtimaller dahilindeki sonuçta, eşitlik yok. Aşk erkekte %60 bağlılıksa, kadında ihtimal ne olur? Böyle sorunun cevabı, matematiksel kavramlarla belirlenebilir mi? Belki, ama sonuç garanti vermez.

Zıtlık, dengeleri alt üst bile edebiliyor. Örneğin Aşk, sevdiği uğruna vejetaryen birine et yedirebiliyor. Karanlıktan korkan birini karanlıkta düşündürebiliyor. Uykusuz yapamam diyen birini günlerce uykusuz bırakabiliyor. Tembel bir öğrenciyi sınıf birincisi de yapabiliyor. Yani aşk, tek başına çok güçlü bir kavram.

Aşkta zıtlık, flört döneminde bağları muhtemelen güçlendirirken, evlilikte durum çok daha karmaşıktır. Çünkü evlilik kavramında ortaklık söz konusudur. Ortaklar arasında meydana gelebilecek zıtlık, şirketleri devirebildiği gibi, ilişkileri de devirecektir. Zıtlıklar, yukarıdaki diyalogda olduğu gibi, sürekli bir münakaşa, sürekli bir memnuniyetsizlik ifade eder. “Evlendikten sonra her şey yoluna girer” düşüncesi, çok da geçerli değildir. Çünkü problem baştan çözüme yatkın değilse, ileride çok daha içinden çıkılmaz bir hale dönüşebilir. İlişki ya biter, ya da huzursuz şekilde devam eder.

Aynı kutuplarda durum nasıl? Bu soru sorulduğunda, birçok kişi “biz aynı kutuptayız. O yüzden iyi anlaşıyoruz” gibi cevaplar verir. Aslında aynı kutup düşüncesi, mıknatıs kuramından farklıdır. Çünkü iki ters karakter, birbirine karşı savaş açacak ve sonuçta büyük gürültüler çıkacak. Böyle durumlarda kutupları, “pozitif kutuplar” ve “negatif kutuplar” olarak, ayrı ayrı ele almalıyız. Pozitif kutuplardaki benzerlik mutluluk getirirken, negatif kutuplar için aynı şeyi söylemek mümkün olmayacaktır.

Negatif veya zıt kutuplardaki birlikteliklerde, kişiler anlaşma yoluna gitmelidir. Burada kişinin özsaygısından bir şey alıp götürmediği takdirde, bazı fedakârlıklar, orta nokta bulma anlaşmaları ve paylaşımlar, dengeyi sağlayabilir.

İlişkilerde net kurallar belirlemek zordur. Her örnek birbiriyle örtüşmez. Bir ilişkinin diğerini model göstermesi, çözümlerde çok doğru sonuçlar da çıkarmaz. Çünkü kimi zaman pozitif kutuplar bile, evlilikte bir ömür mutluluk sürmeyecek, standart düzendeki rutinlikten sıkılacaktır. Böyle durumlarda küçük zıtlıklar da işe yarayabilir. Zaten tüm bu anlatımların genelinde, duruma göre davranma, tecrübe, sevgi ve incelik, kişiyi olumlu sonuçlara ulaştıran doğru sözlerden sadece bazıları...

K— Hayatım, ben seni yine de sevdim. Böyle olduğunu bile bile. Fakat biraz anlayış bekledim. Sen ne yaptın? Üç kuruşluk kahvaltıyı paha biçilmez sevgime değiştin.
E— ??? Şeeeey. Hayatım bak, ben böyle demek istememiştim!

Emre Türker

Picture: 1-deviantart, 2-deviantart, 3-deviantart

Av Mevsimi (2010)

2011-02-27T15:58:00.001+02:00

Tür: Polisiye / Dram / Gerilim

Yönetmen: Yavuz Turgul

Süre: 140 dakika

Oyuncular: Şener Şen, Cem Yılmaz, Çetin Tekindor, Okan Yalabık, Melisa Sözen, Rıza Kocaoğlu, Nergis Çorakçı, Jeffi Medina

Emektar Ferman (Şener Şen), agresif İdris (Cem Yılmaz) ve çaylak Hasan (Okan Yalabık), cinayet masasında birlikte çalışan üç polistir. Nöbette olmadıkları halde iş yoğunluğu nedeniyle, ormanlık alanda bulunan ve genç bir kıza ait olduğu belirlenen bir el parçasına ait cinayet soruşturmasında, yerlerini alırlar. Bir yandan buldukları ipuçlarını takip edip işi sonuçlandırmaya çalışırken, bir yandan da özel hayatlarıyla ilgili farklı bir kategoride mücadelelerini vereceklerdir.

Usta isimlerin bir araya geldiği film, iyi bir polisiye, iyi bir dram ve güzel sözlerle süslenmiş iyi bir kurguyu birleştiriyor. Özel hayatların işe, işin özel hayatlara olan etkisini yer yer mizahi biçimde aktarırken, gücün kimde olduğunu ve toplumun duyarlılıklarını sorguluyor. Uzun süresine rağmen, sonuna kadar izleyiciyi karşısında tutmayı başaran bir yapım.

Emre Türker

Erkek Yardıma Koşarsa!

2011-02-25T02:41:00.011+02:00

Kadın – Erkek Dengesinde, Kim Kime Göre Daha Yardımsever?

Hava sıcak. Ahmet, arabasına binerek klimayı çalıştırıyor. Camları kapatıyor ki, kuru sıcaktan dolayı uçuşan toz, arabadan içeriye girmesin. Rahatlamak için hareketli bir müzik açıyor. Bir yandan kafasıyla tempo tutuyor, bir yandan ıslık çalarak müzik ritmine eşlik ediyor. Tam o sırada yol kenarında…

1- Mini etekli, saçları ahenkle dans eden, alımlı ve hoş bir bayan, arızalı spor arabasının yanında yardım bekliyor.

2- Bir minibüs şoförü, üstü başı yağ içinde kalmış, iki eli belinde, şaşkın şakın dolanıyor. Kısaca arabası bozulmuş, yardım bekliyor.

3- 68 kuşağı hippi özentisi, ellerinde sigaralarını keyifle tüttüren iki genç, hayatı umursamaz bir hava içinde otostop çekiyor.

4- Sıradan bir adam. Arabası bozulmuş. Suratında çeşitli jilet yaraları var. Sinirli bir tipe benziyor.

Sizce Ahmet, hangisine yardım etmeye daha çok eğilim gösterecek?

Samimi olmak gerekirse, istisnalar olayını bir kenara bırakıp toplum genellemesi yaparsak, 1 numaralı şıkka yönelim daha fazla olacaktır.

Kadın ve erkekler üzerinde yapılan çeşitli araştırmalara göre,

1- Genel şartlarda erkeklerin kadınlara oranla yardımı,
2- Bir erkeğin çekici bir kadına, bir kadının çekici bir erkeğe yardımı,
3- Mutlu olanların mutsuz olanlara oranla yardımı,
4- Duygusal ve sosyal bir durumda, kadınların erkeklere oranla yardımı,
5- Kız çocuklarının erkek çocuklara oranla yardımı,
Olasılık bakımından yüksektir.

Yardımseverlikte, üç toplumsal normdan söz edilir. Adalet, sorumluluk bilinci ve karşılıklı durum. Bu üç durumdan toplum içinde en çok “karşılıklı durum” söz konusu olduğunda, yardıma meyilli oluyoruz. Çünkü insan yapı olarak, yaptıklarının karşılığını bekler. Özellikle toplumumuzda; gülümseme, teşekkür etme, yüceltme ve el sıkışma gibi manevi değerlerin, yardımseverlik kavramını desteklediğini söyleyebiliriz.

Tüm bu araştırma ve düşünce yapısını ele alırsak, örneğimizdeki Ahmet’in, alımlı ve hoş bir bayana yardım etme olasılığını daha iyi çözebiliriz. Ne de olsa, insanız.

Emre Türker

Not: Bilimsel araştırmaların ayrıntıları, “sosyal psikoloji” başlıklı çeşitli kaynak kitaplardan bulunabilir.
Picture: flickr1, flickr2

Hayatınızdan Memnun Musunuz?

2011-02-23T02:13:00.003+02:00

Bir şeyleri hep daha fazla isteme eğiliminde canlılarız. Mesela hayal edilen bir üniversiteyi kazanma, düşsel bir iş, iyi bir eş vb. isteklere ulaşmadan önce, “bu bir olsun, başka şey istemem” denir. Fakat ardı arkası kesilmez. Örneğin; “İyi de, bir de evim olsa”, “şöyle güzel bir araba”, “şu piyango bir bana vursa”…

Arzulanan hayale kavuşmanın ardından, kimileri hayalleri üzerinde eleştirel yaşamaya başlar. Mesela gazeteci olmak isteyen bir yeni mezunun muhabir olarak işe başlaması ardından, “üzerime çok geliyorlar, bir de doğru dürüst para vermiyorlar” gibi şikâyetleri, hayallerin gerçekleşmesi ardından gelen olumsuz çelişkili düşüncelere örnektir. Oysa duruma bakış açınız, psikolojik durumunuzu bir hayli etkilemektedir. Araştırmalara göre; eşit şartlar altında, sağlıklı olduğuna inanan bir kişi, durumunun daima kötüye gittiğine inanan bir kişiden çok daha kuvvetli bir bünyeye sahip olduğu görülmüştür.

Hayatını şanslı görmekle, şans beklemek arasında fark vardır. Örneğin yaşantınızdaki tüm ayrıntıları doğru biçimde yorumlar ve memnuniyetinizi şikâyete tercih ederseniz, şans yanınızda demektir. Oysa memnuniyetsiz kişiler, her olayın ardında bir şans arar. Kendi elindekilerin değerinden çok, başkalarının elindekilerle ilgilenirler. Bu yüzden beklentileri uzar gider.

Eğer yaşama olumlu taraftan bakıyorsanız başarılı olduğunuza,
Yaşamı olumsuz yönden irdeliyorsanız başarısız olduğunuza
İnancınız yükselir.
Olumsuz düşünce yapısıyla bu tarz düşünceleri/tavsiyeleri okuyanlar veya dinleyenler
“bunlar hikâye, gerçekle alakası yok”
gibi cümlelerle, olumsuzluklarını destekleyeceklerdir.

Hayatta “her şey elimiz” değildir. Fakat isteğe karşı yönelim, “her şeyi elde etmeye” en yakın ataktır. Çünkü olumlu düşünce bizi hedefe bağlayarak, varış noktasına kadar tüm yolları denememize yardımcı olacaktır.

Hayattan memnun olmak istiyorsanız, huzursuz edici takıntılardan kurtulun. Hayatından memnun olanlar; aile hayatı, kişisel yaşam düzeni, işi, sağlığı ve maddi durumundan hoşnut kişilerdir. Üstelik bu kişiler; doğuştan gelen zenginlik, sağlıklı, çekici veya dört dörtlük bir aileye de sahip olduklarından değil, hayata bakış açılarından bu duruma gelmişlerdir.

“Üzülme” der Mevlana.
İstediğin bir şey olmuyorsa,
Ya daha iyisi olacağı için,
Ya da gerçekten de olmaması gerektiği için olmuyordur.

Hayatınızdan Memnun Musunuz?
Düşünce yapınızı tekrar gözden geçirin.
Hayat bir oyunsa, oyuncularda biri sizsiniz.
Öyleyse bu oyunda size
BOL ŞANS…

Emre Türker

Picture: flickr, deviantart

Ne Zaman Yardım Ediyoruz?

2011-02-20T19:28:00.001+02:00

Yardım Eli Uzatmanın Sosyal Psikolojisi

Olay 1: Yaklaşık 10 yıl kadar önceydi. Gecenin bir vakti, yanında iki kızla yürüyen genç, cadde ortasında birkaç kişi tarafından saldırıya uğruyor. Etraftan geçenler, sadece uzaktan seyirci. Koşarak olay yerine gidiyorum. Araya girdiğimde, onları ayırmak hayli vaktimi alıyor. Birkaç yumruktan nasibimi alsam da, olayı yatıştırmayı başarıyorum. Çevredekiler sessizce oradan uzaklaşırken, çocuk bana teşekkür ediyor.

Olay 2: Taksim meydanındaki dolaşırken, uyuşmuş beyinleriyle, fast-food’ların birinde yemek yiyen Japon turistleri rahatsız eden bir grup tinerci görüyorum. Yine kimse müdahale etmiyor. Onları engellemeye çalışırken, çocuklar bana musallat oluyor. 2-3 derken, bir ordu gibi çoğalıyorlar. Biri elindeki şişeyi kırıp üzerime saldırmaya yeltenince, işin renginin değiştiğini anlayarak, oradan uzaklaşıyorum. Yine kalabalık için bir eğlence, arkadaşlarına anlatacak bir hikâye çıkıyor. Fakat kimse karışmıyor. Hatta yardımcı olduğum Japon turistler bile.

Bunun gibi olayların çoğunu yaşıyor veya duyuyorsunuz. Peki bunun sebebi nedir? Neden kimse yardım etmiyor? Cevap için, yine bir olayla anlatıma devam edelim.

Yıl 1964. New York’un Kew Gardens semtinde bir gece vakti, 29 yaşındaki Kitty Genovese (Catherine Susan Genovese), bir adam tarafından saldırıya uğruyor. Bıçak darbeleriyle birlikte canı yanan kadının imdat çığlıkları üzerine, komşu evlerdekiler ışıklarını açarak camdan bakıyor. Bir an panik yaşayan adam korkarak kaçmaya başlıyor. Kadın yaralı olarak kurtulmaya çalışıp ilerlemeye çalışıyor. Fakat kimse kadına yardım etmiyor. Durumun farkına varan saldırgan, geri dönerek Kitty’ye tekrar saldırıyor. Bıçak darbelerine devam ettikten sonra tecavüzle sonuçlanan olayın ardından saldırgan kaçıyor. Kitty Genovese, toplumun kayıtsızlığı yüzünden feci şekilde can vererek hayatını kaybediyor. Üstelik tüm bu yaşananlar, yarım saatten fazla sürüyor. Olay bittikten ve iş işten geçtikten sonra, polis olay yerine geliyor. Saldırgan yakalanıyor ama yaşanalar, kara bir leke olarak tarihe kazınıyor.

Yukarıdaki içler acısı yaşananlar, sosyal psikolojide, örnek amaçlı ders programlarına alınmış bir olaydır. Kitty Genovese vakasını en az 38 kişi görmüş, ancak herkes “biri mutlaka polisi aramıştır” diyerek olaydan uzak durmayı tercih etmiş.

Yakın çevremizde gördüğümüz, duyduğumuz ya da karşılaştığımız bu olaylar, kırsal bölgelere oranla büyük şehirlerde daha fazla yaşanıyor. Kasabadan kente göç etmişseniz, bu kayıtsızlığı mutlaka fark etmişsinizdir. Çünkü büyükşehirlerde yaşayan insanlar; “bulaşma, sana da zarar gelebilir”, “şahit yazarlar” ya da “biri mutlaka yardım eder” gibi düşüncelerle, ortamdaki kötü olaylardan mümkün olduğunca uzak kalmaktadır. Oysa sorunu biz yaşıyorsak, “neden kimse bana yardım etmiyor?” cümlelerini dile getirirken, izleyici rolünü hiç aklımıza getirmeyiz.

Olay 3: Babam caddede yürürken kavga eden iki genç, bir şekilde babamı ortaya alıyorlar. Bir yandan babamın üzerini yoklayarak, para bulmaya çalışıyorlar. Babam durumu anlayarak hemen iki çocuğu kendisinden uzaklaştırıyor. Zaten olayı organize eden en az 4-5 kişi. Diğerleri güya çevrede olayı ayırmaya gelen, fakat özünde karmaşaya neden olup soyguna ortak olanlar.

Son anlattığım olay, yaşananların ciddiyetini sorgulama durumunu dile getiriyor. Yani “bulaşma, sana da zarar gelebilir.” cümlesinin destekleyicisi.

Büyükşehirde nüfus çoğaldıkça, bağlar zayıflıyor. Toplumdaki bağlar zayıfladıkça, suç oranı artıyor. Üstelik kayıtsız kalma oranı, inanılmaz derecelere ulaşıyor. Hatta bazı vakalarda suçlular, kanunların zayıf veya açık yönünü kullanarak, durumu lehine bile çevirmeyi başarabiliyor.

Yardımseverliğin birçok etkeni var. Bunlar, iyi-kötü ruh hali gibi kişisel psikolojik sebeplerden, sosyal ortamdaki etkenlere kadar birçok ayrıntıyı içermektedir. Merhamet duygusunun bilimsel araştırmalar sonucunda, ilkokul çağlarında ortaya çıktığı belirtilmiştir. Ne yazık ki bu duygu, toplum içinde zamanla değişime uğrar ve ortamın değer yargısına göre şekillenir.

Emre Türker

Vahşet Tanrısı

2011-02-20T17:41:00.000+02:00

Orijinal Adı: Le Dieu du Carnage

Yazan: Yasmina Reza

Çeviren: Zeynep Avcı

Yöneten: Celal Kadri Kınoğlu

Dekor Tasarım: Serpil Tezcan

Giysi Tasarım: Serpil Tezcan

Işık Tasarım: Ayhan Güldağları

Rol Dağılımı (Oyuncular): Ülkü Duru, Zafer Algöz, Zerrin Tekindor, İşdar Gökseven

Çocukları kavga eden iki aile, orta noktada buluşarak anlaşmak üzere bir araya gelir. Başlangıç konuşması ardından, çocukların sorunları, yetiştirilme tarzları ve sosyal ortamları hakkında tartışma başlar. Tartışmanın boyutu, giderek ailelerin kişisel problemleri üzerine yoğunlaşacak ve beklentiler yön değiştirecektir. Çünkü her iki aile de, ilk başlarda göründüklerinden çok farklı olarak, dış görüntülerinin ardında saklanan iç duygularını ortaya çıkarmaya başlayacaktır.

Zerrin Tekindor adına parantez açarsak, kendisi Aşk-ı Memnu dizisindeki matmazel rolüyle Türkiye’de popülerleşmiştir. Fakat 1985 yılında Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nden mezun Zerrin Tekindor, özünde profesyonel bir sanatçıdır. Aynı zamanda resme yeteneğini üniversite eğitimiyle pekiştirmiş sanatçının Vahşet Tanrısı’ndaki Annette rolünü izleyenler, onun performansından memnun kalacaktır.

Yaklaşık 90 dakika süren ve başlangıçta sıkıcı gibi görünen oyunda, zamanın nasıl geçtiğini anlayamayacaksınız.

Emre Türker

Eyvah Eyvah 2 (2011)

2011-02-20T16:42:00.002+02:00

Tür: Komedi / Dram

Yönetmen: Hakan Algül

Süre: 100 dakika

Oyuncular: Ata Demirer, Demet Akbağ, Özge Borak Şakrak, Salih Kalyon, Tanju Tuncel, Meray Ülgen, Bican Günalan

Babası Ali Rıza Şeker’i bulduktan sonra Geyikli’ye dönen Hüseyin (Ata Demirer), hemşire Müjgan’a (Özge Borak Şakrak) aşkını ilan etmeye ve sonrasında yapacağı evlilik teklifine hazırdır. Fakat oraya yeni atanan doktorla aralarında bir şey olduğunu düşünecek, bu da onun cesaretini kıracaktır. Fakat Müjgan da, Hüseyin’le birlikte gelen Firuzan’ı (Demet Akbağ) kıskanmaktadır. Müjgan’ın anne ve babasının Geyikli’ye kızlarını ziyarete gelişiyle birlikte, ortalık iyice şenlenmeye başlayacaktır.

İlk film Eyvah Eyvah’ı aratmayan bir komedi.

Emre Türker

Korku

2011-02-17T01:39:00.001+02:00

Nerden geldiği belli olmayan buz gibi bir tokat, ardından gelen şok.
Kimi zaman karıncalı, kimi zaman bulanık, kimi zaman belirsiz, kimi zaman sessiz.
Işıklar, tek tek sönüyor kâbusları gösteren gece kuşağı yapımları gibi.
Sessizlik içinde bir vızıltı, giderek artan bir uğultu ve dönüşüm yaşayan kulak çınlaması.
Dilin damağa yapıştığı an.
Ter bezleri çalışırken derecesini şaşırmış, soğuk terler atmakta.

Yalnızlık…
Toplum arasında yalnızlık.
Kimi zaman aşkın, kimi zaman dostun, kimi zaman beklentilerin pençesini yemiş bir yalnız.
Karanlık ne zaman aydınlanır,
Meçhul.

Emre Türker

Picture: deviantart

Duyarlı ve Heyecanlı

2011-02-16T00:47:00.001+02:00

Bir Arsızın Pençesindeyken Öz’e Dönüş Karmaşası

Duyarlı, bir gün “arsız” hastalığına yakalanmış.

“Arsız” hastalığına karşı bağışıklık kazanmamış bir genç olan heyecanlı, aynı hastalığı taşıyan duyarlı ile bir bağ kurmuş. Düşüncelerle, gözlerle ve hislerle aynı değeri paylaştıkları bu hastalık, henüz tepkisel anlamda büyümemiş. Yani zararsızmış.

Duyarlı ve heyecanlı, ani ateş ve uykusuzluk problemleriyle, sıkıntı çekmeye başlamışlar. Duyarlının bu ağır travmalar sonrası kendine gelme çabasına “heyecanlı” tepki göstermiş. Önce bu hastalığı bir başkasına bulaştırarak kaderine ortak bulmuş, sonra da duyarlıyı kendi özelinden uzaklaştırmış.

Duyarlı, temastan doğan bedensel titreşimlerle yükselen ateşinden dolayı yatağa düşmüş. Heyecanlıyı beklemiş ziyaretine gelsin diye ama onu bir daha yakınında bulamamış. Bir şekilde kendi kendine ayağa kalkmaya çalışmış. “Arlı” adında bir antibiyotikle, kendini daha iyi hissetmeye ve gün geçtikçe hastalığını dizginlemeye başlamış.

Duyarlı, tekrar özüne dönmüş. Heyecanlı için ise henüz vakit erken…

Emre Türker
Picture: deviantart

Not: Yazı, kişiye özel yoruma açık bir duygusal karmaşadır. Bu nedenle “yazarın anlatmak istediği” felsefesiyle değil, “ruhun anlamak istediği”yle kelimeleri ilişkilendirin.

Kadın Fark Edilmek İster

2011-02-13T02:32:00.005+02:00

Sevgi Ortaya Çıktığı Anda; Bir Gün Değil, Her Gün Özeldir.

A— Ne bu surat?
B— Yok bir şey
A— Bir kusur mu işledim?
B— Yooo
A— Eeee!!!

Yukarıdaki diyalogda, bir kadın ve bir erkek arasında, gizli bir kırılma hissine dayalı tartışma yaşanıyor. Kadınlar, erkeklere oranla kelimelere değil, duygulara daha fazla anlam yükler. İstediği şeyi direk söyleyerek ifade etmez ama erkek tarafından düşüncesinin anlaşılmasını ister. Beklentisine cevap alamazsa, yani düşündükleri erkek tarafından çözümlenemezse, yukarıda örnek cümleler yaşanır ve o anlar uzar gider. Bu düşünce analizine göre; A kişisi erkeği, B ise kadını temsil etmektedir.

Özel günler, kadınlar tarafından daha fazla benimsenir. Özel günlerde özel anlar yaşanmak istenir. Kişiye özel olması önemli değildir. Yeri geldiğinde, kendisiyle bir şekilde ilgiliyse eğer, topluma özel günleri de hayatında değerli kılar. 14 Şubat, işte böyle bir gündür.

Roma Katolik Kilisesi’nde Valentine ismindeki bir din adamına atfen düzenlenmeye başlanmış bu gün, ticari alım-satım sirkülâsyonunu arttırma amacı da güderek, dünya çapında genele yayılmıştır. Ticari amacın başlangıç aşaması ise, 1800’lü yıllarda Amerika'lı Esther Howland'ın 14 Şubat’ta gönderdiği ilk kutlama kartıyla ortaya çıkıyor. Geçek anlamda Sevgililer günü, aslen ticaretle uğraşanların bayramıdır. Bu düşünceyle hareket edersek, alış-veriş içinde yer alıp para akışına yardım edenler, yani güne özel ticarete hizmet edenler, onların sevincine ortak oluyor.

Erkekler dikkat! Özel günleri unutmak çok tehlikelidir. Kadınlar, özeli unutulmuş bir günü asla unutmaz. Çiçeklerle kutlanması şart değil. Hatırladığınıza dair birkaç kelime, sıcak bir öpücük, adına düzenlediğiniz herhangi bir sempatik an (e-mail ile şiir, balonlarla süslenen oda vs.), gerçekten seven bir kadına yetecektir.

Aşkın, tutkunun ve ardından otaya çıkan sevginin günü, tek bir gün değil, her gün özeldir. Hediye alıp vermek, hayatın her anında güzel ve özeldir. Fakat onu belli günlere sıkıştırarak monotonlaştırmayın. Gerekirse kendi özelinizi kendiniz belirleyin.

Her şeyden önemlisi, kadının yüz ifadesinden, gözlerinden ya da kelimelerinden, ne hissettiğini anlamaya çalışın. Anlayamadıysanız, sorularla kadından çeşitli ipuçları yakalamaya çalışın. Yoksa dünyayı da satın alsanız, önünde paspas da olsanız, büyük ihtimalle kırık bir kalbin karşısında fayda etmeyecektir.

Emre Türker

Picture: deviantart

Kalabalık Ortasında Çakırkeyif Bir Yalnızlık

2011-02-12T11:00:00.005+02:00

Gecenin bir vakti, alkolün verdiği çakırkeyif haliyle, barlar sokağına yol alıyorsunuz. Karanlık bir koridorun ardında hafif müzik sesleri, giriş kapısına doğru yaklaştıkça inanılmaz seviyelere yükseliyor. Kapıda “gürültü sizi yoldan çıkarabilir” yazıyor. Görünüşünüzdeki rahat duruş ve tarzınız, buralara daima geldiğinizin sinyallerini gönderiyor ve kapıdaki görevlilere takılmadan rahatça içeri süzülüyorsunuz.

Sahnedeki canlı performansla birlikte, rengârenk ışıklar arasında kendinizden geçiyorsunuz. Yanınızda, kimseyi umursamadan sevişen bir çift, karşınızda striptiz havasında şov yapan iki kız. Saatler ilerledikçe, kalabalık artıyor. Herkes kendi havasında. Siz ortalıkta salına salına dolaşırken, uçarı bir genç kızın eline çarpıp, birasının düşmesine neden oluyorsunuz. Kız gerginleşirken, kolundan tutup özür diliyor ve telafi için bir içki ısmarlıyorsunuz. Kız gülümsüyor. Kalabalıkta bir yalnızken, yakın duruşta aranızda geçen tek tük kelimeler sayesinde, birbirinizde yapısal benzerlikler yakalıyor ve sıcaklığın teninize etki ettiğini hissediyorsunuz.

Kız size yorgun olduğunu söylüyor. O arada müzik bitmek üzere…

Emre Türker

Picture: deviantart

Love and Other Drugs (2010)

2011-02-12T01:53:00.001+02:00

Türkçe: Aşk Sarhoşu

Tür: Komedi / Romantik / Dram

Yönetmen: Edward Zwick

Süre: 112 dakika

Oyuncular: Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway, Oliver Platt, Hank Azaria, Josh Gad, Gabriel Macht, Judy Greer, George Segal, Jill Clayburgh, Kate Jennings Grant, Katheryn Winnick, Kimberly Scott, Peter Friedman, Nikki Deloach, Natalie Gold

Sosyal yaşamda başarılı olmasına karşın, kişisel kariyeri ve kazanç bakımından önemli bir başarı elde edemeyen Jamie Randall (Jake Gyllenhaal), ailesine kendini ispat etmek üzere tıbbi mümessillik işi için kollarını sıvar. Başarı elde edebilmek üzere, önce uzman olduğu kadınları bağlantılarında kullanır. Aynı zamanda tıp fakültesinden terk olan Jamie, ilaç bilgisi sayesinde rakiplerinin önüne geçmeye başlar. O sıralarda, bir doktorun yanında girdiği muayene sırasında, sıra dışı bir hasta olan Maggie Murdock (Anne Hathaway) ile tanışır. İlişkileri başta cinsellik üzerinde yoğunlaşsa da, giderek aşk çekiliği gösterecek ve yaşamlarını etkisi altına alacaktır.

Anne Hathaway’in cesurca vücudunu sergilediği bir yapım. Argo ve cinselliğin fazlaca yer alması, yaş sınırı bakımından uyarılması gereken bir durum. Başlarda cinsellik üzerine yoğunlaşan ve klasik Amerikan gençlik komedi görüntüsü veren film, sonlara doğru anlam kazanmaya başlıyor.

Emre Türker

Şöhretin Orijinal Versiyonları

2011-02-11T00:09:00.004+02:00

Toplumda popüler kişilere hayranlık duyarız. Onlar gibi olmak için uğraşır, olamadığımız durumlarda onlara benzemeye çalışırız. Eğer o popülerliği yakalamayı başarmışsak, dengenin diğer tarafına geçeriz. Durum o andan sonra rahatsızlık verebilir. Rahatça oturup kalkamaz, rahatça dans edemez, rahatça dağıtamaz, hatta rahatça kaçamaklar yapamayız. Fakat biraz olsun popülerlik azaldığında, yeniden ortaya çıkmak için tüm sahip olduklarımızı harcamaya başlarız.

Şöhret güzeldir. Bunu reddetmek mümkün değil. Dikkatimizi çeken değerler, şöhrete yakındır. Fakat anlık şöhret, deli eder adamı. Bu durum, çelimsiz bir adamın, ağır bir halterin başına geçerek, onu kaldırıp dünya rekorunu kıracağını iddia etmesine benzer. Çeşitli görsel ve ruhsal oyunlarla o ağırlığı bir şekilde kaldırır ve gücünü ispatlar da. Fakat gün olur, ağırlığın altında ezilmeye başlar.

Eğer bir noktaya gelmek istiyorsanız, hakkını vererek bunu başarın. Flaş gibi patlayan şöhretleri değil, tarihe adını altın harflerle kazımış kişileri izleyin. Eğer kısa süreli ün peşinde istediğinizi elde etmişseniz, muhtemelen, zirveden kayıp düştüğünüzde, yerden kalkmakta zorlanırsınız. Fakat yerinin hakkını vermişlerin takipçisiyseniz, sizi yıkmak da, yıkıldığınızda yerde tutmak da çok zor olur.

Mevlana’nın şu sözlerini unutmayın: “Şöhret âfettir; şöhret peşinde koşmak, iyi tanınmak için uğraşmak, insanlığa yakışmaz. Eğer sen hakikati, aşk incisini arıyorsan, görünüşten kurtulman, denize dalman, derinliklere inmen gerek! Yoksa şöhret, gösteriş, deniz kıyısına düşen köpüktür.”

Emre Türker

Picture: deviantart

Karşılıksız Sev, Karşılıklı hisset!

2011-02-09T01:29:00.003+02:00

Hayata sunduğumuz çoğu sevgi, karşılıklıdır. Anneye, arkadaşlara, öğretene, öğrenene, siyasi bir partiye, takıma vs.

Kimi zaman maddidir bunun karşılığı, kimi zaman manevi. Manevi karşılıklar, maddi karşılıklardan daha doyurucudur. Maddi nitelikler ise çabuk tükenir. Oysa manevi sevgiler, sunuldukça çoğalır. Dağıtılan sevgi, içten içe büyür.

Sevgimizi sunduğumuzda, karşılık göremediğimiz an, tebessümlerimiz söner. Yeniden alevlenen duygular, eskisi kadar canlı değildir. Sevgi bu nedenle karşılık bekler, karşılık bulana kadar…

Sevmek, yapısı itibariyle platoniktir. Fakat uygulamada yatırımcı oluverir. Yani verdiklerini kat kat geri ister. Eğer sevgi kazandırmıyorsa, başka yatırımlara yönlenir.

“İyilik yap, denize at” demişler. Anlayacağın; birileri bir şekilde seni bilecektir. Beklediğin karşılık, manevi yönden doyurmalı. Kalbiniz halen yumuşaksa ve sevgiyi doyasıya hissetmek istiyorsanız, birilerine, bir şeylere veya bir yerlere sürekli yardımınız dokunsun. Bu yerler, toplumda düşenlerin elini tutanlar olsun. Eğer uzatabiliyorsanız elinizi, onlara direk sevginizi teslim edin. Eğer uzanamıyorsanız, maddiyatınızı uzatarak onu büyüyen maneviyatlara dönüştürün. Sevgiler, lafta cambaz olmasın, uygulamada usta olsun.

Unutmayın, çevrenizde ne kadar seven insan görürseniz, o kadar mutlu, o kadar sevgi dolu ve o kadar huzurlu olursunuz. Karşılıksız sevmeyi öğrenin, özelikle de çocuklardan…

Emre Türker

picture: flickr, deviantart1, deviantart

Hırstan Gelen Geçici Körlükler, Aman Kalıcı Olmasın!

2011-02-07T08:40:00.004+02:00

Çocukluğuma dair ilginç bir anım vardır. 9-10 yaşlarındaydım. Şimdiki şehrin kuru kalabalığı ve rahatsız edici gürültüsünden uzaktım. Rahatça gezebilir ve arkadaşlarımla dilediğim gibi oynayabilirdim. Neyse… Çok sevdiğim bir arkadaşımla, deniz kıyısına doğru yol almıştık. Fındık ocağından kırma bir sopayı toprak zeminde sürterek, arabacılık oynuyorduk. (Ucunda uzaktan kumandalı veya başka bir araç yok, sadece arabanın hayali var) Birden önüme kâğıt para çıktı. Paradan 6 sıfırın atılmasına gerek duyulmadığı, 10, 20, 50, 100 liraların değerli olduğu yıllarda, yerde duran para 50 lira. “aha, para buldum” der demez arkadaşım “demeeee, iyi lan ne şanslısın” dedi. Derken yolda bir tane daha. “lan olum 100 lira var burada” “heeeey”… Biraz daha ilerlerken o da ne. Bir tane daha 100 lira. “çok para oldu bu olum.”

Kâğıt paralar elimizdeydi ama biz onun ne kadar ettiğiyle değil, yolda daha ne kadar bulacağımızla ilgileniyorduk. En az 2 km daha yürümüşüzdür. Hatta yoldaki tozlu ve dikenli böğürtlen sarmaşıklarının arasını bile, “daha var mıdır acaba?” diye incelemiştik.

O parayı harcamadık. Korkmuştuk. Nedeni belirsiz bir para korkusu. Eve götürdük. Babam parayı alıp belediyeye teslim etmişti. O dönemler belediyeden bu tarz şeyler anons edilirdi. Ne de olsa, internet diye bir şey yok. Di-li-lum gibisinden bir uyarı sesi ardından “bir miktar para bulunmuştur, kaybedenin belediyemize başvurması rica olunur” sesi ve tekrar di-li-lum sesiyle biten uyarı… Paranın kaç lira olduğu, gerçek sahibinin ortaya çıkması adına söylenmez. Gelen kişi kaybettiği paranın miktarını belirtir, doğruysa alır gider.

O olayı hiç unutamam. Düşünsenize. Parayla neler yapabileceğimizi değil, içgüdüsel olarak daha fazlasını nasıl elde edeceğimizle ilgilenmişiz. Hatta sonunda onu teslim etmeye karar vererek, harcamayı akıldan bile geçirmediğimiz halde…

Birilerine bir şekilde bir yerlerden para gelir. Paranın geliş ihtimali arttıkça, heyecan artar. Daha fazlasını almak için risk hesaplanır. Yeniden, yeniden ve yeniden denemeler yapılır. Aslında birçoğunda sınır yoktur. O günün sınırı, muhtemelen diğer güne sarkar ve yeniden üst sınır belirlenir. Bu durumun akıbeti giderek belirsiz bir hal almaya başlar. Kimi gidenlerin peşinden koşar, kimi kalanların hayaliyle coşar… Ucundaki kıvılcımla beraber, hırstan bir körlük başlar.

Kendimden örnekle; çoğu zaman, elimdekinin kıymetini bilmek adına, var olanı da olmayanı da paylaşmaya çalışırım. Miktarın önemi yoktur. Bazen kullanılmış ama gerekli görmediğim kullanılabilir eşyalarımı, bazen çalışarak elde ettiklerimi veya limitsiz olarak sevgimi… Eğer doğru yere ulaşıyorsa, gidenler üzerinde pek durmam. Onlar gitmemiştir aslında, bir şekilde bizlere kazandırmıştır. Paylaşma hissimin köreldiğini/körleştiğini hissettiğim anlarda ise, hemen çocukluğum gelir aklıma. Tekrar tebessüm ederek, yoluma devam ederim. Hayat böyle daha güzel…

Emre Türker

Picture: deviantart

Secretariat (2010)

2011-02-06T23:50:00.001+02:00

Türkçe Adı: Şampiyon

Tür: Dram / Aile / Tarih

Yönetmen: Randall Wallace

Süre: 123 dakika

Oyuncular: Diane Lane, John Malkovich, Dylan Walsh, Margo Martindale, Nelsan Ellis, Otto Thorwarth, Fred Dalton Thompson, James Cromwell, Scott Glenn, Michael Harding, Richard Fullerton, Roger D. Smith, Tim Ware, Nestor Serrano, Keith Austin

Annesinin ölüm haberi üzerine 4 çocuklu Penny Chenery (Diane Lane), babasının çiftliğine ziyarete gider. Babasının akıl sağlığı iyi durumda değildir. Bu nedenle çiftlikte işlerin yürütülmesi, gittikçe çıkmaza dönüşmüştür. Cenaze işlemleri ardından Penny, babasının yıllardır peşinde koştuğu bu çiftliğin elden çıkmasına razı olmayacak ve tüm kontrolü eline alarak, at yetiştirmeye ve atları tekrar yarışa sokmaya hazırlanacaktır. Üstelik profesör kardeşi ve avukat eşinin tüm karşı çıkmalarına rağmen…

Secretariat, tarihe adını kazımış bir atın öyküsü. Bu nedenle Türkiye’de “şampiyon” adıyla gösterime girmesi, pek uygun olmamış. Walt Disney’in yapımlarından bu film, at yarışlarıyla ilgilenmeyenlerin de beğenisini kazanacaktır. Çünkü öykü, çok daha içerikli, gerçek ve duygusal. İzlediğinize değecektir.

Emre Türker

Mutluluk Terazisinde Denge Kimin Elinde?

2011-02-02T02:05:00.002+02:00

Mutluluk; hayat boyu aranan, idealler içinde beklentileri oluşturan, arayışlarda en çok tatmin edilmek istenen duygu. Hem maddiyat, hem de maneviyat içinde şüphesiz taçsız soyut kral.

Mutluluk arayışlarıyla ilgili birçok öykü vardır. Özellikle ibret verici yaşanmış öykülerden alınan dersler, bize mutluluğu hatırlatan önemli etkenlerdir. Mutluluk beklentileriyle yaşamasına rağmen insan, nedense hep mutsuzluğa doğru yönelir. “Neden mutsuz düşünceler taşıyorsun?” sorusuna verilen cevap, hep dışsal etkenler örnek gösterilerek geçiştirilir. Aslında insanın içinde biten ve hedeflendirilen bir duygudur mutluluk.

Birçok soruna rağmen gülümseyen insanlara, “ne kadar ruhsuz adamsın” veya “senin kadar vurdumduymaz görmedim” gibi eleştirel cümlelerin yönlendirildiği sık görülür. Oysa sorun ve sıkıntı içinde mutluluk arayışı, sıkışma hissini hafifleterek kişiyi güçlendirmektedir. Mutluluk duygusunu barındıran kişi, “neden mutsuzum” sorusunu kendine sormalı, hatta bunları maddeleyerek not almalıdır. Böylece yazıya dökülmüş huzursuzluklar daha kolay tespit edilebilecektir.

Nefes almak, bedensel anlamda hayatta olduğumuzun bir göstergesidir. Fakat ruhen canlılığın tespiti o kadar kolay değildir. Nefesin kesilmesi-bedensel, duygusal çöküş ise ruhsal tükenişi ifade eder. Örneğin çalışan bir insanın; pazartesi sendromu, hafta sonu veya hafta arası tatilini iple çekmesi, daha fazla maaş beklentileri, statüsel çekememezlik, ezme ve ezilme kavramları, telaş ve geleceğe karşı karanlık bakış açıları, duygusal çöküşe davetiye çıkaran durumlardır. Bu duygusal çöküşlerin birçoğu, toplumsal tetiklemelerle ve psikolojik açıdan dengesizliklerle insanın kendisi tarafından kurgulanmaktadır.

Toplumsal bakımdan, insanın en büyük meşguliyetlerinden birini oluşturan TV, özellikle toplumumuzun izlenimlerini daha iyi yansıtıyor. En çok izlenen programlar arasında; duygusal travmalar, huzursuz edici görüntüleri tekrar tekrar gösteren haberler ve çoğunluğunda gözyaşının eksik olmadığı yerli diziler yer alıyor. Daha eğlenceli, geliştirici veya eğitici programlar yerine, acılı, sancılı ve umutsuz yaşamları izlemek, bizi daha çok heyecanlandırıyor. Tarihimizi anlatan dizilerin içine entrikalar yerleştirildiğinde, onları daha unutulmaz kılıyoruz. Mutluluk dolu anlarımızı, bizi yakından ilgilendirmeyen safsata dolu tartışmalar, huzursuz edici anlar, acılar ve kinle bastırıyoruz. Böylece mutsuzluk kavramı, baskın olarak etkisini hissettiriyor.

Mutluluk bir maddeye bağlandığında, maddedeki artış dengeyi bozar. Mutluluğun devamı, ruhen tatminde gizlidir. Mutsuzluk ortaya çıktığında, sebebi önce tanımlamak, sonra anlamak ve denge açısından analizler yaparak, en iyi mücadeleyi ortaya koymak gerekir. Arayış bu yönde olursa, mutluluk her zaman avantajlı duruma geçecektir.

Emre Türker

Picture: flickr

Life as We Know It (2010)

2011-02-01T08:40:00.006+02:00

Türkçe Adı: Başımıza Gelenler

Tür: Dram / Komedi / Romantik

Yönetmen: Greg Berlanti

Süre: 114 dakika

Oyuncular: Katherine Heigl, Josh Duhamel, Josh Lucas, Alexis Clagett, Brynn Clagett, Brooke Clagett, Hayes MacArthur, Christina Hendricks, Sarah Burns, Jessica St. Clair, Brooke Liddell, Kiley Liddell, Britt Flatmo, Rob Huebel, Melissa McCarthy

En iyi arkadaşlarını bir trafik kazası sonrası kaybeden Holly Berenson (Katherine Heigl) ve Eric Messer (Josh Duhamel), onlardan yetim kalan bebekleri Sophie’yi evlat edinmek durumunda kalırlar. Çünkü vasiyette istenen budur. Fakat Holly ve Eric’in arasında bir ilişki olmaması ve çocuk yetiştirme konusundaki tecrübesizlikleri, başlarına iş açacaktır. Çünkü çocuk bakmak, tahminlerinden de zor çıkacaktır.

Çocuk bakmanın zorluklarını mizahi bir açından anlatan film, kimi zaman dramatik, kimi zaman eğlenceli, kimi zaman romantik. Hoş vakit geçirmenizi sağlayacaktır.

Emre Türker

Kung Fu Panda (2008)

2011-01-31T08:40:00.009+02:00

Tür: Animasyon / Komedi / Aile / Aksiyon

Yönetmen: Mark Osborne, John Stevenson

Süre: 92 dakika

Sakar panda Po’nun rüyası, babasının restoranında çalışarak hayatını devam ettirmek değil, büyük bir kung fu ustası olmaktır. Cezaevinde gözetim altında tutulan kar leoparı Tai Lung’un olası intikamını engellemek için Usta Oogway, yeni bir savaşçı arayışına girer. Usta Shifu’nun öğrencilerinden biri, Ejder parşömenini alarak Ejder savaşçısı ilan edilecektir. Turnuvayı izlemek adına her şeyi göze alan Po, kendini bir anda seçimlerin arasında bulacak ve Usta Oogway’ın işaret ettiği kişi olacaktır. Fakat bu kadar hantal biri, nasıl büyük savaşçı olabilir ki?

Çeşitli özlü sözler ve Uzakdoğu felsefesiyle süslenmiş, akıl ve komediyi bir araya getiren, harika bir animasyon. Doğru kişi, hiç kimsenin beklemediği biri olabilir. Hatta o kişi, kendinin bile farkında olmayabilir. Doğru; gün yüzüne çıkarken, gerçek kişisini seçecektir. İzleyin…

Emre Türker

Easy A (2010)

2011-01-30T08:40:00.000+02:00

Tür: Komedi

Yönetmen: Will Gluck

Süre: 92 dakika

Oyuncular: Emma Stone, Penn Badgley, Amanda Bynes, Dan Byrd, Thomas Haden Church, Patricia Clarkson, Cam Gigandet, Lisa Kudrow, Malcolm McDowell, Alyson Michalka, Stanley Tucci, Fred Armisen, Juliette Goglia, Jake Sandvig, Morgan Rusler

Lise ortamında kendini gösterememiş kızlardan biri olan Olive (Emma Stone), arkadaşı Rhiannon’ın (Alyson Michalka) kamp teklifini geri çevirmek için, hafta sonu erkek arkadaş yalanı uydurur. Hafta sonu ardından Rhiannon ile konuşmalarına, bir de erkek arkadaşıyla yattığı haberi eklenir. Bu haber okulun tutucu kızlarından Marianne (Amanda Bynes) tarafından duyulunca, dedikodu çevrede hızla yayılır. Böylece silik kız Olive, birden popülerleşmeye ve herkesin ilgi odağı haline gelmeye başlayacaktır.

Dedikodu, aşk, cinsel, eğlence, popülerlik vs. Tipik Amerikan gençlik komedisi.

Emre Türker

Picture: impawards

127 Hours (2010)

2011-01-29T08:40:00.004+02:00

Türkçe Adı: 127 saat

Tür: Macera / Dram / Gerilim

Yönetmen: Danny Boyle

Süre: 94 dakika

Oyuncular: James Franco, Kate Mara, Amber Tamblyn, Sean Bott, Koleman Stinger, Treat Williams, John Lawrence, Kate Burton

1975 doğumlu Aron Ralston (James Franco), sırt çantasına gerekli gördüğü malzemeleri doldurarak, geniş arazilerde gezinti yapan bir dağcıdır. 25 Nisan 2003 Cuma gecesi, Blue John Kanyonundan başlayacak macerası için yola çıkar ve geceyi arabasında dinlenerek geçirir. Cumartesi sabahı gün ışıdığında, Big Dropper'a doğru ilerlemeye başlar. Rehberlere taş çıkartacak bilgisi ve tecrübesi sayesinde, gezintilerini rahatça sürdürebilmektedir. Ne var ki o gün, bir şeyler ters gidecektir.

“127 Hours”, kaya parçasına sıkışan kolu nedeniyle Kanyonda 5 gün boyunca mahsur kalan dağcı Aron Ralston’ın, yaşadığı o dehşet anlarını anlattığı “Between a Rock and a Hard Place” kitabından uyarlanmış. Etkileyici, huzursuz edici ve düşündürücü.

Emre Türker

Pleasantville (1998)

2011-01-28T08:40:00.015+02:00

Türkçe Adı: Yaşamın Renkleri

Tür: Komedi / Fantastik

Yönetmen: Gary Ross

Süre: 124 dakika

Oyuncular: Tobey Maguire, Reese Witherspoon, William H. Macy, Joan Allen, Jeff Daniels, J.T. Walsh, Don Knotts, Marley Shelton, Jane Kaczmarek, Giuseppe Andrews, Jenny Lewis, Marissa Ribisi, Denise Dowse, McNally Sagal, Paul Morgan Stetler

Bir TV’kolik olarak adlandırabilecek David (Tobey Maguire), okulda popülerleşmeye çalışan kız kardeşi Jennifer’la (Reese Witherspoon) küçük bir sorun yaşar. Çünkü ailesinin evde olmayacağını fırsat bilen Jennifer, erkek arkadaşını eve çağırmış, bu arada David de salondaki TV’de en sevdiği ve repliklerine kadar ezberlediği Pleasantville’i, bir yarışma için yeniden izlemeye karar vermiştir. Kumandayı ele geçirme mücadelesi sonunda, kumanda ellerinden fırlayarak duvara çarpar ve kırılır. İlginçtir ki, kapıda bir televizyon tamircisi belirir. TV tamircisi, onlara öyle bir kumada verecektir ki, David ve Jennifer kendilerini bir anda renksiz dizinin içinde bulacaktır…

Farklı ve eğlenceli bu yapım, Tobey Maguire ve Reese Witherspoon’ın gençlik dönemlerinde bir dönüm noktası sayılabilir. Renksiz kamera arkasını görsel olarak hayal eden ve içinde yaşatan Pleasantville, derinliğinde anlamlı düşünceler barındırıyor. Mesela rutin düzenin kabullenilmeyişi, isyan ve devrim, en göze çarpan ayrıntılar. Kesinlikle izlemeye değer…

Emre Türker

The Spy Next Door (2010)

2011-01-27T08:40:00.000+02:00

Türkçe Adı: Kapımdaki Casus

Tür: Komedi / Aksiyon

Yönetmen: Brian Levant

Süre: 94 dakika

Oyuncular: Jackie Chan, Amber Valetta, Madeline Carroll, Will Shadley, Alina Foley, Magnús Scheving, Billy Ray Cyrus, George Lopez, Katherine Boecher, Mia Stallard, Maverick McWilliams, Quinn Mason, Margaret Murphy

Üç çocuğuyla birlikte yaşayan Gillian (Amber Valetta), Çinli komşusu Bob Ho (Jackie Chan) ile bir ilişki içindedir. Kendini kalem ithalatçısı olarak tanıtan Bob, gerçekte CIA için çalışan bir casustur. Çocuklar, annelerinin Bob’la olan beraberliğinden rahatsızdır. Onları ayırmak için ellerinden geleni yapmaya karar verirler. Kariyerini bırakıp aile hayatı yaşamak isteyen Bob ise, çocuklarla anlaşmak için içtenlikle gayret gösterecek, fakat bu hiç de kolay olmayacaktır.

Komediye dönüştürülmüş dövüş sahneleriyle dolu, standart bir Jackie Chan filmi.

Emre Türker

You Again (2010)

2011-01-26T08:40:00.007+02:00

Türkçe Adı: Yine mi Sen?

Tür: Komedi / Romantik

Yönetmen: Andy Fickman

Süre: 105 dakika

Oyuncular: Kristen Bell, Jamie Lee Curtis, Sigourney Weaver, Odette Yustman, Betty White, Victor Garber, James Wolk, Kristin Chenoweth, Sean Wing, Kyle Bornheimer, Billy Unger, Christine Lakin, Meagan Holder, Patrick Duffy, Anna A. White

Lisede arkadaşları tarafından değersiz(ezik) görülen Marni (Kristen Bell), okulun popüler isimlerinden biri olan abisi Will’in (James Wolk), başarılı olma konusundaki değerli sözlerinden güç bularak okulundan mezun olmuş, hemen ardından hırslı ve özverili çalışmaları sayesinde görev aldığı PR(halkla ilişkiler) şirketinde, kısa süre içinde müdür ataması gerçekleşmiştir. Abisinin düğün hazırlıkları için evine izinli dönen Marni, gelin adayının, lisede kendisiyle alay edenlerin başını çeken Joanna (Odette Yustman) olduğunu öğrenince, çılgına döner. Artık tek istediği, Joanna’yı ailesinden ve abisinden uzak tutmak olacaktır.

Birkaç kuşak içinde, kişilerin geçmişindeki hataları, unutulmayan acıları ve bastırılmış duyguların tehlikeli şekilde açığa çıkmasını, esprili bir dilde anlatmayı başaran bu yapım, yüzünüzde tebessüm sağlayacaktır. Özellikle bayanların ilgisini çekebilecek bir film.

Emre Türker

All Good Things (2010)

2011-01-25T08:40:00.013+02:00

Tür: Romantik / Dram / Polisiye / Gizem

Yönetmen: Andrew Jarecki

Süre: 101 dakika

Oyuncular: Ryan Gosling, Kirsten Dunst, Frank Langella, Lily Rabe, Philip Baker Hall, Michael Esper, Diane Venora, Nick Offerman, Kristen Wiig, Stephen Kunken, John Cullum, Maggie Kiley, Liz Stauber, Marion McCorry, Mia Dillon

David Marks (Ryan Gosling), annesini henüz yedi yaşında kaybederek, katı yürekli babasıyla büyümüştür. Gençlik yıllarında kiracısı Katie’yle (Kirsten Dunst) tanışmalarının ardından, kısa süre içinde başlayan duygusal ilişkilerini evlilikle tamamlarlar. Babası gibi gayrimenkul işleriyle uğraşmak istemeyen David, şehirden uzakta bir çiftlik evi satın alır. Hayatlarını böyle devam ettirmeyi planlarken, babası Sanford Marks (Frank Langella) ziyaretlerine gelerek, geri dönmesi ve gayrimenkul işlerini yeniden ele alması konusunda ısrarcı davranır. Böylece David hiç istemediği bir işin içine yeniden girerken, artan psikolojik sorunlarıyla beraber kaosa sürüklenecektir.

Filmdeki hikâye, 1971 Ocak ile 2003 Kasım arasında geçen olaylardan esinlenerek hazırlanmış. David’in yargılandığı mahkemede, verdiği ifadelerin görsel karelere dönüşmesiyle hazırlanan yapım, oldukça ilgi çekici. Gerçeklik payları düşünüldüğünde, filmin etkisi daha vurgulu hale geliyor.

Emre Türker

Picture: impawards

Dengeyi Gör(ebil)mek

2011-01-24T08:40:00.027+02:00

Her inandığımız, her bildiğimiz, her istediğimiz şey, doğru olmayabilir. Yönümüzdeki bazı kapılar kapalıysa, o kapılar tek çıkış noktası değildir hayatta. Bazen bir fısıltı gibi gelir kulağımıza doğrular. Derindendir, ama işitilirse, yüreği hareketlendirebilir.

Umut yolculuklarında bireyin çantası erzak (+)yüklüdür. Amaçlar uğruna tüketilen her mühimmatın hayati anlamı vardır. Boşa tüketilenler ise(-), kimi zaman ders olur, kimi zaman heba edilen yıllar...

Hedefi görenler, hızla ileri doğru atılır. Bir şekilde ona tutunurlar.
Fakat…

Hedefi tutturup da yolculuğunu unutanlar, elde ettiklerinin değerini göremeyenler,
unutulurlar…

Yolculuğu hafızasına kazıyıp da hedefini geliştirenler ya da büyütenler,
İşte onlar dengeyi sağlamış örnek kişilerdir.

Emre Türker

Picture: 127 Hours(Filmin görsellerinden)

The Sorcerer's Apprentice (2010)

2011-01-23T08:40:00.000+02:00

Türkçe Adı: Sihirbazın Çırağı

Tür: Fantastik / Komedi / Macera

Yönetmen: Jon Turteltaub

Süre: 109 dakika

Oyuncular: Nicolas Cage, Jay Baruchel, Alfred Molina, Teresa Palmer, Toby Kebbell, Omar Benson Miller, Monica Bellucci, Alice Krige, Jake Cherry, James A. Stephens, Gregory Woo, Wai Ching Ho, Jason R. Moore, Robert Capron, Peyton List, Nicole Ehinger, Rohit Gaur

Tarihin karanlık sayfaları, büyücülerin savaşlarıyla doluydu. Kötülükler karşısında insanoğlunun kaderi, adil ve güçlü büyücü Merlin'in elindeydi. Merlin, sırlarını güvendiği üç çırağına öğretti. Balthazar (Nicolas Cage), Veronica (Monica Bellucci) ve Horvath (Alfred Molina). Fakat Horvath, Merlin’in en büyük düşmanı Morgana’yla (Alice Krige) anlaşarak, ona ihanet etti. Morgana, insanoğlunu köleye dönüştürme büyüsü "Yükseliş"e hazırlanırken, Veronica onun ruhunu kendi bedenine hapsetti. Balthazar ise, hem içten içe yok olan Veronica’yı korumak, hem de Morgana’yı engellemek için, onları Grim Hold'a kapattı. Bu sırada Morgana’nın darbeleriyle yaralanan Merlin son nefesini verirken, Balthazar'a ejderha yüzüğünü vererek, yüzüğün rehberliğinde Merlin’in varisi Prime Merlinian'ı bulması istedi. İnsanoğlunun kaderi, buna bağlıydı.

New York, 2000. Geleceğin fizik dahilerinden küçük Dave (Jay Baruchel), Becky’e (Teresa Palmer) aşıktır. Bu aşkın karşılığı olup olmadığını Becky’e bir kağıt parçasıyla sorar. Fakat kızdan gelen cevap kâğıdı, beklenmedik şekilde caddede uçuşmaya başlar. Kâğıdın rotası, Balthazar’ın mekânı, yani Dave’in hayatını değiştirecek yere doğru olacaktır.

Heyecan, aksiyon, masal, romantizm… Mitolojiyle başlayan film, gelecekte hareketli ve eğlenceli bir fantastik masala dönüşüyor. İzleyiciyi sıkmadan etkisi altına alarak, sona kadar hoş vakit geçirmeyi garanti ediyor.

Emre Türker

The Switch (2010)

2011-01-22T12:40:00.000+02:00

Tür: Romantik / Komedi / Dram

Yönetmen: Josh Gordon, Will Speck

Süre: 101 dakika

Oyuncular: Jason Bateman, Victor Pagan, Jennifer Aniston, Jeff Goldblum, Juliette Lewis, Todd Louiso, Scott Elrod, Patrick Wilson, Rebecca Naomi Jones, Kelli Barrett, Jeremy J. Mohler, Will Swenson, Edward James Hyland, Caroline Dhavernas, Brian Podnos, Thomas Robinson

Hayalindeki adamı bulamayan Kassie Larson (Jennifer Aniston), yapay yollardan bebek sahibi olmaya karar verir. En yakın arkadaşı ve sırdaşı Wally Mars (Jason Bateman) Kassie’nin bu kararından hiç hoşlanmayacaktır. Üstelik sperm seçmesi için de kendisinden yardım istemiştir. Oysa Wally, Kassie’e karşı dostluktan çok daha öte duygular beslemektedir.

Yapay yöntemle seçtiği sperm sahibi erkeği tanıyamayacağını anlayan Kassie, aradığı özelliklere yakın Roland’ı (Patrick Wilson), stresini atmak üzere düzenlediği partiye çağırır. O akşam partide sarhoş olan Wally, Roland’ın spermleri yok edip yerine kendininkini koyacak ama gün sonunda hiçbir şey hatırlamayacaktır.

Klasik romantik komedilerden biri. Orta yaşlı bir kadının, çocuk sahip olmak için hamle yapması ve arada gizli kalmış bir aşkın alevlenmesi ele alınmış. Keyifle izlenebilir.

Emre Türker

Picture: impawards

Güneş Batarken-Doğarken

2011-01-22T01:41:00.001+02:00

Bir başlangıç aradım sonun kenarında.
Noktayı koyduktan sonra, yeni bir cümle açtım satır başına.
Aldım gittim uçsuz bucaksız topraklara.

Ve bir gün dönmüştüm.
İstatistikler, her formülde belirsizlikler oluşturdu.
Çözüm, bilmem kaç milyon küsür ihtimalden biriydi.
Ne formüller arasında debelendim,
Ne de kaderi seyre dalan bir izleyiciydim.

Yanıma azmi aldım,
Bir de şans faktörünün kader çarkını,
Ruhuma kattığım multi-vitaminlerle beraber,
Yeniden açtım yelkenleri umuda doğru…

Emre Türker

Picture: deviantart

Salt (2010)

2011-01-21T08:40:00.007+02:00

Türkçe Adı: Ajan Salt

Tür: Gerilim / Gizem / Polisiye / Aksiyon

Yönetmen: Phillip Noyce

Süre: Dakika

Oyuncular: Angelina Jolie, Liev Schreiber, Chiwetel Ejiofor, Daniel Olbrychski, August Diehl, Daniel Pearce, Hunt Block, Andre Braugher, Olek Krupa, Cassidy Hinkle, Corey Stoll, Vladislav Koulikov, Olya Zueva, Kevin O'Donnell, Gaius Charles

CIA için çalışan ajan Evelyn Salt (Angelina Jolie), bir Rus ajanının itirafları nedeniyle problem yaşar. Rus ajanın sözlerine göre Salt, hükümetin Ruslarla sorun yaşaması için çalışmaktadır. Diğer ekipler tarafından olaylar sonuçlanana kadar gözaltında tutulan Salt, eşine telefonla ulaşamayınca telaşlanır. Oradan kaçmayı başaran Salt, kendini temize çıkarmak üzere çalışmalara başlar. Fakat kendi lehine hiçbir şey yoktur.

Hükümetler arası bilgi güvenliğini aşma üzerine planlanmış ajan filmlerinden biri. Bol aksiyon yaşatan film, bir kimlik bulmacası içinde merak uyandırıyor. Ajanın yetenekleri biraz abartılsa da, görünürde rahatsız edici bir durum yok. Keyifle izlenebilir.

Emre Türker

Black Swan (2010)

2011-01-20T08:40:00.021+02:00

Türkçe Adı: Siyah Kuğu

Tür: Dram / Gizem / Gerilim

Yönetmen: Darren Aronofsky

Süre: 108 dakika

Oyuncular: Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel, Barbara Hershey, Winona Ryder, Benjamin Millepied, Ksenia Solo, Kristina Anapau, Janet Montgomery, Sebastian Stan, Toby Hemingway, Sergio Torrado, Mark Margolis, Tina Sloan, Abraham Aronofsky

Bir bale topluluğunun hazırlandığı sezon açılışı, yine Kuğu Gölü oyunu ile yapılacaktır. Seçmelerde Beyaz Kuğu ve Siyah Kuğu’yu canlandıracak yeni yüz arayışındaki Thomas Leroy’un (Vincent Cassel) adayları arasında, Nina Sayers (Natalie Portman) da vardır. Gösteride başrolü almak isteyen Nina, varını yoğunu ortaya koyarak hazırlıklara başlar. Fakat Nina, birtakım sağlık sorunlarıyla karşı karşıyadır. Bu sorunları görmezden gelerek işine konsantre olması, hedefi konusunda ne derece hırs yaptığını hissettirecektir.

Farklı çizgide gelişen film, bir balerin hikâyesinden çok daha ileride… Natalie Portman, adeta profesyonel bir balerin gibi davranıyor. Ondaki azmi yüz ifadesinden, zihinsel karmaşaları ve sağlık problemlerini ise davranışlarından seçebiliyoruz. Filmdeki simetrik gösterilerle yoğrulmuş psikolojik bakış açısı, izleyiciyi sonuna kadar etkisi altına alacaktır.

Emre Türker

Picture: impawards

The Village (2004)

2011-01-19T08:40:00.010+02:00

Türkçe Adı: Köy

Tür: Gizem / Gerilim

Yönetmen: M. Night Shyamalan

Süre: 108 dakika

Oyuncular: Bryce Dallas Howard, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt, Sigourney Weaver, Brendan Gleeson, Cherry Jones, Celia Weston, John Christopher Jones, Frank Collison, Jayne Atkinson, Judy Greer, Fran Kranz, Michael Pitt, Jesse Eisenberg

Köy halkı, yaşadıkların mekânın çevresindeki bölgeyi tanımamaktadır. Çünkü köyün etrafını saran yasak orman, yaratıkların mekânıdır. Onlarla yapılan anlaşma gereği, köyden ormana geçilmeyecek, bunun karşılığında onlar da köye gelmeyecektir. Fakat Lucius Hunt (Joaquin Phoenix) adlı genç, köydeki hastalara ilaç bulmak ve yaşadığı mekânın çevresinde neler olduğunu keşfetmek üzere, köyün yaşlı heyetinden izin ister. Fakat Lucius’un düşünceleri tehlikeli bulunarak, pek olumlu karşılanmayacaktır.

The Village (Köy), konu ve düşünce açısından farklı bir yapıya sahip. İzleyicilerine, gerilim türünde iyi bir gizem hikâyesi sunuyor. Türüne ilgi duyanların beğeneceği bir yapım.

Emre Türker

Picture: impawards

A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

2011-01-18T08:40:00.000+02:00

Türkçe Adı: Hayatındaki Azizleri Keşfetme Kılavuzu

Tür: Dram

Yönetmen: Dito Montiel

Süre: 100 dakika

Oyuncular: Dianne Wiest, Robert Downey Jr., Shia LaBeouf, Melonie Diaz, Julia Garro, Eleonore Hendricks, Adam Scarimbolo, Peter Anthony Tambakis, Channing Tatum, Anthony Tirado, Erick Rosado, Steve Payne, Chazz Palminteri, Tibor Feldman, Martin Compston, Olga Merediz, Federico Castelluccio, Anthony DeSando, Scott Michael Campbell

Kaliforniya’da yaşayan Dito (Shia LaBeouf-//-Robert Downey Jr.), annesi Flori (Dianne Wiest) ve arkadaşı Nerf’den (Peter Anthony Tambakis-//-Scott Michael Campbell), babası Monty’nin (Chazz Palminteri) hastalandığını öğrenir. Hayatıyla ilgili anılarını kapsayan bir kitap yazan Dito, 20 yıldır çocukluğunun geçtiği topraklara dönmemiştir. “Filmdeki herkesi terk edeceğim” sözleriyle başlayan ve Dito’nun New York, Queens’in Astoria mahallesindeki evinde geçen anıları, gözler önüne serilecektir.

Dito, serseri arkadaşları Nerf ve Antonio’yla beraber, çevre halkını rahatsız eden biridir. Gittikleri her yere, Antonio’nun yarım akıllı kardeşi Guiseppe’yi (Adam Scarimbolo) de götürürler. Birilerine sataşmak, sokaklarda aylaklık etmek ve kız arkadaşlarıyla buluşup oynaşmak, her günkü rutinleridir. Basitlikten sıkılan Dito, her şeyi geride bırakarak kaçma arzusuyla yanıp tutuşacaktır.

Varoşlarda yaşayan çocukların ve gençlerin sosyal yaşamdaki rolleriyle birlikte, aile içi şiddet, gerçeklere uygun olarak normalleştiriliyor. İntikam duyguları adeta bir namus hissiyatı içeriyor. Acı dolu hikâyelerde şiddet sonrası moraran bedenlerin herhangi bir önemi yok. Her şey olması gerektiği gibi. Böyle gelmiş, böyle gidecek. Değişim iki şekilde var olacak. Ya sosyal çevre yaşamda kendini yenileyecek, ya da birileri yaşadığı yeri terk edecek.

Yönetmen Dito Montiel bu filmi, hayat hikâyesini içeren aynı adlı romanından senaryolaştırmış. Filmin sonuna da, gerçek hayattan bir kesit eklemiş. Durağan yapısına rağmen, genel anlamda iyi olduğu söylenebilir.

Emre Türker

The Social Network (2010)

2011-01-17T08:40:00.007+02:00

Türkçe Adı: Sosyal Ağ

Tür: Biyografi / Dram / Tarih

Yönetmen: David Fincher

Süre: 120 dakika

Oyuncular: Jesse Eisenberg, Rooney Mara, Bryan Barter, Dustin Fitzsimons, Joseph Mazzello, Patrick Mapel, Andrew Garfield, Toby Meuli, Alecia Svensen, Calvin Dean, Rashida Jones, Armie Hammer, Josh Pence, Steve Sires, Justin Timberlake, Kyle Fain, John Hayden

Kız arkadaşı Erica Albright (Rooney Mara) ile akşam yemeği sohbetinde, karşılıklı iletişim sorununu aşamayan Mark Zuckerberg (Jesse Eisenberg), o gece Erica’yla ilgili ağır eleştirel düşüncelerini kişisel bloguna taşır. Harvard Üniversitesi’nde okuyan ve Kırkland Yurdu’nda kalan Mark, yurttaki yakın arkadaşı Billy Olsen’le (Bryan Barter) birlikte okulun güvenlik engelini aşarak, ele geçirdiği kız öğrencilerin resimlerini ikili şekilde kıyaslayan bir çeşit program hazırlar. Facemash adında kurduğu sitede bunu yayınlayarak, o gece 2 saat içinde 22.000 izleyiciyle müthiş bir trafik yakalar. Harvard’ı ayağa kaldıran bu olay, Mark’ı daha ileri düşüncelere iter. Bir yandan yeni projesi üzerinde çalışan Mark, bir yandan da Harvard disiplin kurunda, güvenlik ihlali ve özel yaşamla ilgili birçok konuda kendini savunmak zorunda kalacaktır.

Dünyanın en genç milyarderi ve Facebook’un kurucusu olan Mark Zuckerberg’in, kısa süre içinde büyük başarı yakalayan hikâyesini beyazperdeye aktaran film, oldukça etkileyici. Doğru yerde ve doğru zamanda uygulanan hayallerin, insanları ne derece uç noktalara taşıyabileceği gösteriliyor. Başarı ve popülerliğin getirdiği zorluklar, engeller, başarıdan pay sağlamaya çalışanlar ve bozulan dostlukların ardından başlayan düşmanlıklar... Bütün olarak başarılı bir anlatım var. İzlenmesi gereken filmler arasında yerini alacaktır.

Emre Türker

Temple Grandin (2010)

2011-01-16T08:40:00.017+02:00

Tür: Biyografi / Dram

Yönetmen: Mick Jackson

Süre: 103 dakika

Oyuncular: Claire Danes, Julia Ormond, David Strathairn, Catherine O'Hara, Stephanie Faracy, Barry Tubb, Melissa Farman, Steve Shearer, Richard Dillard, Jenna Hughes, Michael Crabtree, Charles Baker, David Born, Rutherford Cravens, Matthew Posey

Dört yaşına geldiği halde halen konuşamayan ve çevreye verdiği tepkide farklılık oluşan Temple Grandin’i (Claire Danes), annesi Eustacia (Julia Ormond) psikiyatriye götürdüğünde, “iyileşemez” ve “hayatı boyunca bakımevinde kalması gerekli” yanıtını alır. Bu fikri reddeden annesi, kızını konuşturmak uğruna çaba gösterecek ve bunu başaracaktır. Hatta kızının daha ileri gidebileceğine inanarak, onu normal bir okula kayıt ettirmeyi bile başarır. Temple Grandin’in en büyük destekçisi annesi, doğru eğitimle bir otizimlinin neler başarabileceğini, tüm olumsuzluklara rağmen çevresine ispatlamış olacaktır.

Gerçek hayattan uyarlanan olağanüstü bir hayat mücadelesi. Otistik bir çocuğun daha iyi anlaşılması konusunda, harika bir görsel düzenlemeye gidiliyor. Claire Danes’in oyunculuğunun kalitesini, olumlu yönde bizzat Temple Grandin’in kendisi desteklemiş. Temple Grandin, Time dergisinin “2010’un en etkili 100 ismi” listesinde kahramanlar kategorisinde yer alıyor (kaynakça: hurriyet). Seyredebileceğiniz en etkili biyografilerden biti olan film, 7 Emmy ödülü almış. Kesinlikle izleyin.

Emre Türker

Picture: impawards

Frequency (2000)

2011-01-15T08:40:00.007+02:00

Türkçe Adı: Frekans

Tür: Bilim-Kurgu / Polisiye / Gizem / Gerilim

Yönetmen: Gregory Hoblit

Süre: 118 dakika

Oyuncular: Dennis Quaid, James Caviezel, Shawn Doyle, Elizabeth Mitchell, Andre Braugher, Noah Emmerich, Melissa Errico, Daniel Henson, Jordan Bridges, Stephen Joffe, Jack McCormack, Peter MacNeill, Michael Cera, Marin Hinkle, Richard Sali

Hayatındaki işleri bir türlü yoluna koyamayan John Sullivan (James Caviezel), 30 yıl önce ölen itfaiyeci babası Frank’ın (Dennis Quaid) telsizinden, birinin kendisiyle irtibata geçtiğini duyar. İşin garip tarafı, telsizin diğer ucundaki kişi, Frank’tır. Yani telsizde yakaladıkları frekans, 30 yıl arayı birbirine bağlayan ses olmuştur. Baba-oğlun bu konuşması, zamanda bir takım değişimler meydana getirecektir.

Konu itibariyle ilgili çekici. Film içeriğinde geçen gelişmeler, heyecanı üst tempoda tutmayı başarıyor. Bazı durumlar için teknik anlamsızlıklara takılmazsak, bir kişinin yaşamı üzerinde olası gerçekleşebilecek her değişikliğin, yaşamdaki her karenin değişmesi anlamına geleceği anlatılmaya çalışılıyor.

Emre Türker

The Countess (2009)

2011-01-14T08:40:00.011+02:00

Tür: Biyografi / Tarih / Dram

Yönetmen: Julie Delpy

Süre: 98 dakika

Oyuncular: Julie Delpy, Daniel Brühl, William Hurt, Anamaria Marinca, Sebastian Blomberg, Adriana Altaras, Charly Hübner, Andy Gatjen, Maria Simon, Frederick Lau, Katrin Pollitt, Anna Maria Mühe, Rolf Kanies, Christine Mayer, Henriette Confurius

Kontes Erzebet Bathory (1560-1614) Macaristan’ın en seçkin ailelerinden birinin çocuğuydu. Merhametsiz, duygusuz, öfkeli ama meraklı biri… 15 yaşındayken, Ferenc Nadasdy (Charly Hübner) ile evlendirildi. Nadasdy, soylu ve iyi bir savaşçıydı. Erzebet Bathory (Julie Delpy) ise 6 dil bilen zeki bir kadındı. Bohemya krallıklarından Polonya’ya kadar pek çok soylu, bu ittifaktan doğan evlilik nedeniyle onlara borçlu kaldı. Zenginliğin ardında, halkın ağzında dolaşan bir cadı masalı da vardı. Cadı olduğu iddia edilen Darvulia (Anamaria Marinca), Erzebet’in servetinin mükemmel yönettiğinden, altın tarifini bildiğine dair söylentiler dolaşırdı.

Nadasdy’nin bir hastalığa yakalanarak ölmesinden sonra dul kalan Erzebet’in servetini kullanmak isteyen kuzeni Gyorgy Thurzo (William Hurt), Erzebet’e evlilik teklif eder. Fakat Erzebet onu değil, Gyorgy’nin oğlu Istvan’ı (Daniel Brühl) tercih eder. Bu tercih, belki de Erzebet’in en zayıf tarafını ortaya çıkarmıştır. Bu zayıflık, tüm öfkesine ve merhametsizliğine rağmen, aşka yenik düşen kalbidir.

Kontes Erzebet’in yaşadığı devir, Kanuni Sultan Süleyman’ın Macaristan topraklarına akın ettiği ve Viyana'yı kuşattığı döneme denk gelmektedir. Filmde Türkler, dolaylı yoldan barbar olarak nitelendiriliyor. Hatta Erzebet’in kanla gençleşme hayali üzerine düşüncesi, sözde Türk adetleri kitabında yazan, “güçlerini almak için çocukların kanını içtikleri”yle ilgili sapkın açıklamalardan geldiği üzerinedir.

Ayrıca soylu kavramıyla ilgili ortaçağ Avrupa’sındaki sürüp giden akım, yeniden hatırlatılmış. Bu düşünce, sonradan soylu olunamayacağı, soylu doğulabileceğiyle ilgili kavramdır. Bir de, film içinde suçlu kavramıyla ilgili özeleştiriler var. Suç neye göre değerlendirilir? Suçlu var mıdır, yoksa toplumun suça teşvik ettiği insanlar mı vardır? Kontes Erzebet Bathory’in hayatıyla ilgili bilgiye, tarihte pek rastladığımız söylenemez. Dilden dile dolaşan hikayelerle süslenmiş bu biyografi, izlemeye değer.

Emre Türker

Picture: impawards

The Crazies (2010)

2011-01-13T08:40:00.004+02:00

Türkçe: Salgın

Tür: Gerilim / Dram / Korku

Yönetmen: Breck Eisner

Süre: 101 dakika

Oyuncular: Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Joe Anderson, Danielle Panabaker, Christie Lynn Smith, Brett Rickaby, Preston Bailey, John Aylward, Joe Reegan, Glenn Morshower, Larry Cedar, Gregory Sporleder, Mike Hickman, Lisa K. Wyatt, Justin Welborn

Kendi halinde bir kasabada yapılan beysbol turnuvasında, halktan biri elinde silahla sahanın ortasına gelir. Onun sarhoş olduğunu düşünen Şerif David (Timothy Olyphant), uyarı konuşmasının ardından, silah çeken Rory adındaki bu adamı vurmak zorunda kalır. Adam ölmüştür. Fakat yapılan otopside, depresyona yol açtığı düşünülen alkol veya uyuşturucu maddeye rastlanmaz. Şerif David suçluluk duygusu yaşarken, kasaba birden çılgına dönmeye başlar. Acaba bütün bunlara sebep olan şey nedir? Kurtuluş nasıl gerçekleşecek?

The Crazies, virüs ve kimyasal maddelerin gittikçe çevresini esir almasıyla ilgili felaket filmlerinden. Derinliklerinde hükümetlerin savaş politikaları ve acımasızlık gibi kavramlar var. Zaten künye bilgilerini içeren film sonu yazılarının arasında, yapılan işlemler ve bunun medyada duyurulan kısmına dokunmalar yapılıyor. Gerilim anlamında izlenebilecek bir yapım.

Emre Türker

Insignificance (1985)

2011-01-12T08:40:00.010+02:00

Türkçe Adı: Önemsizlik

Tür: Dram / Komedi

Yönetmen: Nicolas Roeg

Süre: 110 dakika

Oyuncular: Michael Emil, Theresa Russell, Tony Curtis, Gary Busey, Will Sampson, Patrick Kilpatrick, Ian O'Connell, George Holmes, Richard Davidson, Mitchell Greenberg, Raynor Scheine, Jude Ciccolella, Lou Hirsch, Ray Charleson, Joel Cutrara

Dünya Barış Konferansı’nda konuşma yapmaya hazırlanan ‘Profesör’ (Michael Emil) ve ünlü film yıldızı ‘Aktris’ (Theresa Russell), halkın büyük ilgi gösterdiği isimlerdir. Çeşitli sorunlar yaşayan ‘Aktris’, hayran olduğu ‘Profesör’ün oteline ani bir ziyarette bulunur. Gecenin bir vaktinde bu garip ziyaret ‘Profesör’ün garibine gitse de, tanımadığı ‘Aktris’i odasına alarak sohbeti kabul edecektir.

Albert Einstein ve Marilyn Monroe tiplemeleriyle ortaya çıkan isimler, kara mizahta bir araya geliyor. Einstein’ın çalışmaları, teorileri ve Almanya’daki sıkıntıları ele alınmış. Marilyn Monroe, 1955’te çekilen ünlü “The Seven Year Itch” (Yaz Bekârı) filmindeki sahnesiyle filme giriş yapıyor. Yetimhanedeki yılları ile çalkantılı hayatı arasında bağ kuruluyor. Ünlü aktris, sürekli çıplak ve seksi sarışın imajına isyan ederek, akıllı kimliğini ortaya çıkarmaya çalışıyor. Popüler sinemada çok fazla rağbet görülen bir yapım değil.

Emre Türker

Picture: moviegoods

Exam (2009)

2011-01-11T08:40:00.010+02:00

Tür: Gerilim / Gizem

Yönetmen: Stuart Hazeldine

Süre: 101 dakika

Oyuncular: Adar Beck, Gemma Chan, Nathalie Cox, John Lloyd Fillingham, Chukwudi Iwuji, Luke Mably, Pollyanna McIntosh, Jimi Mistry, Colin Salmon, Chris Carey

Büyük bir şirkette görev almak için birçok aday arasından ilk sekize girmeyi başaranlar, son aşama için hazırdır. İçeriye giren sınav görevlisi, adaylara açıklamalarda bulunur. Adayların önlerinde, her adayın sayı numarasını belirtilen bir soru kâğıdı vardır. Tek bir soruya karşılık, 80 dakika içinde adaylardan beklenen tek bir cevap… Fakat süre boyunca, içerideki güvenlik görevlisi ve sınavı düzenleyen kişiyle iletişime geçilmesi yasaktır. Sınav başladıktan sonra adaylar kâğıdın arka yüzünü çevirdiğinde, soru kâğıdının boş olduğunu görürler. Her biri çaresizce birbirlerine bakarken, 80 dakika içinde önce soruyu, sonra cevabı bulmaya çalışacaklardır.

Konu itibariyle benzerlerine rastladığımız film, sonuna kadar gizemini koruyor. Süre ilerledikçe, çözüme ilişkin cevap daha da çok merak uyandırıyor. Belli zaman aralıklarında, anlamsız içerikler de görmek mümkün. Fakat önemli olan şey, sorunun ne olduğuyla ilgilidir.

Emre Türker

The Kids Are All Right (2010)

2011-01-10T08:40:00.013+02:00

Türkçe Adı: İki Kadın, Bir Erkek

Tür: Dram / Komedi

Yönetmen: Lisa Cholodenko

Süre: 106 dakika

Oyuncular: Julianne Moore, Annette Bening, Mark Ruffalo, Mia Wasikowska, Josh Hutcherson, Yaya DaCosta, Kunal Sharma, Eddie Hassell, Zosia Mamet, Joaquín Garrido, Rebecca Lawrence, Lisa Eisner, Eric Eisner

Jules (Julianne Moore) ve Nic (Annette Bening), yapay döllenme yöntemiyle Joni (Mia Wasikowska) ve Laser (Josh Hutcherson) adında iki çocuk sahibi olmuş eşcinsellerdir. Joni 18 yaşında ve Laser 15 yaşındadır. Laser, yapay döllenmede spermleri sağlayan kişiyi bulması için, yasal özgürlüğünü alan Joni’den yardım ister. Böylece çocuklar, çiftçi Paul’a (Mark Ruffalo) ulaşmayı başarır. İki taraf birbirini tanımaya çalışırken, beklenmedik gelişmeler boy gösterecektir.

Konu itibariyle uç noktalarda yer alan film, ailece izlenmeye uygun olmayabilir. Eşcinsel özgürlüğüne değinilerek, onların çocuk sahibi olması gibi ileri düşüncelere yer verilmiş. Yapısına göre, izleyiciden farklı tepkiler alacaktır.

Emre Türker

Picture: impawards

The Other Guys (2010)

2011-01-09T08:40:00.013+02:00

Türkçe Adı: Yedek Polisler

Tür: Komedi / Polisiye / Aksiyon

Yönetmen: Adam McKay

Süre: 107 dakika (Kesintisiz 116 dakika)

Oyuncular: Will Ferrell, Mark Wahlberg, Samuel L. Jackson, Dwayne Johnson, Eva Mendes, Larnell Stovall, Jalil Jay Lynch, Roy T. Anderson, Andrew Secunda, Sara Chase, David Gideon, Joshua Church, Rob Riggle, Derek Jeter, Damon Wayans Jr., Michael Keaton, Michael Delaney, Alison Becker, Steve Coogan, Ray Stevenson

New York Şehri'nde kanun adamları denildiğinde, akla ilk gelen isimler Highsmith (Samuel L. Jackson) ve Danson’dır (Dwayne Johnson). Mücevher soygunuyla ilgili son görevlerinde, anlamsız şekilde 20 katlı binanın tepesinden aşağıya atlayarak hayatlarını kaybederler. Bunun yanında Allen Gamble (Will Ferrell) ve Terry Hoitz (Mark Wahlberg), aynı merkezde çalışan iki silik dedektiftir. Hiçbir önemli göreve atanmazlar. Artık bu durumdan çok sıkılan Terry, iş ortağı Allen’ı da yanına alarak, polis telsizinden anons edilen bir olayın peşinden gider. Böylece hem saygınlıklarını geri kazanacak, hem de halkın idolü olmak için büyük bir fırsat yakalayacaklardır.

Önemli kadrosuna ve bazı eğlenceli sahnelerine rağmen, beklentilere karşılık veremiyor.

Emre Türker

Going the Distance (2010)

2011-01-08T08:40:00.008+02:00

Türkçe Adı: Seni Uzaktan Sevmek

Tür: Komedi / Romantik

Yönetmen: Nanette Burstein

Süre: 102 dakika

Oyuncular: Drew Barrymore, Justin Long, Charlie Day, Jason Sudeikis, Christina Applegate, Ron Livingston, Oliver Jackson-Cohen, Jim Gaffigan, Natalie Morales, Kelli Garner, June Diane Raphael, Rob Riggle, Sarah Burns, Terry Beaver, Matt Servitto, Leighton Meester, Danielle McKee

Yaz stajı için New York’daki bir gazetede görev yapan Erin (Drew Barrymore) ve plak şirketinde çalışan Garrett (Justin Long), dolaylı cümlelerden hoşlanmayan, hayatı olduğu gibi yaşayan iki benzer kişiliktir. Akşamları takıldıkları bir barda, çok sevdikleri klasik bir atari oyunu sayesinde tanışarak, birlikte olurlar. Erin, altı hafta sonra okulu için Stanford’a geri dönecektir. Kalan bu kısa sürenin bilinciyle, günlerini dolu dolu geçirmeye karar verirler. Fakat ilişkileri zamanla daha tutkulu ve vazgeçilmez olmaya başlayacak ve ayrılık günü kabus haline gelecektir.

Hoş vakit geçirmek için tavsiye edilebilecek, usta oyunculardan kurulu klasik bir romantik komedi. Türünü sevenlerin bilgisine…

Emre Türker

Winter's Bone (2010)

2011-01-07T12:58:00.004+02:00

Türkçe Adı: Gerçeğin Parçaları

Tür: Dram

Yönetmen: Debra Granik

Süre: 100 dakika

Oyuncular: Jennifer Lawrence, John Hawkes, Kevin Breznahan, Dale Dickey, Garret Dillahunt, Shelley Waggener, Lauren Sweetser, Ashlee Thompson, William White, Casey MacLaren, Isaiah Stone, Valerie Richards, Beth Domann, Tate Taylor, Cody Brown

17 yaşındaki Ree Dolly (Jennifer Lawrence), zihinsel engelli annesi ve iki küçük kardeşine bakmak zorundadır. Çünkü hapisten kefaretle çıkan babası, uzun süredir ortalıklarda görünmemektedir. Bir gün çiftlikteki evlerine gelen polis, babası Jessup’un teslim olmaması durumunda, evlerini kaybedeceklerini söyler. Meteliksiz ve çaresiz Ree, ellerindeki tek varlıkları olan evlerini kaybetmemek uğruna, kayıp babasını bulmak için her türlü tehlikeliyi göze alarak araştırmalara başlayacak. Bedeli ne olursa olsun…

Sade bir yapıya sahip film, hareketli ve maceracı beklentiler içindeki seyirciye hitap etmemektedir. Ree Dolly karakteri; küçük yaşta yetişkin olma durumunda kalmış ve bunu kardeşlerine aşılamaya başlamış bir genç kız. Açlık ve ayakta kalma mücadelesini gerçekçi ve etkileyici bir şekilde anlatarak, izleyiciye ciddi dersler veriyor. Psikolojik öğeler içeren bu dramatik hikâye, konuyla ilgilenenler için iyi bir alternatif olacaktır.

Emre Türker

Picture: impawards

Aklını Kullan

2011-01-06T21:47:00.001+02:00

Zihinsel potansiyelinizi kullanmak için yeni öğrenme teknikleri

Yazar: Tony Buzan

Sayfa Sayısı: 180

Kitap Boyutu: 13,5 x 19,5

Yayınevi: Alfa

Tony Buzan, üretken düşünce ve zihinsel süreçler konusunda isim yapmış markalardan biridir. “Zihin Haritaları” adıyla geliştirdiği yöntem, hafızada etkili başarılı yöntemlerden biri olarak kabul edilmiş, yazarın çalışmaları birçok dile çevrilmiş ve öğretileri başarıyla uygulanmıştır. “Aklını kullan”, yazarın en çok satan yayınlarının başında geldiği gibi, anlatımlarının da temelini oluşturuyor. Daha sonra her bir yöntemini açıklayan yardımcı kitaplar çıkararak, yazdıklarına destek vermiştir.

Kitap, insan beyninin yapısı, performansı, algılama biçim ve çeşitleri hakkında bilgi verdikten sonra, daha hızlı okuma, okuduklarını akılda tutma hakkında yöntemler sunuyor. Beynin sol ve sağ korteksinde nasıl işlevsel düşünce sistemini yürüttüğünü anlatarak, zihin haritalarıyla uygulamanın nasıl yapılacağı, nerelerde kullanılacağı (kullanım alanları) ve çalışma teknikleri hakkında ipuçları veriyor.

Bilgiyi edinmenin kalıcı yöntemleri üzerinde çalışırken, çok fazla zaman harcayarak ve sürekli tekrar ederek kendinizi yormanın, bilgiyi kazanma açısından başarı sağlamayacağı konusunda uyarılarda bulunuyor. Dinlenmenin önemi ve konu tekrarında zamansal incelikleri kazanmanız için tavsiyelerde bulunuyor. Çalışmalar genel bir özet niteliğinde. Anlatımlar açısından yeterli olabilecek bir kitaptır. Fakat daha ayrıntılı bilgi istiyorsanız, yazarın diğer çalışmalarını edinebilirsiniz. Kitaplarındaki içerikler, genel anlamda aynı bilgiyi farklı ayrıntılar açısından ele alarak okuyucuya sunmaktadır.

Emre Türker

Room in Rome (2010)

2011-01-06T08:40:00.016+02:00

Orijinal Adı: Habitación en Roma

Tür: Dram

Yönetmen: Julio Medem

Süre: 109 dakika

Oyuncular: Elena Anaya, Natasha Yarovenko, Enrico Lo Verso

İtalya’nın Roma kendinde bir barda tanışan Alba (Elena Anaya) ve Natasha (Natasha Yarovenko), geceyi birlikte geçirmek ister. O gece Roma’daki son geceleridir. Alba İspanya’ya, Natasha ise Moskova’ya gidecektir. İkisinin de gerçekleri örterek anlattıkları hikâyeler, saatler ilerledikçe yerini gerçeğe bırakacaktır.

Hayatta aradığını bulamamış iki kadının birlikte geçirdiği son gecelerinde, açığa vurulan kelimeler ve itiraflar anlatılıyor. Film, baştan sona cinsellik ve çıplaklık içeriyor.

Emre Türker

Mother and Child (2009)

2011-01-05T08:40:00.007+02:00

Türkçe Adı: Anneler ve Kızları

Tür: Dram

Yönetmen: Rodrigo Garcia

Süre: 125 dakika

Oyuncular: Annette Bening, Eileen Ryan, Samuel L. Jackson, Naomi Watts, Cherry Jones, Kerry Washington, David Ramsey, Kay D'Arcy, Bradford Alex, Jimmy Smits, Elpidia Carrillo, Simone Lopez, Carla Gallo, Marc Blucas, Alexandria M. Salling, Connor Kramme, S. Epatha Merkerson, Michael Warren, LaTanya Richardson, Shareeka Epps, David Morse, Amy Brenneman, Tatyana Ali, Sean Scarborough, Ahmed Best

37 yaşındaki kariyer sahibi avukat Elizabeth Joyce (Naomi Watts), zor bir çocukluk dönemi geçirmiştir. Hiç tanımadığı annesi onu henüz 14 yaşındayken dünyaya getirmiş, küçük yaşta babasını kaybettiğinden, üvey annesinin yanında büyümüştür.

4 yıllık evli Lucy (Kerry Washington) ve Joseph (David Ramsey) çifti, normal yoldan çocuk sahibi olamayınca, evlat edinmek için girişimlerde bulunur. Fakat aileleri, bu kararın çok erken verilmiş olduğunu düşünmektedir.

Hasta annesiyle birlikte kalan Karen (Annette Bening), depresyonun eşinde ve sosyal yaşamdan uzaktır. Çalıştığı yerde kendisiyle yakından ilgilenen Paco’ya (Jimmy Smits), bu nedenle soğuk davranmaktadır.

Sevgisiz büyümenin ezikliğiyle çevresine karşı acımazsız bir tavır sergileyen Elizabeth, anne olamadığı için karmaşık duygular yaşayan Lucy ve gülümsemeyi unutmuş bir kadın olan Karen, acaba mutlu yaşam çizgisini bir gün yakalayabilecekler mi?

Durağan başlayan film, gelişen olaylarla birlikte ilgi çekici hale geliyor. Kesişen hayatların öyküsü, dramatik hikâyelerle beslenmiş. Cinsellik unsurları içerdiğini hatırlatmakta fayda var. Genel yapısı itibariyle iyi işlenmiş film, anne-kız ilişkisinde derin yaralara temas ediyor.

Emre Türker

Nanny McPhee and the Big Bang (2010)

2011-01-04T08:40:00.009+02:00

Türkçe Adı: Nanny McPhee Büyük Patlama

Tür: Komedi / Aile / Fantastik

Yönetmen: Susanna White

Süre: 109 dakika

Oyuncular: Maggie Gyllenhaal, Oscar Ster, Asa Butterfield, Lil Woods, Eros Vlahos, Rosie Taylor-Ritson, Daniel Mays, Rhys Ifans, Maggie Smith, Sinead Matthews, Katy Brand, Emma Thompson, Bill Bailey, Ewan McGregor, Sam Kelly, Nonso Anozie, Ralph Fiennes

Kocası savaşta olduğundan, çiftlik işleri ve 3 çocuğuyla tek başına uğraşan Isabel Green (Maggie Gyllenhaal), bir yandan da akrabaları Phil (Rhys Ifans) ile mücadele etmektedir. Çünkü çiftliğin yarı hissesine sahip Phil, kumar borcuna karşılık çiftliği satmaya çalışır. Bir de ziyaretlerine kardeşinin iki çocuğu gelince, işler hepten çıkmaza girer. Kuzenler birbirinden pek hoşlanmayıp kavga etmeye başlayınca, eğitim konusunda yetenekli dadı Nanny McPhee (Emma Thompson), Isabel’in imdadına yetişecektir.

İlk filmden farklı, yepyeni bir macera. Dadı Nanny McPhee, kendisine ihtiyaç duyan başka bir ailenin sorunlarıyla ilgilenecek. Ailece izlenebilir.

Emre Türker